Februari 1999
Nu jaren later alles weer eens herlezen en de spellingscontrole op het hele verhaal los gelaten. Inmiddels bestaat ons gezin uit 3 kinderen, op 7 september 1993 is onze Jongste geboren. Oudste is altijd heel erg bezig geweest met haar Braziliaanse afkomst. Zij was heel bang dat we Yvette nooit meer zouden vinden, daarom zijn we gaan zoeken. We zijn begonnen via het internet, op verschillende manieren geprobeerd te zoeken, een aantal mensen bood hun hulp aan. Een vrouwtje uit Amerika dat zelf geadopteerd was uit Brazilië en ook een kind heeft afgestaan. Zij heeft ons geholpen met vertalen. We hebben brieven gestuurd naar heel veel mensen rond Almenara die we hadden ontmoet. Er kwam na enige tijd 1 reactie, pater Otaviona uit Almenara. Hij had via de Parochie een oproep gedaan en zo Yvette gevonden. Yvette was blij om bericht van ons te krijgen. Wij hebben toen foto's gestuurd. In Juni 1998 kregen we een brief van haar met een foto van haarzelf, haar zoon Rafael en dochter Daniella. Oudste was hier heel gelukkig mee.

April 2001
Inmiddels is er weer veel gebeurd in ons gezin. Oudste woont helaas niet meer thuis. Het leven in een gezin is voor haar te moeilijk. Ons meisje heeft waarschijnlijk hechtings stoornis. Ook al was ze nog maar 14 dagen oud toen wij haar als dochter kregen, is dit toch mogelijk. Over dit onderwerp verzamel ik alle voor mij belangrijke info op een informatie pagina. Wij zijn nu aangesloten bij LOGA Een landelijke oudervereniging voor gezinnen met geadopteerde kinderen met problemen. Bij deze vereniging vinden we veel herkenning. Naast de landelijke thema dagen hebben ze per regio contact avonden die ongeveer 1 keer per 4 / 6 weken plaats vinden. Hier kun je als ouder je verhaal kwijt bij mensen die in het zelfde schuitje zitten, soms in het begin soms al jaren aan het zoeken naar de goede weg.

Op 21 April 2001 is er een landelijke thema dag geweest die erg interessant was. Het thema was "afstand houden en loslaten" Het leren als ouders dat hoeveel je ook van je kind houdt, je toch moet accepteren dat het binnen het gezin nooit gelukkig zal kunnen zijn. En je zult moeten leren om samen een weg te vinden om door te gaan, op een andere manier dan het traditionele gezin. Ouderschap op maat. Er waren deze dag een aantal lezingen, bij de eerste lezing, was de stelling:
"De Pinguin in het oerwoud"
De pinguin die is opgegroeid op de Noordpool, daar heeft leren overleven in de bittere kou, als je die in het warme oerwoud plaatst , zal het moeten vechten om te overleven in omstandigheden die hij niet kent. Zo is het met adoptie kinderen ook. Die hebben leren overleven in bittere omstandigheden. Sommige letterlijk op de vuilnisbelt of als schooier op straat. Maar ook tijdens de zwangerschap kan er al een gevecht tot overleven zijn. Het ondervoedt zijn, leven met de spanning van de biologische moeder. Maar ook het ontberen van het contact met de bio-moeder na de geboorte. Het niet kunnen herkennen en voelen van de zo vertrouwde geuren, geluiden en gevoelens. Ook al krijg je direkt na de geboorte al je adoptie moeder, Zij heeft met al haar liefde toch niet de voor jou bekende geur , geluid en gevoel. Deze kinderen hebben de fit tot overleven (kracht), de misfit is dat ze de verkeerde kracht hebben om binnen het gezin te leven. Het gezin is te veilig, te warm ,te close. Met zijn egocentrische kijk in zijn leven, is het op de verkeerde plaats in het gezin. Het "overleven" in een internaat komt beter bij zijn "fit" Het leren leven zonder beklemming. Loslaten is respecteren van de misfit en hier emotioneel afstand van nemen. Het kind gelukkig laten zijn op zijn eigen wijze.
Ons ouderschap is de laatste 200/300 jaar veranderd. Het is veel emotioneler. In de cultuur van de buitenlandse adoptie kinderen, is het ouderschap heel anders. Het veelvuldig weglopen van veel adoptie kinderen, is een signaal niet in het oerwoud thuis te horen.
De meeste pubers hebben hun fantasien over het misschien bij andere ouders te behoren. Adoptie kinderen hebben dit ook. Alleen zij kunnen in hun fantasie mee gaan. "Als ik bij mij bio-ouders was gebleven , was alles veel beter." "Als ik bij andere adoptie ouders was gekomen ,was als heel anders, misschien wel super rijk, en waren er geen problemen."
De mensen in het leven zijn voor kinderen met hechtingstoornis , passanten. Als het nodig is, ruil je ze in voor er wederkerigheid onstaat, als jij maar overleeft.
De continue factor blijft het gezin. Voor veel passanten is dit moeilijk,zij zien een leuk, lief , aardig mens snappen de problemen niet.
"waarom moet zo'n leuk mens in een internaat?"
"wat zijn dat voor ouders?"
"wat zielig voor jou!"

Dit alles is heel interressant!!!!!!
Maar wat moet je er mee????????
Hoe kunnen wij overleven????????
Als de liefde zo diep in je bloed zit, hoe kun je dan loslaten? Hoe moet je accepteren dat je kind verzuipt? Wij hopen van ganser harte dat we dit ooit leren. Dat er een weg is om samen verder te gaan. Dingen te accepteren hoe ze zijn en er als gezin sterker uit komen. Voor een ieder die hier ervaring mee heeft en goede adviezen heeft, is er ons gastenboek. Andere lezers van deze site zijn natuurlijk ook welkom om te schrijven.