November 2001
Als mensen vragen hoe het gaat, en ik geef een eerlijk antwoord, is dit te eng. Tot mijn verbazing moet ik rekening houden met het feit dat mensen eigenlijks niet willen weten hoe het met mij gaat.

3 November 2001
Op deze dag was er weer een landelijke bijeenkomst van de oudervereniging LOGA. Professor A. van Dantzig hield een lezing over het thema "omgaan met verdriet en machteloosheid".

Het begon met een heel confronterende inleiding door een LOGA lid. We moesten een stuk papier in drie stukken vouwen, op elk deel moesten we in de tegenwoordige tijd een droom, wens of verlangen op schrijven die we hadden toen we met adoptie begonnen. Je moest je eerste droom visualiseren, daarna moesten we dit deel van het papier terug vouwen. Deze droom was toch mislukt. Zo moesten we ons ontspannen en de volgende dromen bekijken. Na dit gedaan te hebben, moesten we het papier tot een prop maken en weggooien. Je moet je realiseren dat de dromen nooit waarheid zullen worden en dat je nu in het heden leeft. Dat je zult moeten accepteren te leven met al de beperkingen in je huidige situatie.
Verdriet heb je nodig om het onaanvaardbare aanvaardbaar te maken.

Verdriet om de illusie van het kind dat je je had gewenst en dat je kwijt bent geraakt en het verdriet om te moeten ervaren dat je er een ander kind aan hebt overgehouden dat buiten je illusie staat. Bij verdriet laat de omgeving je vaak in de steek, ze zien de roep om hulp wel maar weten niet hoe te helpen. Opbeuren helpt niet, stil aanwezig zijn is bij het meeste verdriet vaak het prettigst. Het is ook niet te bevatten dat dit geen tijdelijk verdriet is maar levenslang. Een kind met hechtingsstoornis wordt niet beter, het kan er alleen mee leren leven. < Door je verlies krijg je al dan niet tijdelijk, een andere maatschappelijke functie. Je valt buiten de groep waar je in hoorde ( bijvoorbeeld van de "gezellige gezinnen".)Mensen kijken anders naar je omdat je met een hele andere wereld in aanraking komt.
Bij hechtingsstoornis kom je in een rouw periode.
De illusie die je had is afgestorven en dat moet je een plaats geven.
Verdriet door het overlijden van een kind wordt geaccepteerd, het is buiten je schuld en je kunt het afsluiten. Verdriet door scheiding van het kind is moeilijker om te worden geaccepteerd. Je lijdt zelf verlies, je voelt je mislukt en je wordt aangekeken door anderen op het mislukken.
Mislukken is kwellend.
Je stelt jezelf bloot aan gewetensonderzoek, als.........................
Je verlegd je grenzen, constant.
Schaamte, je moet je genieten afzweren, dit is 'not done'.
Schaamte is een gevaarlijk gevoel omdat het aangaat tot prestaties die je niet kunt verwezenlijken.

Maar let wel!
Niemand heeft jou bij het begin van de adoptie de opdracht gegeven om de taak waar je aan begint, tot in de perfectie te vol brengen. Het is je taak je uiterste best te doen, perfectie leggen we ons zelf op.
Leer te denken: "ik heb mijn best gedaan"
"mijn best was niet goed genoeg"
"jammer"

Er zijn veel twijfels bij je zelf, boos, maar je richt het niet op het kind, .....dat kan er ook niks aan doen. Je wilt je kind sparen en richt je verdriet naar binnen, dit kan jammer genoeg lijden tot depressie. Mensen blijven vaak hangen in boosheid omdat ze niet geleerd hebben dat er troost is.

Een ieder voelt zich beter met het aanvaarden van de waarheid. Gevoelens erkennen en durven uitspreken. Bijvoorbeeld jalousie.

Binnen je gezin moet je ook oppassen voor verdriet. Partners zijn vaak in een andere fase van verwerken, accepteer dit van elkaar. Ook de druk op de andere kinderen is groot. Bespreek alles zoveel mogelijk open met ze. Geef ze ruimte om ook hun gevoelens kwijt te kunnen. Niet alleen verdriet maar ook het balen van het kleine cirkeltje waar het gezin in zit.

Erken je grenzen.
Verloochen je eigen verlangens niet.
In ieder verwijt ligt een verlangen, bijvoorbeeld "ik wou dat ik niet hier woonde! want.. dan woonde ik in mijn eigen land!".

Voor mij was deze dag heel waardevol. Ik probeer de belangrijke punten uit het verhaal van de professor te pikken. Tevens vind ik het lotgenoten contact erg fijn. Met 1 woord snap je elkaar en je ziet dat je niet alleen staat. De eerste stappen naar een eigen LOGA site zijn nu ook gezet, ook dit geeft mij weer energie. Het daadwerkelijk meedoen aan het bekend maken van dit probleem en een plaats te worden waar ouders te recht kunnen als ze hun zoektocht naar hulp starten, vind ik erg belangrijk.

6 November 2001
Inmiddels weer veel ergernissen. In Juni moest ze al opeens van justitie in hun ziekenfonds en dus uitgeschreven bij ons.
Goed.
Wij alles getekend, maar nu betalen we nog steeds onze premie.
Navragen.
Wat blijkt!
Het ziekenfonds schrijft niet in omdat er geen uitschrijving is. De particulier verzekering. schrijft niet uit omdat er geen inschrijving is.
Reageren op elkaars brieven is "not done" Mijn verzoek om elkaar te bellen......... is helemaal absurd!!!!!!!

Zo ook het feit dat er minstens 5 /6 weken terug al plaats was in Almelo maar alles officieel moet worden aangevraagd. Zorgvuldigheid is inderdaad belangrijk maar niet in het absurde. Okay, Den Haag was het er dan mee eens! Op 15 Oktober waarschijnlijk per lopende koerier naar Almelo want daar kwam het pas 22 Oktober aan. Maar ja, planning is belangrijk dus kwam ze pas op 5 November in de vergadering. Dan moet hun reactie weer naar Den Haag en hun mogen de voogd verwittigen over het feit dat ze kan worden geplaatst.
SNOTVERDRIE
Dit kind gilt om hulp, er is plaats alleen geen tijd. Nederland is Gek

Het verhaal wordt nog mooier. Vandaag is er de vergadering geweest, ja een dag later. Inderdaad hoort Oudste in Almelo thuis. Ze staat nu op hun wachtlijst, want...... inmiddels zijn er nog een paar aanmeldingen en moet worden bekeken wie eerst mag.
Echt wel balen.
Als iedereen iets vlugger werkte, had ze al geplaatst kunnen worden. Ze heeft de overplaatsing echt nodig. Niet dat ik verwacht dat het daar gelijk goed zal gaan, maar in Groningen gaat het sowieso steeds slechter.
MACHTELOOS

Naast al deze "verliezen", hebben we ook weer iets bereikt. Zeist is ons echt heel slecht bevallen die 2 weken dat Oudste daar zat. De omgang met de ouders was daar ook zeer slecht en zo werden de pupillen terug gepakt op de woorden van de ouders. Nu hadden wij Oudste daar kleding gebracht, maar haar jas was toen al gelijk weg. Oudste heeft dit gelijk gezegd. Bij de overplaatsing is dit weer ten sprake gekomen, daarna hebben we verschillende keren gebeld. Ook de voogd heeft er achteraan gezeten. Wij moesten maar hard maken dat we de jas hadden afgegeven. Nu heb ik een aantal weken terug de directie aansprakelijk gesteld voor de verdwenen jas. Tot onze verbazing kregen we nu een brief dat we in het gelijk zijn gesteld en dat we de jas vergoedt krijgen. Dit voelt goed. Niet zo zeer voor het geld als wel de erkenning van hun misser.

12 November 2001
Nog steeds geen stap verder. Vorige week gebeld naar de afdeling individuele plaatsingen in Den Haag, daar kreeg ik de behandelaar van Oudste's zaak aan de telefoon. Eerst een "standje" gekregen want ouders horen niet zelf te bellen. Daarna het hele verhaal vertelt, de conclusie was dat als de gezinsvoogd en in Groningen ook vinden dat er een snelle plaatsing moet komen, dat hun dan maar extra rapportage moeten maken en dan kan hij kijken of er te overleggen valt met Almelo. We worden zo moe van die bureaucratie, er wordt totaal voorbij gegaan aan het feit dat het om een kind van 12 jaar gaat dat snel hulp nodig heeft.
Ik wou dat ik deuren in kon trappen!!!!!!!!!

14 November 2001
YES !!!!!!!!!!!!! Na tig faxen, telefoontjes en mailtjes naar het ministerie van justitie, gezinsvoogd, Groningen, Almelo en de advocaat, is er nu opeens plaats. Tijdens mijn werk (rijden met een bus voor het speciaal onderwijs) belde de voogd op, heb maar even de bus geparkeerd. Morgen gaat Oudste verhuizen naar Almelo, weer een stap voorwaarts, we hopen dat er nu eindelijk therapie begint!!!!! Net tijdens het schrijven van dit mailtje belde Oudste, gillen, lachen, huilen helemaal doorgedraaid. Echt kei fijn dat ze dit gelijk met mij wou delen. Ik besef echter wel dat dit maar een stapje is en dat het einde van de weg nog lang niet inzicht is.

25 November 2001

Van een lieve vriendin kreeg ik dit bamboe plantje , het "geeft" honderd jaar geluk !!!