NCRV Dokument Zes adopties
Presentatie peerproject van jongeren en ouders

NCRV Dokument Zes adopties

In NCRV Dokument Zes a dopties een portret van de tumultueuze familie Schmeets uit Vriezenveen. Vader Sep is huisarts en heeft samen met zijn vrouw in 1996 zes jonge kinderen uit Brazilië geadopteerd. De kinderen, die nu in leeftijd variëren van tien tot negentien jaar, veroorzaken problemen in het Overijsselse dorp. Documentairemakers Moniek van de Vall en Gustaaf Vos trokken twee jaar op met het gezin.

Sinds de jaren zeventig worden steeds minder kinderen in Nederland ter adoptie aangeboden. Voor ouders met een adoptiewens een reden om over de grens te kijken. In het jaar 2006 ligt volgens cijfers van het Ministerie van Justitie in Nederland het aantal interlandelijke adopties tussen de 1100 en 1300 kinderen per jaar. Het merendeel hiervan komt uit Latijns-Amerika en Azië, met name China.

Eind jaren zeventig vindt in Nederland voor het eerst wetenschappelijk onderzoek plaats naar de effecten van adoptie van buitenlandse kinderen. Alhoewel specifieke opvoedproblemen worden erkend, blijven harde conclusies uit, omdat de kinderen om wie het gaat pas kort in ons land verblijven. Eind jaren tachtig verschijnen de conclusies van een groot landelijk onderzoek van kinderpsychiater Frank Verhulst. Zijn bevindingen leggen grote problemen bloot: buitenlandse adoptiekinderen komen in vergelijking met biologische kinderen vier maal zo vaak in aanraking met politie en justitie, ze volgen drie keer zo vaak speciaal onderwijs, het aantal uithuisplaatsingen ligt zes maal hoger en een kwart heeft professionele hulp nodig. Er verschijnen ook tegenonderzoeken die de grootte van de groep, de ernst van de problemen en de te stellen diagnose in twijfel trekken. Adoptiefouders staan ondertussen met de rug tegen de muur. Ze worden, in tegenstelling tot gezinnen met pleegkinderen in Nederland, niet begeleid of ondersteund door bureau Jeugdzorg.

Huisarts Sep Schmeets en zijn vrouw reizen in 1996 naar Brazilië om twee kinderen te adopteren. In het Braziliaanse kindertehuis worden ze geconfronteerd met zes kinderen uit hetzelfde gezin. Het echtpaar kan het niet over hun hart verkrijgen de zes broertjes en zusjes uit elkaar te halen. Terug in Vriezenveen vertonen de kinderen gedrags- en ontwikkelingsproblemen. Het huwelijk van het echtpaar Schmeets, dat al elf jaar stand hield, loopt anderhalf jaar na de adoptie stuk.
De tieners Daniël en Deborah zijn allebei zeer impulsief en explosief. Op school en thuis ondervinden ze talloze problemen. Deborah wordt geschorst van school, Daniel loopt weg en vader Sep zet hem zelfs zijn huis uit. Samen met de hulp in de huishouding probeert vader Sep zo goed mogelijk voor zijn kinderen te zorgen. Maar lukt het hem door te dringen tot Daniël en Deborah?

NCRV Dokument Zes a dopties is mede mogelijk gemaakt door het VBS Fonds.

Regie: Moniek van de Vall
Redactie en productie: Gustaaf Vos
Producent: Stichting Mosso Producties
Redactie NCRV: Jelle Peter de Ruiter
[up]

PRESENTATIE PEERPROJECT VAN JONGEREN EN OUDERS

Bron: http://www.eindhovensdagblad.nl
Ouders en jongeren leveren kritiek op hulpverleners en instellingen in Zuidoost-Brabant
Huiveringwekkende uitspraken over jeugdzorg
Door MICHEL THEEUWEN
Donderdag 9 december 2004 - EINDHOVEN –
„Huiveringwekkend”, noemde gedeputeerde Roel Augusteijn (CDA, Zorg en Welzijn) de cijfers uit het onderzoek. „We wisten natuurlijk dat er wel wat mis is in de jeugdzorg, maar op deze manier onderbouwd, is er sprake van een aanklacht tegen de jeugdzorg. Hier ligt een grote verantwoordelijkheid voor de provincie om dit op te pakken.”.
Augusteijn reageerde op het onderzoek door en onder jongeren en ouders die met jeugdzorginstellingen in Zuidoost-Brabant te maken hebben. Dat werd gistermiddag gepresenteerd in Eindhoven.
Jeugdige cliënten uit de zorg interviewden 66 collega’s en ouders van de organisatie Ouders voor Ouders en spraken met 43 van hun ’lotgenoten’. Ondersteuning was er onder meer van het Regionaal Patiënten- en Cliëntenplatform en kenniscentrum Collegio voor de jeugdzorg.
Het officiële resultaat lag er gisteren nog niet, maar enkele onderzoekers presenteerden toch al de forse kritiek van de ondervraagden op de jeugdzorg.
Bijna alle ouders (93 procent) vinden dat de wachtlijsten veel te lang zijn, 63 procent vindt dat de instellingen niet goed samenwerken, slechts 37 procent was tevreden over de hulpverlening en nog minder ouders (30 procent) waren te spreken over de manier waarop de professionele hulpverleners hen bejegenden.
Goede informatie over procedures ontbreekt, ouders en kinderen krijgen te maken met steeds wisselende hulpverleners, welzijnswerkers kunnen zich niet inleven in de jongeren en hun ouders en spreken de taal van de cliënt niet.
Kernpunt is dat ouders zich niet serieus genomen voelen door de hulpverlening. „Ouders die we interviewden waren blij dat ze eindelijk eens hun verhaal konden vertellen, eindelijk eens met iemand konden praten die dezelfde ervaringen had”, aldus Marianne Dijkstra, moeder van een vijftienjarige dochter.
Kernpunt bij de grieven van de ondervraagde jongeren is dat zij graag meer te zeggen zouden hebben. Nu gaf twaalf procent van de geïnterviewden aan dat ze mee mochten besluiten over de soort hulp die ze krijgen. Dat is veel te weinig, liet Marvin weten.
Beslissingen worden nu ook nog veel te veel genomen ’van papier’, uit het dossier, zonder de jongeren te horen. Vaak mogen ze zelfs helemaal niet bij een gesprek over het behandelplan zijn.
Om de wachtlijsten te helpen oplossen, deden de jongeren gedeputeerde Augusteijn wel enkele ideeën aan de hand. Zo zouden problemen vaker thuis aangepakt moeten worden, zouden er meer plaatsen moeten komen op kamertraining en zouden provincie en gemeente ervoor moeten zorgen dat jongeren die uitstromen sneller huisvesting krijgen. Die laatste suggestie nam de provinciebestuurder meteen over. „We waren daar al mee bezig, maar het is duidelijk dat we dat beter moeten organiseren, ook met de woningbouwcorporaties erbij.” Augusteijn beloofde verder dat hij vaker bij de jongeren zelf zal langskomen.
Op de wachtlijsten bij de zorginstellingen staan nu nog zo’n negenhonderd jongeren. Augusteijn hoopt die wachtlijsten de komende jaren te kunnen bekorten met inzet van zo’n zeventien miljoen euro aan rijksgeld en zes miljoen euro van de provincie. Dat levert volgend jaar enkele honderden plaatsen extra op.
[up]