23 Oktober 2002
Alles gaat inmiddels zijn gangetje weer. Oudste is begonnen met creatieve therapie, een therapie die probeert door verschillende vormen van expressie, kleien, schilderen, tekenen, een duidelijkheid te krijgen in je eigen gevoelens. Het is in ieder geval erg leuk en de werkstukken die er vandaan komen zijn de moeite waard.
Ook is er alweer een verlof geweest, met groepsleiding, dit ging erg goed en geeft een stukje opluchting dat het dus ook weer goed kan gaan. Vertrouwen daar draait het allemaal om, 2 stappen vooruit en weer 1 achteruit maar we komen er ooit wel.

Ik heb een artikel gelezen over "de handicap" hechtingsstoornis, de strijd die nu bezig is voor erkenning van dit probleem, is dezelfde strijd die is gevoerd voor erkenning van het autisme. Een lange strijd die inmiddels is gestreden en waar geen taboe meer omheen hangt. Erkent als handicap die speciale aandacht nodig heeft en waar ouders niks aan kunnen doen.

Binnenkort staat alweer de halfjaarlijkse themadag van LOGA op het programma. Dit keer met een schrijfster die voor ons van grote betekenis is geweest in het het onderkennen van de problematiek rondom Oudste, Geertje van Egmond. Het spreekt bijna voor zich dat ik er heen ga, het lijkt me zeer bijzonder om deze vrouw die zulke inspirerende boeken schreef eens te horen praten over dit onderwerp. De titel van de inleiding is: 'het blijft je kind'. Tussen nabijheid en afstand; omgaan met GBS-jongeren en jongvolwassenen. Deze titel heeft Geertje van Egmond bewust gekozen, ze gaat in haar verhaal in op de ongelooflijk zware taak van ouders en opvoeders die voortdurend moeten balanceren op het slappe koord en steeds het gevoel krijgen dat er geen goede keuze is, maar altijd alleen maar 'minst slechte keuzes'. Hoe hou je thuis de moed erin? Leidt uithuisplaatsing tot een definitieve breuk? Hoe hou je het contact in stand? Neem je wel of geen initiatief? Hoe is je positie in de hulpverlening? Is er een maatschappelijk toekomst perspectief voor een GBS-jongere? En nog veel meer vragen. Ik heb er erg veel zin, ook omdat de loga- lotgenoten contacten voor mij nog steeds zeer belangrijk zijn, het vinden van herkenning bij elkaar is zoveel waard en dat ervaar je pas als je zelf in een situatie zit waarbij dit nodig is. Eerder kon ik dit ook niet echt begrijpen als mensen vertelden over lotgenoten contact maar dit is echt belangrijk!
Mijn verhaal over de thema dag zal ik hier wel weer vertellen, een exact verslag over de loga dag zal te vinden zijn in de logaletters voor de leden.

16 November 2002
De themadag van LOGA was vandaag, zoals iedere keer kom ik er weer zeer moe maar voldaan van thuis. Nog steeds veel herkenning in de verhalen van andere, mensen die ik eigenlijks alleen daar op die dag zie maar die toch meespelen in mijn gedachten.
Deze dag was Geertje van Egmond te gast, Geertje heeft 15 jaar geleden aan de wieg gestaan van LOGA. Ze vertelde het verhaal over onze "Geen-Bodem-Syndroom" kinderen. Tegenwoordig is het mode om alle moeilijke hanteerbare kinderen het stempel GBS te geven. Zoals Geertje verteld zijn de kenmerken voor GBS voor adoptie kinderen waar de oorzaak ligt in het vroegste begin van het kind. De kenmerken van GBS die zij beschrijft in haar boeken ( een vernieuwde versie in de herdruk van haar boek "verbinding verbroken") is geen checklist voor mensen maar meer een leidraad. Geertje adviseert om bij een thuiskomend adoptie kind een analytisch onderzoek te laten doen door een ervaren psycholoog. Een neurologisch onderzoek kan worden gedaan om andere problemen te ontdekken of uit te sluiten. GBS is een ernstige handicap die je zeker niet in een paar sessies kunt verhelpen, bij deze kinderen is er in de basis van hun ontstaan iets mis gegaan.
Bij GBS kinderen kan er vaak wel enige vorm van hechting zijn, symbiose van een haat liefde verhouding vaak met de moeder.

Het is zeer belangrijk hoe de GBS-er tegenover de buitenwereld praat over het gezin.
1. Afzetten, deze kinderen willen niks, praten zeer negatief, accepteren niet dat er iets is en dat ze hulp nodig hebben.
2. Bij tijd en wijle positief, deze kinderen schoppen ook tegen van alles aan maar hebben ook positieve gedachten over ouders en zien zelf dat hun een probleem hebben. Erkennen dat er hulp nodig is. Ze voelen verwantschap met broer/zus. het is bespreekbaar met derden. De ouders zitten ook op 1 lijn.

Een uithuisplaatsing kan positief werken, zo krijgt de relatie met het GBS-kind afstand en rust. Op de groep zijn er veel uitdagingen voor het GBS-kind, de verschillende groepsleiding kunnen ze stuk voor stuk ontdekken, de groepsregels uittesten. Het wisselende van de groepsleiding en kinderen maakt dat het een uitdaging blijft en dat er afstand blijft. De samenwerking met hulpverleners blijft nog steeds voor veel ouders moeilijk, dit is koren op de molen van het GBS-kind die mensen en situaties graag uitspeelt. Geertje vertelde dat het langzaam voorbereiden op het uithuis plaatsen een ideale manier zou zijn, dit is vaak niet mogelijk. De meeste adoptieouders gaan door tot zeer ver boven hun kunnen omdat ze alles willen doen om hun kind gelukkig te laten zijn. Door de lange wachtlijsten is er vaak ook weinig inzicht op de te verwachten periode van plaatsing. De meeste plaatsingen vinden toch tijdens een crisis plaats. Als er sprake is van een wachtlijst, dan toch in gesprek blijven met de hulpverleners. Zorg er samen voor dat er plannen op korte termijn worden gemaakt die haalbaar zijn en die beide partijen rust kunnen geven. Te denken aan plaatsing in een Boddeartcentrum, na schoolse opvang voor moeilijk opvoedbare kinderen en weekend of vakantie plaatsing. Bij dit alles is ook zeer belangrijk dat: de emotionele ontwikkeling van de andere kinderen in het gezin niet in gevaar komt. Thuis alles bespreekbaar houden en geef de andere kinderen de ruimte om hun verhaal kwijt te kunnen. Met het GBS kind is belangrijk dat er eerlijkheid is, in gesprek blijven met elkaar maar geen kruisverhoren doen bij het kind, dit is verspilde energie. Ze zullen vaak zelf de waarheid niet weten. Hulp accepteren en erkennen en afstand houden. Het kind serieus nemen, het is een gezinsprobleem en iedereen moet het wij gevoel blijven houden. Als het goed gaat met je GBS-kind zul je toch alert moeten blijven, het is geen garantie dat het goed blijft gaan, veel wisselende stemmingen. Je moet afstand doen van Wederkerigheid, van het gevoel gehaat te worden, niet verder te kijken dan de dag van morgen, je moet je wapenen tegen de mening van anderen, hier vooral geen energie in steken als het negatief is omdat je al je energie nodig hebt voor je eigen gezin.
Ouders schatten de intelligentie van hun kind vaak hoger dan de school, het is belangrijk om hier aan vast te houden. Ledigheid lijdt tot verveling, tot problemen. Openheid is een structuur voor vertrouwen.

Geertje drukt de ouders op het hart om altijd voor "back up" te zorgen, dat kan zijn je partner die mobiel bereikbaar is, de buren/vrienden, hulpverlener, leerkracht of pastoor. Laat de vakantie en weekenden zoveel mogelijk buiten het gezin gebeuren, zie die mensen als supporter "it takes a village to raise this kid"
Gebruik time-outs, als de vriendelijke moeder van een vriendinnetje, de buren of oom en tante aangeven niet te snappen wat het probleem is en dat het bij hun zo goed gaat. Prima "niks mis mee" zeg gewoon:"fijn! mag ze volgend weekend weer komen?"

Bij de vraag of ze ooit volwassen worden is er volgens Geertje voor een deel hoop, een kwestie van geduld, psychologisch inzicht en voor meerder jaren een opoffering van de ouders ten opzichte van het GBS-kind. Er is geen therapie, alleen kunnen ze leren leven met.
Belangrijk is, is een goede opleiding zodat ze de basis krijgen tot zelfstandigheid. Voor het stimuleren van de studie is het belangrijk om zaken op korte termijn te plannen, 2 jaar vooruit en dan weer plannen maken wat verder te doen. Ze hebben vaak een grote fantasie dit kan ze stimuleren maar als het niet lukt is dit ook een reden om het bijltje er helemaal bij neer te gooien.
GBS heeft ook zijn voordelen, ze leggen makkelijk contact door de goede contactuele eigenschappen en het zich goed kunnen presenteren. De contacten zijn oppervlakkig wat met collega's vaak positief kan werken omdat je je zo niet bij ze betrokken raakt. Het dominante deel van GBS kinderen kan ze tot goede leiders maken. Door de vaak goede opvoeding in het adoptie gezin, het presentatie vermogen dat ze hebben geeft ze dit vaak een streepje voor bij contacten.

Veel adoptie kinderen kiezen voor de naam van hun biologische moeder, maar wat er ook gebeurd, het blijft je kind. Het best is om altijd te laten blijken dat er van jou kant behoeft is aan contact. Wel moet je bekijken of je dit zelf op dat moment aan kan. Houdt het minimale in stand, het niet weten waar je kind is, is verschrikkelijk.
Loslaten is niet het contact verbreken met je kind maar elkaar ruimte geven om op een goede manier naast elkaar te leven.

Hoe vroeger eigenlijks de diagnose kan worden gesteld, hoe effectiever de begeleiding kan zijn. Het GBS-kind heeft voldoende veerkracht en overlevingsdrang om verder te leven.

Tussen GBS en borderline zitten overeenkomsten, in GBS zitten aspecten van borderliners. Depressief zijn is een hoofd verschijnsel van GBS, antidepressiva zullen alleen helpen bij een echt depressie en niet bij het symptoom depressief door GBS soms wordt wel St.Janskruid gegeven voor stemmings wisselingen, dit wel eerst met een arts overleggen.
Al met al een hele ervaring om dit verhaal eens van Geertje te horen, dat ze haar ervaring nog steeds wil delen is een waardevol iets.
S'middags werd de groep ingedeeld in groepen die met een gespreksleider een uurtje hebben zitten praten over verschillende dingen. Weglopen, uithuis plaatsing, grootouders van het kind van je GBS-kind, het onterecht beschuldigd zijn, criminaliteit en afzonderen. Iedereen heeft hier zijn zegje kunnen doen. Als vrolijke noot ter afsluiting was er een muzikant die met ons oud Nederlandse zong. Zo konden we in een ontspannen sfeer weer naar huis.

28 December 2002
Het gaat goed !!! Inmiddels zijn we al weer een keer met haar naar buiten geweest, o.a. pannenkoeken eten en ook voor de kerst is Oudste 1 dag bij ons geweest. Moeilijk voor haar op zo'n echte familiedag, rusteloos, steeds naar buiten willen, fietsen, wandelen, lucht halen. Vechtend tegen haar zelf, het leuk vinden maar ook zeer moeilijk om "bij de familie" te horen. Zich vervelen terwijl er veel te doen is, zich geen raad wetend maar toch rustig blijvend om de zaak niet te verpesten. Zo dicht bij en het lijkt net of er een glazen wand tussen haar en de rest van de familie in staat. Ontzettend dapper en willen volhouden tot het uiterste moment. Dan de terug weg, kei kapot, gelijk slapend en dan halverwege het ritje terug dat tikje op mijn schouder en even die halve minuut me hand vast houdend, even dat contact, even dat moment van weten dat we hoe dan ook verbonden zijn en blijven. Met alle ups en downs zullen we er ooit wel komen.