27 januari 2008
LSLTN Of te wel LOSLATEN, ik heb een gave site gevonden,
Echt allemaal leuke uitspraken en dingen en zeker voor veel ouders van kinderen met deze problematiek is het belangrijk dat ze kunnen loslaten.
Je agenda vol krijgen is geen kunst,
maar 'm leeg houden kost moeite... Veel willen. Dingen goed doen. Mogelijkheden benutten. Dan heb je een druk bestaan. Dat gaat vanzelf en is best prettig. Alleen, het gaat maar door. Daarom is het Lsltn-label bedacht. Lsltn werkt als reminder. Voor kleine momenten van reflectie en positieve gedachten. Lsltn staat voor loslaten. Zo simpel is het...( citaat van de site  link hierboven onder afbeelding of: Lsltn )

Zo dit is dan mijn binnenkomer voor 2008
De kerstdagen zijn we lekker naar een huisje aan zee geweest, geen zin in gedoe. Oudste vond dit niet erg leuk, kreeg ook een depri mms-je, maar voor ons voelde het heel goed. Doen waar we zelf zin in hadden, met goede vrienden en onze kids en geen rekening houden met evt. problemen.
Op oudejaarsavond hadden we wel met Oudste afgesproken, ze kwam ook en zo zelfs tot tegen 1 uur blijven, maar dat veranderen bij de 5 minuten tot ze om half 7 echt weg moest. Mijn opmerking dat dit dus de reden was dat we de kerst voor ons zelf hadden gehouden, kwam wel aan. Ze vindt het wel leuk, maar té familie achtig, denk ik.
Ach, het loopt wel, niet te klagen. Via zorgbelang de folder gekregen van ‘Nazorg… 18 plus…hoe doen we dat nou?' Een onderzoek dat vanuit de cliëntenraden is gedaan.
Zo lees ik bijvoorbeeld bij het stukje over ‘leeftijd als indicator voor zorg' dat jongeren die 18 worden aanspraak maken op jeugdzorg als ze hier een indicatie voor krijgen ( door JA, bureau jeugdzorg ). Grappig toch dat ik dit heb nagevraagd voor Oudste 18 werd en ik kreeg als antwoord: Dat een voorwaarde is dat de jongere gemotiveerd moet zijn, én geplaatst moet zijn via pleegzorg of in een instelling
Nou in de folder staat dat een reden voor indicatie is dat de zorg niet geheel is afgerond ( klopt) en als te verwachten is dat er binnen een half jaar na het evt. afsluiten weer zorg nodig is. (klopt ook)
Ach allemaal zaken waar je je druk om kan maken, maar dan volg ik bovenstaande maar weer.

11 maart 2008
Een onbestemd gevoel hier, tijd om weer wat te schrijven.
De laatste tijd hadden we het gevoel dat Oudste langzaam uit beeld verdween, we zagen haar steeds minder en korter. Druk met haar eigen leven.
Aan de ene kant prima, aan de andere kant moeilijk voor ons kleintje. Wij staan wel op de eerste plaats voor haar maar haar mammie heeft toch ook een speciale betekenis voor haar.
Inmiddels heeft Oudste deels begeleiding via de reclassering en zit ze op medicatie maar er is de gedachte bij gekomen dat ze NU naar Brasil moet. Ondanks dat ze niet lekker in haar vel zit, hoopt ze dat dit haar helpt.
En geen lange voorbereidingstijd ofzo, nee Oudste leeft bij de dag en dus vorige week woensdag een vliegreis geboekt en vannacht is ze vertrokken. Ze zal logeren bij onze vrienden die alweer enige tijd in Brasil wonen. Via hun hebben we al een aantal keren iets van de biologische familie mogen horen en foto' s van hun gekregen. Hun weten in Almenara inmiddels wel de weg naar de broer en zus, tante en hopelijk leeft opa ook nog. Via hun hoopt Oudste dan haar moeder op te sporen.
Maar onbestemd voor ons omdat er niks is voorbereidt, geen inentingen, geen informatie van waar ze heen gaat, gewoon gaan met een koffertje en een camera.
Ik zou blij moeten zijn dat ze deze kans neemt om haar familie te ontmoeten maar heb de vrees dat het te chaotisch is en dat er meer beren op haar pad zullen komen dan ze denkt.
Wij hebben het nu sterk afgeraden, ook gezegd dat als het mis gaat, wij niet weten of we iets kunnen doen. We hebben thuis de zorg voor 3 kinderen.
Aan de andere kant hoop ik ook dat het haar wel de rust kan geven die zie zoekt en dat ze dan beseft dat ze verder moet met haar leven hier, die keuze voor opgroeien in een ander land is ooit genomen voor haar door haar bio-moeder.
De knoop in mijn maag is groot, vooral ook omdat er in de aanloop naar de reis ( de paar dagen die er dus waren) al weer behoorlijke aanvaringen tussen Oudste en mij zijn geweest. Haar gedachtegang gaat me boven haar pet en dan kan ik in theorie nog zoveel kennis hebben over hechtingsstoornis of borderline dit kan ik niet bevatten.
Jullie horen vast meer.
De laatste avond van de cursus ‘omgaan met borderliners' is ook geweest. Had er weinig zin in omdat het al weer een tijdje terug was en ik inmiddels alweer met andere zaken bezig was. Maar toch blij dat ik ben gegaan. Alles nog eens op een rijtje gezet. Nog een oefening met de 3 G's gedaan. Er is een Gebeurtenis, gelijk heb je een Gedachte en dan een Gevoel. Het is belangrijk om dan te kijken naar wat voor gevoel je bij iets krijgt. Het belangrijkste is om positieve dingen eruit te pakken. Helpende gedachtes.
Moeilijk is dat en ik vind het steeds zo knap om te horen wat de cursusleiding uit de gebeurtenissen voor positiefs kunnen halen. Ons kleintje kreeg van haar mama een naar mijn idee veel te dure jurk, overdreven en showerig vind ik dat. Zij pikken er uit op dat dit misschien het enige is wat Oudste op dit moment voor haar kleintje kan doen. Ze kan dan geen zorgende mama zijn, maar kan wel zorgen dat haar kleintje naar haar maatstaven een mooi jurkje heeft.
Net als ik van de week een discussie had met mijn vriendin. Ik had Oudste getipt toen ze naar Amsterdam ging om daar wat kadootjes voor haar familie te kopen. Oudste had geen tijd, maar wel tijd voor de kapper en nagelstyliste. Ik zie dat als egoïstisch. Mijn vriendin gaf aan dat Oudste misschien wel onbewust naar haar familie wil als ‘dametje'. Hun laten zien dat ondanks dat ze is afgestaan, ze toch goed terecht is gekomen én kadootjes voor een familie die jou niet wil en die je bijna niet kent……… Voor ik een oud wijfie ben, zal ik het vast allemaal hebben geleerd.
Voor nu maar weer even genieten van de kids thuis en ons kleintje. Arm ding heeft hier 4 mensen rondlopen die over haar vaderen en moederen, die willen zorgen en verwennen. Als die later een verwent nest is, kan zij er echt niks aan doen, maar wij wel! Ze is gewoon té lief.
Bij de scripties heb ik inmiddels ook een folder geplaatst van een school voor speciaal basisonderwijs over hechting.

15 maart 2008
Een paar dagen, een msn contact, een heleboel telefoontjes en nog meer sms-jes later, hier weer een update.
Het 1e telefoontje kwam al snel later op de avond een paniek telefoontje want ze werd van onder tot boven door de douane gecontroleerd. Ze kon dus geen hotelreservering laten zien en waar ze zou logeren wist ze ook niet. Wel de naam en zoals achter af blijkt een verkeerd telefoonnummer. Onze vrienden die normaal van Brasil naar Nederland te bellen hadden de Nederlandse landencode gebruikt. Dit was natuurlijk voor de reis niet gecontroleerd.
Even later was er weer een telefoontje want ‘de man met het spandoek' stond niet op vliegveld. Inmiddels natuurlijk moe van de reis was het allemaal te veel en ik hoorde door de telefoon al iemand roepende naar haar.
Op advies van onze vrienden heeft ze een dag in Porto Seguro in een gastverblijf gezeten, anders zou de reis van dik 7 uur ( afstand is relatief niet zo veel, maar wel via zandwegen die ons bekend zijn van 19 jaar geleden) te veel zijn. In het gastverblijf ging alles redelijk en er was een internet aansluiting zodat er even contact was met Jan.
Tijdens de busreis ook nog een paar paniek sms-jes maar uiteindelijk is ze dan toch bij Alle en Erley aangekomen.
Gisteren was ik dan een dagje op pad, genietend van de zon en o.a. het Dick Bruna huis waar ik met ons kleintje en mijn moeder was, toen de telefoon weer ging.
Dit maal geen paniek, maar een vreugdekreet, ze had haar moeder net gezien.
Ze was erg emotioneel, blij en de woordenstroom was niet bij te houden.
Met Alle en Erley was ze dus naar Almenara gegaan in de verwachting alleen de broer te zien. Maar juist de broer was er niet, maar wel haar 1 jaar oudere zus met kindjes , haar tante en zelfs opa leeft nog en wat ze niet hadden verwacht, was dat moeder een stukje verderop verbleef.
Gewoon heel fijn dus, dit is echt heel belangrijk.
Ze heeft al veel foto´s geschoten, en dank zij de moderne techniek hebben we al wat mogen zien. Via haar mobieltje een fotootje van de display van haar camera.
Opa & kleindochter, dat hadden we toch nooit kunnen dromen om deze foto ooit te zien. Mooi! Voor de rest van de week zijn er ook al afspraken gemaakt met de familie om elkaar te ontmoeten.
In het huis van Alle en Erley waar ze nu zijn, hebben ze geen internet, zal leuk zijn als ze binnenkort op hun andere adres zijn en dat ze wel kan internetten en zo de foto's kan laten zien. Ben wel erg nieuwsgierig. Hopen dat ze ook ergens de foto's op een dvd'tje kan branden want haar kaartje van 2GB raakt vol.

16 maart 2008
Nog even wat bijwerken. Het is inmiddels al 1 uur s' nachts.
Net een tijd met Oudste zitten chatten.
Ze had een vriendje gevonden die internet heeft.
Al wat meer te weten gekomen over de familie, wat wij toendertijd in Brasil al dachten, klopt. Naast haar zijn er nog 3 kinderen. 2 meiden en een knul zoals we dachten. Daar ben ik toen ook mee bezig geweest om te adopteren, maar later werd er steeds gesproken over 2 kinderen. Nu vertelde Oudste dus dat ze haar 2 zussen heeft ontmoet. 1 zus heeft een kindje van bijna 2, de broer heeft een kindje dat 6 dagen jonger is dan ons kleintje. Ook is er nog een tante in Almenara van Oudste die zelf nog maar 18 is, terwijl Oudste alweer bijna 19 is.
Ze vindt alles heel fijn en bijzonder, maar vertelde over de msn dat haar moeder niet als moeder voelt. Dat ben ik toch schijnbaar. Als ze nu ziet in welke omstandigheden de familie daar leeft, dan is ze blij dat haar moeder toen de keuze van adoptie voor haar heeft gemaakt.
Ze heeft het nu al over nogmaals terug gaan.
We hebben nu een paar foto's, de foto van haar en haar moeder moest iedereen zien……… bij deze dus.
Zelf vindt ze niet dat ze op elkaar lijken, wij vinden wel dat er duidelijke overeenkomsten zijn.
Het blijft toch dubbel.
Ik heb altijd het beeld gehad dat Jan en ik erbij zouden zijn als ze haar moeder zou ontmoeten, het te delen met haar maar juist nu was en is het goed dat ze het alleen doet in deze fase van haar leven.
Nu zegt ze wel dat ik mee had gemogen op haar kosten maar dat had echt niet gekund. Wie weet later ooit, we willen tenslotte wel ooit terug naar Brasil.
Al zoveel mee gemaakt met Oudste, zo vaak positief gedacht en dan weer de kous op de kop gekregen, daarom zal ik ook wel met een knoop in mijn maag zitten hier.

13:00 uur
Inmiddels is het 12 uur later.
Oudste belde net verdrietig op vanuit Brasil, haar moeder en misschien andere familie zouden een dagje bij Alle en Erley in Jequitinhonha komen. Ze stond ze op te wachten bij de bus, maar ze zaten er niet in. Ik troosten dat de tijd niet zo stipt is in Brasil, maar er rijdt maar 1 bus per dag van Almenara naar Jequitinhonha dus veel te troosten valt er niet.
Heb gezegd haar moeder niet te zwaar af te vallen, dat afspraken nu eenmaal anders daar zijn dan hier in Nederland. Haar conclusie is dat ze nu gelijk weet wat ze aan haar moeder heeft.

20:00 uur
Oudste heeft toch weer gebelt, heeft echt wel kennis gemaakt met de Braziliaanse mentaliteit.
Moeder was dus wel gekomen, maar met een andere bus dan verwacht. Oudste had 20 reaal gegeven voor de reis , dat zou ruim genoeg moeten zijn voor de reis. Moeder heeft er voor gekozen om haar geld te gebruiken voor het reizen met de luxe bus. Als je het zo bekijkt, dan rijden er dus 2 bussen tussen de beiden dorpen. Men had hier geen rekening mee gehouden.
Oudste en moeder hebben veel kunnen praten met behulp van Erley. Veel vragen over de medische achtergrond, over het waarom van afstaan.
Haar grootste vraag, waarom zij wel en de andere 3 niet.
Gewoon simpel omdat zij de jongste was en de relatie met de vader bij 3maanden zwangerschap uit ging.
Oudste heeft ook kunnen vertellen over haar worstelingen, over haar hechtingsstoornis en de problemen. Daar moest moeder wel bij huilen.
Oudste belt regelmatig, heb haar al gewaarschuwd voor de hoge kosten maar ze moet me gewoon horen een soort bevestiging.
Ze heeft altijd gedacht dat haar bio-moeder gewoon haar moeder zou zijn. Nu is ze zo dicht bij, kunnen ze praten en elkaar aanraken en valt het haar tegen dat het niet als moeder voelt. Dat ze zich überhaupt niet kan voorstellen dat dat haar moeder is en niet ik waarbij ze in de buik heeft gezeten. Ze weet het en vind dit fijn, maar was er ook even tussenuit gepiept om te bellen. Ze had even genoeg gepraat en wou alles laten bezinken.

Al diverse mensen hebben gevraagd wat het met mij doet.
Dubbel gevoel, knoop in mijn maag. Afgelopen jaren zo vaak gezien dat als het goed ging met Oudste dat het direkt erop weer finaal mis ging. Ze is iemand van uitersten. Vertrouwen moet echt groeien door ervaren, sta ik ook wel voor open.
Ik vind het niet knap, ik vind niet dat ze lef heeft. Ze doet haar dingen gewoon blind, met oogkleppen op. Zij wil iets en ziet geen beren op haar pad, maar gaat gewoon de weg die zij vind dat moet en iedereen en alles moet dan maar wijken of meewerken om haar doel te bereiken.
Waar ik respect voor heb en al heel wat jaren is voor onze Middelste en Jongste, die kids zijn pas knap. Dat ze ondanks (of dank zij) de perikelen zoals hier op bodemloos.com staan, opgroeien tot leuke mensen, die goed in het leven staan, die genieten van kleine dingen, die het KEI GOED doen op school.
Daar heb ik echt respect voor, minder sterkere mensen zouden ook kunnen instorten en jammeren dat hun zoveel leed overkomt en stil vallen in hun leven. Zij niet, zij genieten en dat is ook wat Jan en ik willen mee geven.
We hopen dat Oudste ook echt zo ver komt dat ze geniet van wat er is, dat om kijken geen zin heeft en dat je moet roeien met de riemen die je hebt.
En de knoop zit er misschien omdat Jan en ik altijd gedacht hebben dat wij bij 'de ontmoeting' zouden zijn.

20 maart 2008
Afgelopen dagen regelmatig contact gehad met Oudste. Het is toch wonderlijk, in de tijd dat wij in Almenara zaten, konden we nog niet eens bellen. Nu leven we gewoon mee via mobiel en internet.
Al een hele lading foto's gezien van Oudste, ik wil niet alles hier op bodemloos neerzetten maar dat wil niet zeggen dat je ze niet kunt zien, gewoon even mailen.
Oudste zit nu een paar dagen in Governor Valadares, een stad van 300.000 inwoners. Kan ze alles even laten bezinken voor ze weer terug gaan naar Almenara.
Hier thuis is het af en toe ook een ‘big smile' . Toen we hoorden dat Oudste misschien zwanger zou zijn, ging ik net met mijn vriendin naar de musical ‘Mama Mia' . Ik had toen zoiets van ‘mama Mia ik word oma!' We rijden regelmatig langs een vroegere kamer van Oudste, ons kleintje is iedere keer weer enthousiast want ‘mama was hier'. Sinds gisteren vind ons kleintje dat: Mama Mia hier woonde Dat klonk zo schattig

28 maart 2008
Nog een paar dagen en dan zit het Brasil avontuur voor onze Oudste er weer op.
Ondanks al onze bedenkingen, leven we toch mee omdat we weten hoe belangrijk het is.
Ze heeft inmiddels al wat meer van Minas Gerais kunnen zien, ook vanuit de lucht. Van de week heeft ze een tandem parachute sprong van een berg gemaakt. Ze belde op een gegeven moment met Jan dat ze op het punt stond om van een berg van ruim 1100 meter hoog te springen. Jan met zijn nuchtere opmerkingen vertelde haar dat dat niet gezond was omdat het toch erg hoog is om te overleven. Toen pas vertelde ze dat het dan met een parachute zou zijn.
Wat ik van mijn kant dan weer niet snap is dat ze voor dit soort dingen wel tijd heeft, maar geen belangstelling heeft om bijvoorbeeld het ziekenhuis in Almenara te bezoeken waar ze geboren is.
Paar dagen terug had ik haar nog enthousiast aan de telefoon, ze had nu ook haar broer gezien. Ze vond zichzelf het meeste op hem lijken. Ook de vrouw van haar broer en hun kindje gezien. Dat kindje is maar 6 dagen jonger dan ons kleintje. Toch bijzonder.
Nog een paar dagen voor Oudste dus weer terug is en er vast weer een heleboel drukte komt van alles wat moet worden geregeld en gedaan.
Waar Oudste afhankelijk is van de hulpverlening , wil onze jongste ooit de hulpverlening in. Jarenlang had ze haar buik vol van al het shit gedoe thuis maar nu lijkt het haar juist heel mooi om te gaan werken met jongeren die ontspoord zijn en gaat ze binnenkort een ‘workshadow' lopen bij het Eindhovense T-Team ( thuislozenteam)

Over een paar weken is de voorjaars themadag van LOGA weer. Dit keer komt als gastspreker Joop Boukes, hij geeft een inleiding over ‘in Dialoog met je adoptiekind' . Dacht ik eerst dat ik niet zou kunnen komen op deze themadag omdat Jan al plannen had om weg te gaan, blijkt nu gelukkig dat ik wel kan gaan. Het onderwerp spreekt me heel erg aan, sluit wel wat aan bij de cursus ‘omgaan met borderline'

Stukje uit de uitnodiging:
In dialoog met je “adoptiekind”
Een manier om veel van de verantwoordelijkheid bij het kind te laten, op een respectvolle manier, passend bij de leeftijd en het niveau waarop het kind functioneert.
Adoptieouders voelen zich (waarschijnlijk) meer verantwoordelijk voor hun kind dan ouders van biologisch eigen kinderen. Vooral als hun kinderen hechtingsproblemen hebben gaan adoptieouders heel ver om hun kind te “helpen”.
Vanaf het moment dat het als kind liegt, de puber die steelt, tot aan het moment dat hij/zij als volwassene op eigen benen moet leren staan, maar niet doet.
Door middel van Dialoog deel je de verantwoordelijkheid samen het ‘kind'. Het eindresultaat is misschien niet helemaal wat de ouders willen zien (vanuit hun perspectief), maar het is wel de eigen keuze van het ‘kind'.
Voordeel is dat het eigen verantwoordelijkheidsgevoel van geadopteerden hiermee meer kan groeien.
 
Korte weergave onderwerp dialoog en J. Boukes
Wat is een dialoog?
De dialoog is naast de meest constructieve manier van communiceren tussen mensen, ook een aanzet tot wederzijdse bewustwording van de eigen- en elkaars ideeën, overtuigingen, meningen, waarden en normen. De dialoog is een ontdekkingstocht naar grondmotieven, waardoor er een gezamenlijke en gedeelde visie en begrip kan ontstaan. Voor de dialoog is een wezenlijk andere manier van luisteren noodzakelijk.
De dialoog en het dialooggericht communiceren zijn momenteel mondiaal veel in de belangstelling. De voordelen van deze communicatievorm zijn dan ook groot. De meeste andere communicatievormen werken vanuit het persoonlijke, vanuit ons “ik”. Dat ikken in conflict kunnen raken zien we maar al te vaak om ons heen, privé en daarbuiten. De dialoog zoekt verbintenis, is onderzoekend van aard en doet een appèl op ons vermogen tot samenwerken.
Binnen adoptie, en daarmee samenhangende gezinsproblematiek, is veel vraag naar elkaar willen- en kunnen begrijpen. Met name tijdens de pubertijd, vroeg- adolescentie en het zelfstandig worden kunnen de spanningsvelden sterker worden vanuit ontwikkelingsperspectief van de jongeren en vanuit perspectief van de ouders.
De dialoog en een portie humor kunnen deze spanningvelden, mits er bereidheid is tussen de verschillende partijen, inzichtelijk maken. Bij eenzijdige bereidheid tot de dialoog vanuit de kant van de ouders heeft dialooggericht communiceren uiteindelijk hetzelfde effect.
De dialoog zoekt verbintenis vanuit de tegenstellingen en is constructief. Niemand heeft DE Wijsheid in pacht, maar we kunnen wel ons uiterste best doen elkaar beter te begrijpen. Vaak ontstaat vanuit die intentie de mogelijkheid zaken anders te zien dan voorheen, er ontstaat ruimte voor nieuw denken, voor alle partijen.
 
Joop Boukes is procesbegeleider in een orthopedagogisch zorgcentrum voor gedragsgestoorde jongeren (leeftijd 14-18 jaar) met een licht verstandelijke handicap. Daarnaast is hij trainer/docent adolescentie, adolescentiepathologie, jeugdhulpverlening en dialooggericht communiceren aan een HBO psychosociale opleiding en geeft hij training en onderricht in de dialoog vanuit zijn eigen trainingsbureau www.joopboukes.nl. Verder is hij sinds kort verbonden aan een wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van de dialoog op het gevoel van eigenwaarde bij jongeren met gedragsstoornissen.

5 april 2008
Ede Staal - 't Het nog nooit zo donker west

Origineel
Ze woonden soamen in n hoeske,
zai was wat stief van reumetiek,
toch konden ze zok hail nuver redden,
in t lutje hoeske achter diek.

De kinder waren al laank de deur oet,
toch kwamen ze voak nog op t ol stee,
en mainsttieds hadden ze t over vrouger,
din wizzen z'apmoal wat e zee:

t Het nog nooit, nog nooit zo donker west,
of t wer altied wel weer licht...

Zes hounder en n olde sege,
n swien op t hok en n kaampke laand,
en twijmoal doags even over t loantje,
en din huil opoe hom bie d'haand.

Zien haile leven haar e aarbaid,
en moeke mit acht kinder thoes,
bie zummerdag hail vroug aan t maaien,
en pas om melkenstied bie hoes.

Toun op n zundag in december,
krigt opa t zomor zo benaauwd,
zien dochter brengt hom din noar stad tou,
omdat ze t aiglieks nait vertraauwt.

En aanderdoags is e overleden,
't het mie veur t olske zo begroot,
meschain was t beter andersom west,
want drij week loater was ze dood.

De dood dat heb je nait veur t zeggen,
want baaide wollen ze geern geliek,
ze rusten zacht doar op t kerkhof,
vlak bie t hoeske achter diek.

Vertaling
Ze woonden samen in een huisje
Zij was wat stijf van reumatiek
Toch konden ze het samen heel aardig redden
In ‘t kleine huisje bij de dijk

De kinderen waren al lang het huis uit
Toch kwamen ze vaak nog op ‘t oude nest
En meestal hadden ze het over vroeger
Dan wisten ze allemaal wat hij zei:

Het is nog nooit, nog nooit zo donker geweest
of het wordt altijd wel weer licht

Zes kippen en een oude geit
Een varken in ‘t hok en een stukje land
En twee keer per dag even over ‘t laantje
En dan hield opoe hem bij de hand

Zijn hele leven had hij gewerkt
En moeder met acht kinderen thuis
‘s Zomers al heel vroeg aan het maaien
En pas tegen melktijd weer bij huis

Toen op een zondag in december
Krijgt opa het zomaar zo benauwd
Zijn dochter brengt hem dan naar de Stad
Omdat ze het eigenlijk niet vertrouwt

En de volgende dag is hij overleden
Ik vond het zo sneu voor dat mensje
Misschien was het andersom beter geweest
Want drie weken later was ze dood

De dood dat heb je niet voor het zeggen
Want beiden wilden ze graag gelijk
Ze rusten zacht daar op het kerkhof
Vlakbij het huisje aan de dijk

Terwijl Oudste in Brasil zat, kregen we van Alle een mail om eens deze muziek op te zoeken op internet en goed te luisteren.
Dit dus gedaan, klonk leuk, ook de tekst opgezocht en we vroegen ons af of het een speciale betekenis had. Dus weer een paar mails heen en weer. Uiteindelijk kregen we deze uitleg:
Het is nooit te laat voor een goede verstandsverhouding
En dat je het verleden beter kunt begraven door geen oude koeien uit te halen
Voor Oudste was dit het terug zien van haar basis een schok dat ze tegen ons zei wat heb ik een geluk gehad dat ik in Nederland woon en wat ben ik mijn ouders nu dankbaar dat ze mij geadopteerd hebben.
Nederland het huisje achter de dijk waar liefde heerst
Oudste is weer thuis en zag er goed uit. Veel foto's gezien, sommige gewoon mooi of ontroerend omdat het haar familie is. Sommige foto's waren goed voor kippenvel, ongelooflijk hoe daar de kinderen in het tehuis leven of de bejaarden.
Of de gevangenis, met 12 man in deze kleine ruimte!
Zelf ben ik weer eens in de pen geklommen na het lezen van een artikel in de krant van ‘de landelijke projectleider vroegtijdig ingrijpen', mijn kookpunt was weer bereikt.
Weer die kreet om ouders van probleemjongeren op opvoedcursus te sturen ( en nu staat die stomme kreet ook al in het programma van Verdonk!)
Een hele mail geschreven en gelukkig kreeg ik uitgebreid antwoord.
Enkele punten uit de mail: Het gaat hier om: Ik ga het nog eens goed nalezen en dan toch even terug mailen. Het is toch triest dat we als ouders zo weinig vertrouwen hebben. Het klinkt allemaal zo mooi maar als het er op aan komt doen ze hun ogen even dicht. We hebben met Oudste dit al diverse keren meegemaakt krijgt ze een taakstraf, die omgezet wordt in een leerstraf maar waar niks mee wordt gedaan. Wisten wij van te voren al, hoe wil je nu in een paar weken het gedrag veranderen waar wij als ouders al jaren mee bezig waren met hulp van allerlei instanties?
Nu hebben we het idee dat het maar half wordt opgepakt en de begeleiding vanuit reclassering ook maar half is. Anders in ieder geval dan wou zouden verwachten.
Helaas is dat niet alleen onze ervaring maar hoor ik dat van meer kanten. Als je als ouders echt iets wilt bereiken voor je kind dat problemen heeft en hulp nodig hebt, dan is het behoorlijk moeilijk die hulp te krijgen.

Intussen zijn wij toch blij dat Oudste haar familie heeft gezien en met ze heeft kunnen praten. Jaren geleden hebben we het lijntje met Almenara kunnen leggen via de Belgische paters die de moeder via een oproep in de parochie hadden opgespoord en het latere contact via Alle en Erley. Gelukkig was dit lijntje er!

20 april 2008
‘Een levenlang in dialoog met je adoptiekind'
Gisteren ben ik weer naar de landelijke themadag van LOGA geweest. Joop Boukes was onze inleider, een zeer enthousiaste persoon die 100% overtuigd is van de dialoog en daar ook bij bijv. jongeren met gedragsstoornis ook zeer goede ervaringen mee heeft.
Onze nieuwe voorzitster Lyda begon de dag met een korte samenvatting van de stand van zaken van ons op hande zijnde fusie met Lava en een inleiding op de dag met een paar ‘loslaat' teksten.
• Loslaten is niet even regelen, maar ondersteunend zijn
• Loslaten is minder vrezen en meer liefhebben

Het avontuur…..een persoonlijke samenvatting van de themadag met een aantal punten die Joop ons voor schotelde.
De dialoog is de meest constructieve manier van communiceren tussen mensen, ook een aanzet tot wederzijdse bewustwording van de eigen en elkaars ideeën, overtuiging en mening.

Wat is communicatie?
• Communicatie is het scheppen van gemeenschappelijke betekenis.
• Communicatie is signaaluitwisseling waardoor interactie ontstaat tussen de uitwisselaars.

Er zijn 5 communicatie stromen vertelde Joop
De één wil praten Monoloog De ander sluit zich af
De één praat Monoloog De ander luistert passief
De één communiceert IK gericht Discussie De ander communiceert IK gericht
De één praat samen gericht zijn
Gesprek
De ander praat samen gericht zijn
De één praat gericht op de ander
Dialoog
De ander praat gericht op de ander
Discussie ==> 1 + 1 = 1 +1
Dialoog ==> 1+ 1 = 3 ( ze komen samen)

Wat dus schijnbaar een belangrijk iets is als je het over communicatie hebt, dan is het de leercirkel van Kolb
Zoals je op de afbeelding kunt zien, volgen de leerfasen elkaar op.
Bijvoorbeeld: als je iets meemaakt (ervaring), dan is het belangrijk dat je hierna je ervaring kunt overdenken (reflectie) en te veralgemeniseren (begripsvorming). Daarna kun je een aanpak bedenken waarmee je de gebeurtenis tegemoet kunt treden (experimenteren).
Laten we stellen dat deze manier van leren je is bevallen. Je hebt je een nieuwe leerstijl aangeleerd. Met dit model kun je dus je leerervaringen ordenen. Kolb beschreef een ideaal leermodel.
De vier fasen herhalen zich volgens Kolb voortdurend in deze volgorde.

Het leermodel wordt ook wel een cyclisch model genoemd (vanwege het logische opvolgen van de fasen).
Bron: http://www.fontys.nl

De uitgangspunten van de dialoog zijn:
• helder maken van wat we willen zeggen
• creëren van een inspirerende en prettige omgeving
• richten op de essentiële vragen (focus)
• stimuleren van alle deelnemers
• delen en verbinden van de verschillende inzichten
• diep luisteren naar onszelf en anderen
Mensen kunnen niet niet communiceren!

Elk mens mag meester zijn van zijn eigen leven en ontwikkeling
Er worden vier kundigheden van de deelnemer aan de dialoog geaccentueerd.
• Deelnemer is in staat tot doen van onderzoek naar eigen ervaring, hij beweegt hierin zoekend en verkennend.
• Deelnemer is in staat de werkelijke toedracht van zijn reactie/vraag te herkennen en te erkennen. Hij weet en ziet de ins en outs ervan.
• Deelnemer is in staat ideeën te bedenken of te ontwerpen die een concreet antwoord of oplossing bieden voor zijn probleem of vraag.
• Deelnemer is in staat zijn eigen ontworpen idee of plan in een concrete handeling uit te voeren.
Dialoog moet je leren.

Nou ja een heleboel uitleg over communicatie, hoe het werkt, wat de dialoog is, spelregels voor een dialoog. In een dialoog ga je samen in gesprek, je probeert verhelderende vragen te stellen om zo samen tot gezamenlijke uitspraak te komen. Onbewust binden de ongeschreven regels, het accent ligt op het deel belang.
Met een dialoog wordt de lading van verschillen gehaald, problemen worden niet opgelost maar verdwijnen, er wordt iets nieuws gecreëerd dat daarvoor nog niet bestond.
Er was de vraag of je voor een dialoog niet eerst een monoloog moet hebben omdat 'onze kinderen 'niet willen luisteren en leren. Bij deze gedachte ben je al zelf bevooroordeeld en kun je niet meer open een dialoog voeren. Je moet de ander de ruimte geven en elkaar als gelijkwaardig zien, dit kun je doen door om verheldering te vragen en door de interactie merkt de gesprekspartner dat hij 'brabbelt'
Als iemand bijvoorbeeld de droom heeft om piloot te worden terwijl hij een heel laag IQ heeft. Dan zal de boodschap niet aankomen als je het afdoet met onzin.
Je neemt de ander dan niet serieus.
Je kunt vragen hoe hij dat wil gaan bereiken en voorstellen om eerst het brommercertificaat te gaan halen en als dat lukt, vorkheftruck, tractor, auto, bij iedere stap kan diegene dan zien of het haalbaar is.

Zo hebben we een heleboel informatie gekregen.
Na een heerlijke lunch werden we in 5 groepen verdeeld. Iedere tafel had een gastheer/vrouw die bleef zitten en de regels van de dialoog moest bewaken.
Bij de 1 e ronde bedacht iedere tafel een stelling en daar moesten we dan over in dialoog gaan. Wat vooral belangrijk is om te praten uit de IK. Dat heb ik al zo vaak gehoord bij diverse lezingen en cursussen, maar het doen……. is toch lastig.
‘Wij hebben geadopteerd' zeg je zo snel, maar ik ben ik dus ‘ik heb geadopteerd'
Zo schoven we steeds een tafel verder met andere gesprekspartner en dan ging je weer door op de stelling van die tafel om zo de dialoog te oefenen.
Op de terug weg met Ton nog zitten babbelen dat we dit beiden toch wel erg leuk vinden en het ook op de groepsavond in Eindhoven willen proberen.
Na het officiële gedeelte was er een accordeonist aanwezig en konden we nog even na kletsen.
Een vermoeiende dag, maar wel een dag waar je ik weer energie van krijg, zo heerlijk om zo samen te zijn.
En blijven na denken hoe ik de relatie kan voortzetten en leuk kan houden met Oudste is alleen maar positief.
Nu wil ik ook alleen maar positief in het leven staan, gewoon genieten van alle lieve kleine dingen. Een halve nacht wakker liggen omdat ons kleintje bij ons ligt, ze heeft behoefte aan nabijheid, maar dan als ze wakker wordt een aai over je bol krijgen en je horen zeggen dat ‘oma, een lekker ding is'
Ik doe het er voor!

19 april 2008
18 plus, de verbinding naar volwassenheid
Gisteren naar een conferentie op het provinciehuis geweest, via Zorg belang Brabant probeer ik af en toe toch mijn ervaringen te delen en hopen dat ik ergens een klein kiezelsteentje kan bijdragen aan betere zorg voor de jeugd.
Wij hebben zelf de ervaring dat tot 18 jaar zitten ze er vanuit jeugdzorg boven op en op het moment dat een jongere 18 is moet hij opeens volwassen zijn en worden ze los gelaten.
Zoals onze gezinsvoogdes schreef aan het einde van haar werkdag toen onze Oudste 18 werd, ‘ze is nu formeel volwassen en houdt mijn taak op'
Door diverse incidenten was er inmiddels een rechtszaak gaande vandaar uit zou ze verplicht hulp moeten zoeken bij het GGZ en reclassering.
Naar wat wij weten is dit na een aantal keren misgelopen, maar ook niemand die dan ingrijpt. De enige poging die is gedaan is een hulpverlener die mij belt om te vragen waar Oudste is.
Lijkt wel of iedereen wel pogingen wil doen, maar als ze dan net als ons er geen grip op krijgen maar loslaten.
Een rake opmerking gisteren vanuit de zaal was dat je als ouders wel onderhoud/zorgplicht hebt tot je kind 21 is en dat voor jongeren die jeugdzorg nodig hebben dat niet geldt. Door regels van de overheid mogen deze jongeren worden los gelaten als ze 18 zijn, ook als er geen back up is van de ouders of de jongere er gewoon niet aan toe is.
Het is toch vaak zo dat jongere die te maken hebben met jeugdzorg een achterstand qua ontwikkeling hebben op hun leeftijd genoten, gewoon vanwege het feit dat ze al veel mee gemaakt hebben en juist deze mensen laten ze los.

De avond begon met een soepje en broodje, schijnbaar vond de provincie het een belangrijke bijeenkomst want zoals ik iemand hoorde vertelde hadden we ‘categorie 2' broodjes, allemaal net iets luxer. Mooi dus dat de provincie de problematiek onderkent.
De avond begon met een plenaire deel, inleiding van Onno Hoes, de waarnemend gedeputeerde voor de jeugdzorg. Een interview met 2 (pleeg)moeders en 2 jongeren. Pleegmoeder en dochter waren beiden aan het woord, de dochter woont al vanaf dat ze een half jaar oud was in dit gezin, is nu 17, begint met een SPH studie maar officieel zouden de pleegouders haar op haar 18 e op straat moeten zetten. Ze is dan volwassen. Naast deze dochter hebben ze nog 7 pleegkinderen, onvoorstelbaar, een meisje dat het goed dit in dit gezin, serieus met haar toekomst bezig is, die zou zo een heel ander leven krijgen. Gelukkig zit ze in een warm nest en wordt ze niet op straat gezet, de pleegouders zullen vrijwillig de zorg door zetten.
Tijdens de workshops later had ook iemand het idee om eens bij gemeentes te kijken of voor dit soort situaties geen potje bij het WMO te vinden is.
Nora van Riet gaf ook een lezing( zij was tot aan haar vervroegde pensionering in augustus 1999 verbonden aan de Voortgezette Opleidingen van de Hogeschool van Amsterdam als docente methodiekontwikkeling en beroepsinnovatie. In die functie heeft zij op allerlei terreinen (zoals algemeen maatschappelijk werk, jeugdhulpverlening, toenmalige SPD-en, reclassering, ziekenhuismaatschappelijk werk) meegewerkt aan innovatie van de hulpverlening. Zij heeft veel publicaties op haar naam staan, onder andere over groepswerk in het maatschappelijk werk, emanciperende hulpverlening, casemanagement, maatschappelijk werk in de (intramurale) gezondheidszorg en social work. Zij werkt thans nog mee aan Casusconsult, een elektronisch kennissysteem door en voor maatschappelijk werkers.)
Nora stelde kritisch dat het tijd wordt de cliënt centraal te stellen en te kijken wat die cliënt nodig heeft in plaats van naar de problemen ( assessment).
Ga vanuit deze assessment hulp geven.
Ook het gebrek aan vertrouwen tussen de instellingen stelde ze aan de kaak, waarom geen informatie doorgeven bij een overstap van de jongeren, maar waarom doet iedereen weer zijn eigen intake?
De jongere kan alleen vertrouwen in hulpverlening krijgen als hij ervaart dat hij het subject is.
Evt. een soort case manager die ook na hun 18 e er nog voor ze is voor emotionele en praktische steun.

Ook een lezing van Mariet Paes (directeur van de Provinciale Raad voor de Volksgezondheid en Maatschappelijke Zorg in Noord-Brabant) en Eva van Roekel ( is 26 jaar en vorig jaar afgestudeerd Latin American and Caribbean Studies aan de Universiteit Utrecht. Ze heeft onderzoek gedaan naar tienerouders, sociaal kapitaal en stigma in een arme buurt in Carácas, Venezuela.)
Hun stipten het belang van je sociale netwerk aan, kijk in de kring om de jongere heen.

• Eerste cirkel zijn je naasten
• Tweede cirkel, de mens die je regelmatig ziet maar minder mee betrokken bent dan degene uit de 1e cirkel
• Buitenste cirkel staat vooral voor de instanties

Een sociaal netwerk bestaat uit al die mensen waarmee je min of meer duurzaam relaties onderhoudt.

Zo kan een tiener die zwanger is bij iemand uit de 1e cirkel aan kloppen voor steun als het zelf niet lukt, maar ook bijv. aan een nichtje uit de 2e cirkel tips vragen.
Door je sociale netwerk aan te spreken kun je ook je eigen kracht ontdekken en gaat het soms toch veel beter dan je had gedacht.

• Economisch kapitaal staat op je bankrekening
• Cultureel kapitaal zit in je hoofd
• Sociaal kapitaal is je netwerk van sociale relaties

De workshops waren natuurlijk het grootste deel van de avond, in kleine groepen met elkaar brainstormen over wat de mogelijkheden zijn voor 18 plussers, zonder naar het feit te kijken of dit wel mogelijk is. Een rondje voorstellen, je plaats in de cirkel bepalen t.a.v. de jongere waar het bij jou om draait en discussiëren over wat jij wilt voor 18+.
Ik kwam weer met mijn stokpaardje aan van luisteren naar de ouders, ook als ze bijna 18 zijn. De jongere gaven aan een periode van overbrugging te wensen, dus toch nog wel een stuk begeleiding als ze 18 zijn. Zo had 1 van de jongens nu al angst, nu bijna 17, geslaagd voor het VMBO en door naar de HAVO maar over een jaar moet hij uit de instelling vertrekken. Hoe moet het dan met zijn studie, hij wil naar het HBO, of hem dit gaat lukken als hij alleen staat???
Mooie voorbeelden waren er ook, zo een woningbouwvereniging die door grote inzet van 1 van de medewerksters nu in Deurne 2 woningen hebben voor 18 plussers, waar ook nog begeleiding wordt gegeven vanuit een instelling. Heel kleinschalig maar door gewoon te doen, werkt het.
En een project van een instelling met een re-integratie bureau om jongeren te helpen aan een dagbesteding en zo een weg te vinden naar werk.
Een stel jongens zag de activiteiten niet zitten, de vraag aan hun was dan ook, zeg maar wat er nodig is voor jullie om jullie wel aan het werk te krijgen. Ze wilden iets met zingen, door contacten te leggen hebben de jongens nu een rapnummer uit gebracht en komt de cd uit. Hun waren de afsluiting van de avond.
Positief dus.
Nu gaat de organisatie met alle informatie aan de slag die er uit de workshops is gekomen en dan in het najaar komt er weer een bijeenkomst om te zien hoe de stand van zaken is.
Onze oudste is alweer 19, daar zal het niet meer voor werken, maar ik hoop zo dat het systeem uiteindelijk beter gaat worden voor de jongeren. Ze verdienen kansen.

Stukje uit de uitnodiging:
Voor veel jongeren die uitstromen uit de jeugdzorg en 18 jaar worden is de stap naar zelfstandigheid (nog) te groot. Het ontbreken van een stabiele thuissituatie, een sociaal netwerk, geschikte huisvesting en werk/opleiding of een andere dagbesteding vormt een groot risico voor het ontstaan van problemen en uitval. In de praktijk ontbreekt het aan goede ondersteuning.
Ook sluiten lokale voorzieningen zoals huisvesting, werk en inkomen, school en de volwassenenzorg onvoldoende aan bij de behoeften van een deel van deze groep. Ook zijn veel jongeren zorgmoe: zij willen het zelf opknappen, maar hebben niet altijd voldoende zelfinzicht om te erkennen dat ze het zonder hulp (nog) niet kunnen.
Voor pleegouders met pleegkinderen die 18 jaar worden gelden nog eens extra problemen rond begeleiding en vergoeding.
De problematiek maakt duidelijk dat het hier gaat om een verantwoordelijkheid die bij velen ligt. Daarom geven wij (de initiatiefnemers: de gezamenlijke Cliëntenraden Jeugdzorg Noord-Brabant (CRJZNB), de Participatiewerkplaatsen van Jeugd Zorgbelang Brabant, de Provinciale Raad voor de Volksgezondheid en Maatschappelijke Zorg en de Provincie Noord-Brabant) op woensdag 18 juni aanstaande in het Provinciehuis in 's-Hertogenbosch het officiële startsein om met u naar oplossingen te kijken. Ook gaan wij na hoe wij gezamenlijk in deze verantwoordelijkheid kunnen voorzien.
Wij nodigen u van harte uit deel te nemen aan deze provinciale thema-avond. En samen de basis te leggen voor een sociaal netwerk dat deze jongerendoelgroep nodig heeft. Een netwerk dat continuïteit realiseert voor 18 plus-jongeren. Wij ontvangen u graag vanaf 17.30 uur met een broodje en een drankje. Het programma start om 18.30 uur en duurt tot 22.00 uur.
Tijdens deze avond ontmoet u partijen uit uw eigen regio die een schakel kunnen vormen in de opvang en begeleiding van de 18 plus-jongeren. U gaat in gesprek met jongeren en hun (pleeg)ouders. En krijgt een denkkader en handvatten om gezamenlijk concreet aan de slag te gaan. Want alleen op die manier is er een betere verbinding voor deze jongeren mogelijk.

21 juni 2008
Ontroerd
Het is laat, maar nu vandaag mijn moederdag kadootje gekregen van Oudste. Even een tijdelijke foto...
De linker engel staat al 3 jaar op mijn arm, de rechtse heeft Oudste vandaag laten zetten door de zelfde tatoeëerder.


27 juni 2008
Een paar dagen later, en nu ziet het er zo uit
Engelen
Afgelopen dagen diverse reacties gehad, enthousiaste en minder enthousiaste.
De keuze van de tattoo is van Oudste zelf, ik ben blij om wat het voor haar betekend, een band met mij!
Ze had jongste verteld toen ze uit eten waren dat ze zich in Brasil had gerealiseerd wat wij voor haar betekenen en toen ze ook daar deze engel zag hangen, wist ze wat ze wou. Voor mij zegt het voor nu 1000 x meer dan 'ik hou van je'

10 juli 2008
18 plus Brabant