Januari 2002
Het onderwerp dat ons op dit moment bezig houdt, zijn de loverboys. Echt ongelooflijk dat deze bestaan en dat er nog steeds meiden intrappen en ze bijna niet te achterhalen zijn. Gelukkig heeft dit alles niks te maken met Oudste maar het verontrust ons toch. Veel adoptie meiden die de weg naar zich zelf kwijt zijn, vallen in handen van deze knullen, ze zijn een makkelijke prooi. Dit is echt iets waar ik me erg kwaad over kan maken dat dit zomaar gebeurt.

Maart 2002
 Inmiddels gaat alles rustig verder, Oudste zit op een goede plaats. De groepsleiding is bereidt tot luisteren en werkt waar het kan met ons mee. Het is alleen zo jammer dat er door geld, tijd en personeels gebrek zoveel dingen veel langzamer gaan dan wij zouden willen. Jan en ik zijn beiden mensen van gelijk actie ondernemen en dan is toekijken moeilijk. Het zijn gewoon dingen die we moeten leren accepteren omdat ze buiten onze macht liggen. Het verdriet om de dingen die er naast de problemen met Oudste bij kwamen, slijten langzaam. Inmiddels weten wij dat het bij alle gezinnen in deze problematiek voorkomt dat ze "vrienden" kwijtraken door het ongeloof dat er heerst. Wij zelf kunnen het al niet eens bevatten dus kunnen we ons ook vaak niet duidelijk maken naar de buitenwereld. Gelukkig hebben we ervaren dat er nog genoeg mensen overblijven en waarvan enkele ons het laatste jaar zeer dierbaar zijn geworden. Het klopt gewoon! " in nood leer je je vrienden kennen" Bedankt voor jullie vriendschap bij deze! Binnen ons gezin zijn we nog steeds op zoek naar een manier om door te leven. Een kind, een zus op afstand hebben terwijl de band op dit moment zo sterk is, is heel moeilijk. We zijn als gezin veel sterker geworden, we weten nu dat we met zijn vijven door dik en dun kunnen gaan.

13 Maart 2002
Vandaag is het exact een jaar geleden dat Oudste voor het eerst een hele nacht was weggelopen. Het verdriet van toen voelen we nog steeds, tot op de minuut kan ik me nog herinneren wat we vorig jaar deden. Het lijkt allemaal zo kort geleden en toch is in dit jaar onze wereld veranderd. We kijken anders tegen mensen aan, hebben vooroordelen gekregen tegen bepaalde groepen jongeren, Jan en ik praten hier veel over, want eigenlijks vinden we het vreselijk van ons zelf dat we die vooroordelen hebben. Helaas weten we door ervaring wat er rond loopt, het item "loverboys" is daar een onderdeel van, mooie jonge mannen, ventjes eigenlijks nog, met mooie merk kleren, mooie auto, en genoeg geld om ruim te kunnen trakteren. De ronselaars, die jonge meiden aan drugs helpen, criminaliteit..... Het is verdrietig maar zo werkt het gewoon. Nu weten we dat de basis nog steeds goed zit bij Oudste. Waarden en normen die ze van ons heeft meegekregen, leven nog steeds bij haar. We hebben op 12 maart een jongeren bespreking gehad. De gedragswetenschapper, afdelingshoofd, leerkracht, mentor, voogd en wij met Oudste zaten erbij. Het liep eigenlijks allemaal zoals verwacht, behandelen betekend vooral leren om geduld te hebben. Wat heel fijn was, was dat we een rondleiding kregen. Eindelijk weten waar je kind leeft, waar ze eet, televisie kijkt, waar de badkamer is en vooral weten waar ze slaapt. Gewoon een gezellige meiden kamer, vol met posters, foto's en hebbedingetjes. Ook de recreatie ruimte, sauna, fitness, muziek, bibliotheek hebben we gezien. Voor ons zo belangrijk en eigenlijks bijna onmogelijk om dit voor elkaar te krijgen. Inmiddels heb ik ook contact met verschillende studentes, allen bezig met het onderwerp hechtingsstoornis maar vanuit verschillende kanten belicht. Fijn om te weten dat het onderwerp toch gaat leven in de opleidingen. Ik ben ook heel benieuwd wat dit uiteindelijk kan toevoegen aan het geheel.

11 April 2002
Vandaag was er weer een rechtszaak, verlenging van de bestaande machtigingen. Eigenlijks een formaliteit maar Jan en ik zijn er wel weer heen gegaan, voornamelijk om Oudste te zien en haar te steunen. Het vreet dan toch meer aan ons dan we zelf verwachten, dit is al de vierde keer in een jaar dat we daar zitten, iedere keer toch weer op ons werk regelen dat we vrij zijn. Gelukkig hebben we beiden goede collega's en is dit te regelen. Met het uithuis plaatsen denkt iedereen dat de rust kan terug keren in het gezin, niks is echter minder waar, de zorg geef je uithanden, de verantwoordelijkheid niet. Dat moet vaak langs zoveel mensen dat hun er geen zicht op hebben wat er gaande is en wij als ouders toch weer moeten inspringen. Ook vaak door slordigheid zien wij dingen misgaan t.a.v. Oudste en dat blijft je bezighouden. Wat wel voor ons zeer prettig is, is dat ons contact met Oudste steeds beter wordt, gewoon weer de Gabber die we kenden, ook zoals bij de rechtbank een knuffel op het einde kan ze waarderen, ondanks de hete adem van de toeziende mensen in onze nek. De therapie is nog steeds niet begonnen, dit was een aandachtspunt van de kinderrechter, wij vinden dit ook frustrerend maar ja wat dan? Ondanks alles woont ze nu op een voor haar goede plaats, veranderen van instelling zoals de optie van de kinderrechter was is voor ons geen optie. Geduld dat is het enige wat nodig is.