6 Juni 2002
Inmiddels is ze 13. Ze is op verlof geweest! Met ons! Waar er eerst voor een langzame opbouw werd gepleit, werd ze nu opeens losgelaten. Waarom? Personeels gebrek. We hebben een heerlijke dag gehad, het leek zo gewoon. De 3 kinderen hebben genoten van elkaars na bijheid. Eindelijk weer eens rustig kunnen foto's maken én video, voor ons zo belangrijk en tot nu onmogelijk. Raar om een jaar aan foto's en video te moeten missen van iemands leven. Trots ben ik ondanks alles op mijn 3 kids, maar ja de foto's houd ik echt privé! We gaan toch in mini stapjes vooruit, ze wil ook graag nu en dat moet gewoon, zij is de enige die dit kan doen, wij kunnen alleen maar er zijn als het nodig is. Iedere keer weer zullen we er zijn, om er samen uit te komen.

Tijdens een dagje verlof rijden we ook langs 't poortje. Oudste wilde dit graag eens van de andere kant zien. Heeft nog even staan kletsen over de muur heen met oude groepsleiding.

13 Augustus 2002
Het ging dus heel goed, ook in de vakantie is ze met de groep verschillende dagjes weg geweest. Eindelijk was dan 10 Augustus aangebroken voor haar eerste "dagje/nachtje", thuisverlof. Ik ben s'morgens om half 8 vertrokken om haar op te halen, een eind rijden we waren dan ook om 12 uur pas thuis. Oudste was best emotioneel om weer terug te keren, het was tenslotte al meer dan een jaar geleden. Gezellig gegeten en daarna ging ze met Jan de stad in, het leek ons te veel van het goede om het hele weekend alles met zijn vijven te doen. Ik ging ondertussen ergens anders heen, Jan belde weer op dat ze terug waren dus alles leek perfect. Toch kreeg ik het op eens Spaans benauwd, heb mijn fiets gepakt en ben naar huis gefietst. Om samen met Jan tot de ontdekking te komen dat ze weer was weggelopen, in een fractie van een seconde is het gebeurd. Op de automatische piloot zijn we weer gaan zoeken, bellen met van alles en nog wat, de instelling had haar op de telex laten zetten. Slopend, maar je gaat door, nog verschillende keren kregen we een vreemd telefoontje en bezoek aan de deur. Uiteindelijk werden we gebeld door het O&O huis waar ze vorig jaar heeft gewoond, ze zat bij hun! Wij er vlug heen, daar troffen we een erge boze dochter, boos omdat haar wegloop afspraak was mislukt. Ze is mee naar huis gekomen met ons en s'avonds hebben we haar weer samen met een vriend van ons naar de instelling gebracht. Thuis kon gewoon niet meer, agressief, stoned. De kids logeerden weer eens bij een vriendin, voor hun vind ik het het ergste iedere keer weer die teleurstelling, het vertrouwen dat ze kwijt raken. Mij raakt het dit keer minder, ik had er van tevoren al minder vertrouwen en had zoiets van eerst zien dan geloven. Dit was niet voor niks. Wat ik wel erg vind is dat het contact weer weg is, we zijn weer net zo ver als een jaar terug. De kids hebben wel contact en genieten hiervan, daar ben ik erg blij om.

5 September 2002
Het contact komt gelukkig ook weer tussen ons langzaam tot stand. Ondanks alles zullen we er toch altijd zijn voor Oudste, daarom verbaast het me wederom dat ik nog steeds "rekening met" anderen moet houden, andermans uitvluchten moet accepteren. Adoptie ouders leven sowieso al in een glazenhuisje, iedereen meent altijd maar dat als het om een adoptiekind gaat dat iedereen zich met de opvoeding mag bemoeien en krijg je honderden "goed" bedoelde adviezen. Op het moment echter dat er problemen ontstaan heeft ook iedereen zijn mening klaar, wordt er een wijzend vingertje naar de ouders gericht. Ze zijn te streng of te soft of accepteren hun kind niet of richten hun eigen waanvoorstellingen op het kind of......, zo weet iedereen het dan ook weer beter. Wij zijn helaas niet de enige met deze negatieve ervaring, veel gezinnen met deze problematiek raken in een isolement, raken vrienden kwijt. Ze zijn niet meer het leuke gezin en juist als steun het meeste nodig is wordt er gevraagd om begrip omdat de ander er zo'n moeite mee heeft en er niet tegen kan. Helaas kunnen wij er ook niet tegen, wij zouden ook liever het gezin zijn dat we eerst waren, ik wordt ook wanhopig als mijn dochter zich ieder avond in slaap moet huilen, omdat onze kinderen op een leeftijd dat ze nog kind moeten zijn met zaken in aanraking komen waar volwassen nog niet eens mee over weg kunnen. Wanhopig omdat je kind 250 kilometer verder op "woont" en ze gewoon zoveel problemen heeft dat ze haar ouders niet kan zien. Wanhopig maar dat is en blijft de realiteit, ondanks alles gaat het leven door, mensen die zelf problemen hebben, weten dat. Je leert je vrienden kennen in moeilijke tijden en daar zijn we dankbaar voor, dat heeft ons goed gedaan.

19 September 2002
Morgen is het alweer 13 jaar geleden dat ik met Oudste thuis kwam, het is vreemd om te bedenken hoe het leven er nu voor staat. Deze week weer een jongere bespreking gehad, ondanks alles moeten we toch weer verder. Dit houdt dus ook weer in dat er weer met kleine stapjes zal worden toe gewerkt aan een nieuw verlof. Doodeng maar het zal ook moeten, en je gunt het haar zo graag dat het goed gaat. Steeds moeten we ons ook weer bewijzen, bij elke stap achteruit zijn er de vragende ogen, "zal het moment dan nu zo ver zijn dat ook zij me laten vallen", en iedere keer is er weer ons antwoord "nee, ondanks het verdriet en de teleurstelling”, we zullen er gewoon zijn.