6 Februari 2003
Vandaag met Jongste en haar klasgenootjes naar een kunstenaars atelier geweest, een project kunst kriebels. Heerlijk om die kinderen zo onbevangen te zien schilderen op grote witte muren, opgaand in Assepoester hun hele fantasie er op loslatend.
Vanavond met Jongste en Middelste naar de musical Alladin geweest, sprookjes uit duizend en één nacht. Genieten maar ook er verdrietig van worden. Weer je realiseren dat je dit Oudste ook zo graag zou gunnen, compleet willen zijn. Helaas is het leven voor haar geen sprookje, geen assepoes in een mooi kasteel of een prinses die met Alladin trouwt. Oudste heeft het al moeilijk genoeg met vechten tegen zichzelf. Op dit moment gaat/ging het eigenlijks wel lekker, dan komt de stap van nadenken over de toekomst. Positieve ontwikkelingen maar helaas voor haar weer te bedreigend. Ze wil zo graag dat het goed gaat maar is tegelijkertijd bang voor het goed gaan, want dat zal weer meer verantwoording van haar verwachten. Ook de verwachting om ooit weer normaal te leven in de maatschappij is een 'enge' gedachte. Op die momenten lijkt de kloof bijna onoverbrugbaar.
Daarnaast hebben wij onze eigen kopzorgen, het telkens weer vastlopen op mensen die denken de wereld te kunnen verbeteren, die daarom zelf maar de invulling geven dat het wel aan de ouders zal liggen en daarom ook maar die zelfde ouders bot voor hun hoofd stoot. Een leerkracht die een band wil opbouwen, Oudste speelt het spelletje wel mee, de leerkracht is dan echter verbaasd dat hij wordt gemanipuleerd. Boos dat hij haar niet mag aanraken, ons weet hij te vertellen dat het geen hechtingsstoornis is, HIJ weet dat je met hechtingsstoornis kinderen heel goed een band kunt opbouwen. Op onze vraag of hij teleurgesteld is dat hij in een paar maanden niet kan opbouwen wat ons in 13 jaar niet is gelukt, loopt de leerkracht rood aan en wordt zeer onfatsoenlijk.
Oudste reageert paniekerig op zijn bedoeling, een troostende arm ervaart zij als gevaar, ze slaat op tilt en weert zich af. Helaas op een verkeerde manier in haar paniek, ze is hier een tijd van overstuur. Tijdens de belcontacten met ons, als ze haar verhaal vertelt, lopen nog de rillingen over haar rug.
De leerkracht kan het geheel niet aan en ook na de (terechte) straf mag Oudste niet hele dagen naar school, t.a.v. Oudste zelf zijn er hier geen bezwaren voor om wel het normale lesprogramma te volgen.
Nu ook weer worden we als ouders niet geïnformeerd ( ook de gezinsvoogd niet), we bellen dus zelf naar de school. Dit mag echter niet, de school staat op een voetstuk en wenst geen contact met ouders. Dit geheel resulteert in veel stress bij ons, we dienen een klacht in bij de klachtencommissie, hebben contact met de onderwijsinspectie, leerplichtambtenaar, en ministeries van justitie en die van onderwijs, cultuur en wetenschappen. Dit lijdt gelukkig tot een gesprek ( ook de leerplichtambtenaar wilden ze eerst niet te woord staan op school !!!!!!!!!!!!!!!) met Oudste, schoolleiding, groepsleiding en gedragswetenschapper. De conclusie is dat de leerkracht en Oudste een verstoorde (??????) relatie hebben en dat ze bij een andere leerkracht wordt geplaatst. Tot nu werkt ze daar hard, en we zijn dan ook trots op haar leerprestaties. Maar moe dat we er van worden, en toch doen we het, we zijn niet voor niks ouders en we vinden dat ze ondertussen wel eens meer rekening met ouders mogen houden. Het niet kunnen opvoeden thuis wil nog niet inhouden dat er geen betrokkenheid is.
Nu is er weer paniek, stress, veel van de 'oude' groepsleiding is weg, en er komen jonge/onervaren voor terug, weer iemand die wil troosten met een arm om de schouder, weer paniek, aanrakingen zijn ENG.

Santoshi, Goddess of Patience For general peace and well being and happiness. For unity and harmony among family members

20 Februari 2003
Afgelopen week voor het eerst een thema ochtend verzorgd als ervaringsdeskundige over hechtingsstoornis. Ik was uitgenodigd door de coördinator van vrijwilligers van home start.

Home start is een project voor:  
Als er nog niet direct professionele hulp bij moet komen, kan ondersteuning door een vrijwilliger precies zijn wat ouders nodig hebben. Bijvoorbeeld een vrijwilliger die zelf als ouder, pleegouder ervaring heeft met of die gewerkt heeft in de kinderopvang. Iemand die zelf sterk in de schoenen staat en kan bieden waar op zo'n moment behoefte aan is: een luisterend oor, tijd en aandacht. Maar ook iemand die praktische tips en ideeën kan aandragen en ouders kan stimuleren zelf nieuwe activiteiten te ontplooien.
Home-Start wil helpen ernstige problemen in een gezin te voorkomen door het versterken van de ouders en het vergroten van hun zelfvertrouwen. Home-Start werkt met ervaren en getrainde vrijwilligers, die ouders met ten minste één kind onder de zes jaar op basis van vrijwilligheid en gelijkwaardigheid ondersteunen.

Ik had na overleg een lezing voorbereidt over wat hechting is, hoe de home start mensen deze informatie kunnen gebruiken in hun werk, wat info papieren gemaakt met adressen en boeken en verders veel materiaal mee genomen. Ik had hier een tijd terug al ja tegen gezegd maar zo vlak voor het dan eindelijk zou gebeuren had ik al spijt, ik ben toch gewoon maar moeder van een kind met problemen. Achteraf ben ik heel blij dat ik het heb gedaan, kon mijn verhaal goed vertellen, er kwamen leuke vragen en de vrijwilligers hadden het gevoel dat ze iets met mijn ervaring kunnen binnen hun gezinnen. Alert zijn t.a.v. de kinderen maar ook zich realiserend dat ze in hun werk ook vaak te maken hebben met moeders met hechtingsstoornis/borderline die daardoor problemen hebben met hun relatie met het kind. Tevredenheid dus en het besef dat andere er iets van kunnen leren van wat ons gezin overkomt.

3 Maart 2003 ( 03-03-03)
Voor degene die de moeite nemen om de site te lezen zal ik maar eens duidelijkheid geven over onze Oudste. Al bijna 2 jaar weg uit de stad, nog maar weinig contacten met de vrienden van "toen" en toch komt er steeds via via bij ons geruchten binnen over het leven van Oudste. Jammer genoeg moet dit via via en heeft niemand het lef om ons aan te spreken. We bijten niet, schrikken niet zo vlug meer en als we niet willen antwoorden, zeggen we dit echt wel. Al een tijdje gaat er het gerucht rond op het ...college. Gelukkig inderdaad een gerucht, we worden echt geen opa en oma.

5 Maart 2003

Vandaag staat alles even stil, even weer realiserend hoe betrekkelijk alles is. Problemen? Als je op een begrafenis bent geweest van iemand die nog vrij jong was, al jaren loga lid, .......... dan staat alles even stil. Dan moet je je realiseren dat het leven meer is dan alleen je problemen van het heden, het leven is ook nog steeds het besef dat er veel is dat je gelukkig kan maken en dat het het waard is om hier van te genieten.