13 April 2002
Vandaag weer een landelijke dag van LOGA. Dhr.Ewold, een notaris was vandaag de gast en vertelde over erfrecht. Het eerste wat belangrijk is, is dat er met ingang van 2003 een nieuwe wetgeving komt voor wat betreft de nalatenschap. Dan wordt het automatisch zo dat de langst levende partner alles erft en de kinderen alleen een vordering hebben bij de langst levende. Het legitieme portie wordt dan ook minder, nu is het zodat de helft van de erfenis wordt verdeeld door overblijvende partner en kinderen. Dus bijvoorbeeld moeder en 2 kinderen dus de helft wordt gedeeld door 3. Straks wordt de helft gedeeld door 3 en dat deel weer door 2 voor de kinderen. Dit is dan het legitieme deel dat als vordering staat. Als er zodanige problemen met je kinderen zijn dat je niet verwacht dat de financiën goed zullen worden geregeld, dan kun je een testament maken en een bewindvoerder voor dat deel van de erfenis instellen. Dit heet testamentair bewindvoerder over erfrecht. Je moet wel goed in je testament laten beschrijven waarom je een bewindvoerder wilt en hoe. Na het moment van overlijden wordt dit namelijk getoetst door de rechtbank. Als er duidelijke omschrijvingen zijn zal het toetsen beter gaan. Degene onder bewind kan iedere 5 jaar vragen om het bewind te herzien. Het is nodig om beiden een bewindvoerder aan te stellen ( ook een tweede persoon voor als de eerste het niet kan doen) omdat het om 2 verschillende delen van een erfenis gaat. Je kunt bij de bewind stelling laten vaststellen dat het onder bewindgestelde niet voor schulden kan worden gebruikt. Dit bewind is anders dan het onder bewind stellen ter bescherming van een meerderjarige ten gevolge van een geestelijke of lichamelijke toestand waardoor iemand tijdelijk of duurzaam niet in staat is om vermogensrechtelijke belangen zelf te behartigen. Dit wordt uitgesproken door een kantonrechter en de familie moet verklaren dat dit zo is. De bewindvoerder moet jaarlijks verantwoording afleggen bij de rechtbank. Er is ook het onder curatele stellen. Dit is ook voor meerderjarigen op grond van een geestelijke stoornis, waardoor de gestoorde al dan niet tijdelijk in staat is of bemoeilijkt om zijn belangen te behartigen. Dit zowel voor financiële als immateriële zaken. Dit wordt uitgesproken door de rechtbank. Dan is er het mentorschap, ook voor meerderjarigen. Voor meerjarigen die op grond van een geestelijke toestand tijdelijk of duurzaam niet in staat zijn hun niet vermogensrechtelijke belangen zelf te behartigen. Je kunt ook een bewind zetten op schenkingen maar dit is erg tegenstrijdig je geeft iets aan iemand die je niet vertrouwd dus doet er gelijk een bewind op! Wat ook mogelijk is, is een erfenis in vruchtgebruik. Je geeft iemand anders het eigendom over de erfenis en de ander heeft er het vruchtgebruik van. De bevoegdheid kan worden teruggedraaid. De vruchtgebruiker heeft weinig rechten en heeft de eigenaar nodig. Je kunt iemand onterven maar het legitieme portie blijft. Je hebt tot 21 jaar zorgplicht dat wil zeggen dat je kind recht heeft op voeding, kleding en scholing zolang het thuis wonend is. Als je kind geen studie toelage of uitkering heeft, zijn de kosten aftrekbaar van de belastingen. Het kind moet wel aanspraak maken op de zorg en kan dit later niet meer verhalen op de ouders als hij het niet heeft gebruikt. Als je kind meerderjarig is ( 18) dan ben je financieel niet meer verantwoordelijk voor zijn schulden, wel kan een uitkering tussen 18 en 21 jaar op de ouders worden verhaald.
S'middags ging het over aangaan en onderhouden van relaties door onze adoptie-probleemkinderen. Dit werd ingeleid door José de Mare en later werden we in groepen gesplitst en kregen we 4 stellingen. Onze kinderen gaan relaties aan met anderen om wat die ander heeft en wat hun er aan kunnen hebben. Bij ons is het een wisselwerking tussen ons en omgeving. Ook een wisselwerking in onze handelingen, je ligt bijvoorbeeld in de zon en hebt een droge mond, je hebt behoefte aan drinken en gaat dit dus pakken. Wij zijn echter ook in staat om onze vervulling van de behoefd uit te stellen, dit is een gezonde situatie. Als je de behoefte niet kunt uitstellen, zoals vaak bij onze kinderen dan is dit een ongezond iets. Behoefte brengt ons in beweging, je moet ook je behoefte aan anderen duidelijk maken als je wilt dat er een reactie komt.
De stellingen.
• 1 Volwassen is volwassen en dan zoeken ze het maar uit of hebben wij als adoptieouders levenslang de plicht "vangnet" te zijn, omdat wij de enige zijn op wie onze (jong) volwassen adoptiekinderen kunnen terugvallen wanneer ze wederom een puinhoop maken van hun (sociale en/of financiële) leven.
• 2 Mijn kind heeft een adressenboek vol met 'zgn. vrienden/vriendinnen' maar kan geen echte vriendschap sluiten. Hoewel ik dit verontrustend vind, blijft me niets anders over dan mij erbij neer te leggen.
• 3 Vriendschap sluiten en onderhouden is voor een ieder sowieso een klus. Hij/zij kan dat enkel door ervaringen leren (vallen en opstaan) en sommigen zullen het helaas nooit leren.
• 4 Wanneer de relatie tussen ons en adoptiekind en zijn/haar partner instrumenteel van aard is, maar voor geen van beiden een probleem vormt (ze 'gebruiken' elkaar over en weer), dan hoeft het voor ons (ouders) toch ook geen probleem te zijn.
De dag werd afgesloten door Hans Walenkamp, adoptievader en bekend onder de naam Rekel schrijft hij een column voor wereldkinderen. Hij las 2 gedichten voor en een paar columns, de zaal luisterde geboeid. Het was een herkenbare, prettige afsluiting van de dag. Naast deze onderwerpen vind ik het altijd prettig om op deze dag weer allemaal mensen te ontmoeten. Sommige zie je gewoon iedere keer weer en dan is het fijn om even samen te kletsen. Even vertellen hoe het over en weer gaat, lotgenoten !!!!!!!! Daarnaast natuurlijk met verschillende mensen zitten kletsen n.a.v. de loga website en last but not least een ontmoeting met een internet vriendin waar ik al vanaf Juli 2001 mee mail. Over en weer is er veel herkenning en dat kunnen we altijd via de mail kwijt, vrij intensief. Om elkaar dan voor het eerst "echt" te zien is wel speciaal Zo zijn we een paar weken geleden ook op visite geweest bij een andere mailvriendin, zij woont dicht bij Almelo en had ons eens op de koffie gevraagd, ook deze ontmoeting was zeer waardevol. Ondanks alle zorgen om Oudste zijn er toch ook veel positieve ontwikkelingen en daar bouwen we dan maar op.

15 April 2002
Soms lachen zaken ons toe! Ik was al een tijdje bezig om te zien hoe we de bezoekers regeling wat soepeler kunnen krijgen bij Oudste, nu was het 1 keer in de week een uur of 1 keer in de 2 weken 2 uur. Iedere 2 weken is best een belasting voor het gezin, ik heb uit gerekend dat we alleen al voor het bezoek aan Oudste per jaar ongeveer 10000 kilometer moeten rijden. Nu willen we niet iedere week gaan, willen het wel maar kunnen dit niet omdat we ook nog een leven met de 2 kids in eindhoven hebben. Wel was er de vraag om soepelheid met de regels zodat we wel eens 2 keer achter elkaar kunnen gaan en dan misschien 2 weken niet gewoon omdat het beter in de gezinsplanning past. Dus gefaxt naar het afdelingshoofd, en passant eens de advocaat gevraagd en bij DJI eens navraag gedaan over wettelijke regels. Nu werd ik vandaag op gebeld, ook in Almelo hadden ze niet stil gezeten en wat blijkt. Ouders mogen iedere week komen, natuurlijk wel met afspraak en de voorwaarde dat er bezoekersruimte vrij zijn. Dit voelt zo heerlijk, gewoon kunnen afspreken zonder 10 telefoontjes te hoeven plegen en te vragen om uitzondering. Wij willen geen uitzondering zijn we willen gewoon onze dochter zien.

19 April 2002
Machteloos !!!! Moedeloos, verschrikkelijk letterlijk en figuurlijk. Zoveel boeken over adoptie, hechting zoveel informatie en toch moet je iedere keer als ouders weer het wiel zelf uitvinden. Luisteren naar ouders kan nog steeds niet, een hot item in verschillende boeken, maar helaas veranderd het niet, iedere keer weer nieuw personeel, frisse jongens en meiden, net van school, gestudeerd dus alles wetend. Denken ze !!!!!!! Onze dochter zit triest genoeg in een gesloten instelling, maar wij blijven betrokken, 100.000 keer meer dan haar mentor. Het vertrouwen in hem is er gewoon helemaal niet maar toch op voorspraak van het afdelingshoofd hebben we hem toch weer een kans gegeven. Jammer. Onze dochter mag op verlof, op zich heel heftig als je gesloten zit, maar daarbij is ze gewoon vol risico, ze zal weglopen als ze kan. 1 van de veiligheidsvoorwaarden is dat ze dus de datum van het verlof niet mag kennen, haar mentor denkt er anders over en speelt popie jopie en vertelt het steeds weer. De eerste keer ruim 2 weken voor de tijd, met tig telefoontjes hebben we dat kunnen tegenhouden, leren doet hij niet want weer was het bekend en dus weer gaat het niet door. Het zonnetje straalt buiten, als de mentor zich eens gewoon aan de regels had gehouden had ze nu kunnen genieten, toch wel doodeng dan maar ja het moet eens. Degene die nu de dupe zijn, is op de eerste plaats onze dochter, weer een teleurstelling weer een afwijzing voor haar als mens en voor ons. Ik zit met hartkloppingen, jongste lief ging met spanning naar school...................................... Ooit zou het fijn zijn als hulpverleners leren wat het is om steeds tussen 2 vuren te moeten staan, steeds te worden afgewezen en steeds weer het kind te zijn dat de dupe van omstandigheden is. Leren luisteren naar ouders, niet zelf therapeute spelen en beslissingen nemen die ze niet kunnen en mogen nemen.