9 oktober 2006
Zo weer een nieuw hoofdstuk, deze keer kwam de naam beslommeringen in me op. Zo maar opeens is het weer druk. Oudste zit in een onrustige periode en ondanks dat ze niet thuis woont, geeft dat voor ons ook weer altijd drukte.
Zo bemerkte ik dat ze toch een internetabonnement had afgesloten, ze vertelde dit toen wel, maar ik geloofde dit niet omdat een 17 jarige dat niet mag. Ze vertelde ook nog trots dat die lui niet eens haar ID kaart hadden gevraagd. Nu heb ik ook bij het zelfde bedrijf een abonnement lopen, net als meer mensen die ik ken en bij het afsluiten moest je toch echt je legitimatie laten zien en werd het gekopieerd.
Oudste krijgt echter meer voor elkaar dan de gemiddelde mens
Ik had het bedrijf al gebeld dat ik het abonnement met onmiddellijke ingang wou stopzetten, eigenlijk met terugwerkende kracht. Tja, dat was niet mogelijk het was een jaar contract en daarbij als hun het op mijn verzoek zouden stop zetten, dan zou Oudste daar wel eens boos aan de balie kunnen verschijnen en hoe moesten ze dat dan oplossen.
Ik nogmaals de situatie uitleggen, dat dit om een ongeldig abonnement gaat, dat er geen kopie van legitimatie bij hun aanwezig is en dat ze het dus nooit hadden mogen afsluiten.
Ik moest maar mailen en dan zouden ze het uitzoeken en contact opnemen.
Een dag later weer gebeld, men was bezig, ik zou echt iets horen. De dag erna maar zelf naar kantoor gegaan. Weer protest dat ik het niet kon opzeggen, toen bedacht men dat er dan wel een geregistreerd partnerschap zou zijn en dan mag het nl. wel dat iemand anders iets afsluit. Tja dan moeten ze nog steeds legitimatiebewijs hebben en bewijs van partner registratie! Uiteindelijk is ze het toch in het dossier gaan opzoeken en kwam ze er achter dat ik gelijk had.
Hoe ze de gemaakte kosten willen terug krijgen is hun zorg heb ik verteld, ik ben al netjes geweest vind ik om verdere problemen voor hen te voorkomen.
Ik kwam er overigens achter dat dit abonnement liep omdat ze in het rood stond op haar bankrekening terwijl mij diverse keren door de bank is verzekerd dat ze op haar rekening niet rood kan staan.
Met automatische incasso's kan dat dus wel, daarom direct maar het geld laten storneren.
Waar ik nu ook achter kwam is dat op iedere betaalrekening, ook al heb je er een limiet van€0,00 , je €10,00 in het rood mag staan. Dit om voor noodgevallen altijd iets te hebben.
Wat de automatische incasso's betreft weet ik nu dat je voor je minderjarige kinderen een algemene blokkade van automatische incasso's er op kunt zetten. Men kan een minderjarige dan zoveel automatische incasso's in de maag splitsen, ze kunnen het nooit incasseren. Wel heeft je kind op die manier een schuld, maar dat hangt dan ook weer van de situatie af wat daar mee wordt gedaan.
En als we het dan toch over schulden hebben, Oudste had begin van het jaar een periode dat de boetes voor zwart rijden zich opstapelden, ondanks de kortingskaart die ze van ons had. De incasso's kwamen binnen op haar voormalige woonadres, voor wij die onder ogen hadden was het alweer enige tijd later.
Het zijn schulden van Oudste en wij waren geenszins van plan om die te betalen, gezien de wet op aansprakelijkheid. ( artikel 395a van boek 1 van het Burgerlijk wetboek). Ook heb ik hierover contact gehad met onze rechtsbijstandverzekering. Hoewel we in het gelijk zouden staan om het niet te betalen, zou het een lange weg worden die tot in de rechtszaal kon duren. Intussen zou er een heleboel last zijn, het incassobureau dat steeds zeurt ( nu maakt het wel verschil welk bureau de incasso doet heb ik gemerkt), registratie bij het BKR op onze naam !
Uiteindelijk hebben we de makkelijkste weg gekozen, hebben wij de incasso's betaald ( bij sommige min de boetes omdat hun zo stom waren om het naar een verkeerd adres te sturen) en met Oudste een afbetalingsregeling gemaakt.
Tegen onze principes in, maar ja scheelt veel stress.
Wat een leuker bericht is, is het feit dat bodemloos.com de 1 e sponsor heeft. Een boekhandel die gezien hun ervaringen zeer betrokken is bij de problematiek van alles wat op deze site staat.
Op de sponsor pagina hebben ze nu een plaatsje en het is de bedoeling dat boeken die hun verkopen betreffende de van toepassing zijnde problemen van bodemloos.com daar worden besproken.
En wie weet als er 1 schaap over de dam is……. dan komen er misschien weer nieuwe enthousiastelingen bij. Sponsors zullen uitgebreid aandacht krijgen, mensen die bodemloos.com eenmalig willen steunen die noem ik mijn supporters en die krijgen (als ze het willen)een naamsvermelding.

9 november 2006
Vanavond was weer een ‘brok in mijn keel avond' een voorlichtingsavond op de school van Jongste over alcohol en drugs. Denk dat wij ongewild meer er van hebben mee gemaakt dan een gemiddeld gezin, helaas. Toch vind ik dit soort avonden belangrijk omdat wij de extreme dingen hebben meegemaakt zoals jaren terug een overdosis en een dochter die met 11 jaar al in de koffieshop spul kon kopen. Ervaren hoe andere ouders dit ervaren en wat de voorlichting in houd. Maar wel irritant dat ik merk dat ik niet geschokt ben over het feit dat bijv. 15 jarige gewoon drank kunnen kopen. Is net een onderzoek van de universiteit van Twente geweest, 2 koppels gingen op stap. Voor het verkrijgen van drank was er in de sportcafé's een score van 100%, voor kroegen 95% en winkels 90%. Vreselijk dat dit kan, maar niet verbazingwekkend.
En ook in koffieshops kwamen minderjarige gewoon aan hun spul.
Ik zit en luister, schiet af en toe vol maar doe net of ik van niks weet omdat ik daar gewoon geen zin in heb om te laten merken, het verhaal is té lang.
Was wel goed om te horen over de nieuwe campagne over blowen die deze week van start is gegaan. 'je bent niet gek als je niet blowt'
Cannabis is nog altijd de meest gebruikte drug onder jongeren, zo blijkt uit cijfers van het Trimbos-instituut. En uit gegevens van de Drugs Infolijn blijkt dat de meeste vragen die binnenkomen gaan over blowen. Toch heeft vier van de vijf jongeren nog nooit geblowd, terwijl jongeren zelf denken dat minstens 80% wél blowt.

Vorige week ook al een voorlichtingsavond op de school van Middelste over een voor mij bekend onderwerp. Gevaarlijke liefde, of te wel de loverboy praktijken maar ook meer over Violence dating. Een term die ik niet echt kende en de signalen toch wel alarmerend zijn. Heb het maar eens opgezocht en bij de informatie geplakt. Zo groeit mijn site weer.
Op deze avond hoorde ik eigenlijk weinig nieuws, maar het feit dat dit de moeite waard was voor veel ouders om naar de voorlichting te komen en alles te willen weten om zaken te voorkomen en geschokt waren over de realiteit, heeft mij aan het denken gezet.
Net als deze site groeit, zijn ook wij in de problematiek gegroeid en verleg je je grenzen, soms over je eigen waarden en normen heen. Beseffend dat het een rare wereld is van loverboys en alles er omheen en dat ik mijn energie nog steeds goed gebruik om artikelen en info op deze site te vermelden. De bezoekers aantallen, soms over de 100 per dag op de pagina over artikelen over loverboys zegt genoeg.
Hoe het met Oudste gaat hoef ik niet meer echt te melden, het gaat zoals het gaat.
Voor LOGA ook weer lekker vergadert, echt jammer dat ik niet naar de themadag over depressies kan. Maar aan de zijlijn maak ik het wel mee.
Ook even zitten praten over een artikel in het Haarlems dagblad van een geadopteerde, flink heftig artikel. Helaas niet online, maar 1 dezer dagen hoop ik het wel in mijn bezit te krijgen.
Op de NCRV is er een programma reeks bezig over adoptie, daar is ook een discussie avond over geweest die volgens 1 van de bestuursleden best interessant was. Door hier te klikken is het te beluisteren en zijn de uitzendingen terug te zien.
En dan mijn nieuwe wereldje erbij, die van grootouders die zorgen. Op 20 december is er een grootouderdag, Jan en ik gaan er samen met ons kleintje heen. Inmiddels hebben zich al 90 grootouders en kleinkinderen opgegeven. Een dag met sprekers, workshops en leuke dingen doen. Ben erg benieuwd, heb er wel zin. Leer ik als het goed is ook weer een nieuwe internetvriendin kennen, een moederige oma of oma-achtige moeder zoals Jongste de zorg oma's noemt.
En als ik dan met de organisatie mail en we worden aangesproken als ‘meisjes' is dat even glimlachen. Gewoon iets kleins maar genoeg om alles leuk te houden.
We zijn maar bevoorrecht met dit alles. Maken van alles mee en zullen het voorlopig niet saai hebben. Altijd stof tot praten.

26 december 2006
We zitten alweer bijna op het einde van een bijzonder jaar. Er is zo gigantisch veel gebeurt in ons gezin dat het soms niet te beschrijven valt, wel zitten nu Jan en ik te genieten van het feit dat we het ondanks alles een goed jaar vonden. We zijn door o.a. het ziekenhuis gedoe van Jan veel samen geweest, voor het begin van onze opvoed taak voor ons kleintje was dat goed.
De ergernissen met de bureaucratie blijven. Kinderbijslag loopt wonderlijk gewoon goed, mede door het feit dat we voor Oudste gewoon niks meer krijgen en ze niet steeds weer nieuwe onderzoeken starten.
Met ons kleintje ga ik nog steeds iedere 3 maanden naar de kinderarts, het is begonnen als sociale controle i.v.m. drugsgebruik in de zwangerschap. Inmiddels is het wel duidelijk dat lichamelijk er geen schade is opgelopen. In tegendeel juist, ons kleintje is juist érg snel met alles en soms bijna eng slim. ( oeps, zeggen niet alle oma's dit?)
Ik had er eerst ook helemaal geen zin in om steeds voor controle naar het ziekenhuis te moeten, maar vind het nu wel prima. De kinderarts kan ik goed mee praten en het is toch prettig omdat wij het kind van Oudste opvoeden dat er een controle is op hoe het gaat. Natuurlijk is het ook het consultatiebureau maar dat is toch onpersoonlijker.
Met de kinderarts ook nog zitten praten om een soort feedback voor ons, omdat wij voor pleegzorg begeleiding niet in aanmerking komen had zij het advies en dit hoorde ik overigens ook bij LOGA om een PGB aan te vragen. Dan kunnen we zelf ondersteuning zoeken. Bij de aanmelding voor het PGB was de brief van de kinderarts nog niet bij jeugdzorg en de intakester vond met de gegevens die ik had het geen goede indicatie voor een PGB. Ze wacht nu de brief af en anders konden we wel het vrijwillige jeugdzorg traject in. Maar dat willen we dus niet. Er zijn geen problemen met ons kleintje maar meer met de ondersteuning van haar in de contacten met haar mama.
Jeugdzorg is ook zo'n noodzakelijk kwaad. Nu hebben we er op zich weinig mee te maken, Oudste regelt veel zelf maar soms is het toch nodig. Zo had Jan begin oktober gebelt om te zeggen dat Oudste weer thuisloos was, de gezinsvoogdes was er niet en er werd verteld dat Oudste maar zelf contact moest opnemen als ze hulp nodig had. Tja, en dat blijft het probleem, wij vinden dat er problemen zijn, zij niet, dus zal ze ook niet bellen. Nu kort geleden waren er wel problemen, ze kreeg haar geld niet. Ze kreeg zelf geen voet aan de grond bij jeugdzorg dus werden wij weer bestookt door haar. Omdat het al eerder was voorgekomen dat ze het geld naar de verkeerde rekening hadden overgemaakt en omdat ik het gezeur zat was probeerde ik zelf jeugdzorg maar te bellen. Pas toen kregen we te horen dat de gezinsvoogdes al 3 maanden ziek was. Over een paar weken zou ze weer gaan werken en dan moest ik maar bellen. Ik belde echter op dat moment en had geen zin om te wachten. Volgens wat ik ooit op mijn cursus communicatie had geleerd antwoordde ik: ‘ ik begrijp dat u het heel druk heeft maar………' De bureaudienst kon dit niet zo waarderen, had geen tijd. Ik kreeg sterk het gevoel omdat ze schijnbaar eerder die ochtend al Oudste had gesproken het helemaal zat was en dat ik werd geschaard onder dezelfde categorie als Oudste. ‘probleemmens'
Oudste is meestal niet al te diplomatiek, en heftig en dat straalde duidelijk op mij af. Ik was echter wel totaal verbouwereerd toen ik opeens ‘tuut, tuut' in mijn oor hoorde. Gewoon midden in het gesprek afgekapt en de hoorn erop gegooid. Toen ik terug belde was ze natuurlijk in gesprek, daarna geprobeerd de leidinggevende gebelt, die kreeg ik pas aan het einde van de dag te spreken. Ze begreep mijn ergernis en zou het opnemen met diegene die bureaudienst had gehad. Dat geloven me dan maar, want ik ben nooit meer terug gebelt hier over.
Ons kleintje is alweer een jaar, ongelooflijk. Zo bijzonder, zo speciaal maar ook heel onwerkelijk, soms. Vooral omdat we de opvoeding ook doen is het zo anders, maar heel erg genieten. Lachen om haar gekke streken, je draait je om en ze heeft alweer iets nieuws bedacht, zelf lacht ze dan het hardst. Haar aanhankelijkheid, de zorgjes om haar griepje. De voordelen wegen niet op tegen de nadelen, het is echt goed zo.
Wel word ik zelf moe van het hele tienermoeder gedoe. Toevallig met alle kerstwensen van de afgelopen weken kreeg ik ook te horen van 2 andere Logaleden dat hun de afgelopen periode ook oma zijn geworden. Ook hechtingsstoornis kinderen. 1 van de meiden heeft ook op Alexandra in Almelo gezeten. Van een andere internetvriendin die ik heb leren kennen doordat haar dochter ook op Alexandra zat, hoorde ik helaas dat ook haar dochter zwanger is. Allemaal meiden die nog zelf midden in hun problemen zitten en dan de zorg voor een kind moeten gaan krijgen. Frappant trouwens dat we steeds weer horen dat meiden die ooit op Alexandra of iets dergelijks hebben gezeten, zwanger zijn of al moeder zijn. Lijkt ondertussen zo minstens 8 van de 10 meiden. Toch wel erg veel.
Sommige kunnen er misschien niks aan doen, maar vaak is het gewoon door naïviteit. Zonde dat daar in het hulpverleningstraject niet meer aandacht bij is. Dat er nog meer wordt gehamerd op voorlichting enz.
Oudste heeft kortgeleden mee gedaan aan film over tienermoeders, die andere meiden deden mee met kind, maar wij vinden het zelf een beetje té veel worden voor ons kleintje en zij mocht dan ook niet meedoen van ons. Oudste vond dit natuurlijk niet leuk, maar ja het is zo. De film ging in première in een filmhuis hier, wij zijn zelf niet er naar toe geweest. Waren wel uitgenodigd maar hadden geen zin om in een volle zaal te moeten horen wat er allemaal niet goed aan ons is, dat weten we wel.

De foto die is gemaakt van Oudste en ons kleintje door MeRy voor haar project over tienermoeders doet het goed. In België was hij voor de expositie al gekozen tot promotiefoto van ‘tempus art', bij een artikel in het NRC stond hij al groot in beeld en nu in het magazine van de EO, ‘ronduit, insite' stond hij op de cover en bij het verhaal dat er in stond over een andere tienermoeder. Het blijft een gave foto, echt zo puur.

Zelf zijn Jan en ik deze week naar de pleeg-grootouder-dag geweest, ‘opapa's & omama's', uiteindelijk waren er ongeveer 90 zorg grootouders en 20 kleinkinderen. De kleintjes bleven daar bij de oppas in een zaaltje naast ons, de grote gingen naar kidscity en hadden daar met zijn allen de dag van hun leven.
Eindelijk ook J. en I. ontmoet, met J. mail en MSN ik al een tijd over het oma zijn en alles wat er bij komt kijken. De fase van je leven waar je in zit en die opeens zo anders is, de ruimte die je figuurlijk inlevert voor je kleinkind maar ook letterlijk in je huis.
Veel mensen die dag gesproken, soms verbaast over de zorgen die anderen hebben, dan is het toch weer een voordeel dat we jong zijn. Er werden lezingen gegeven, leuk om te horen. Waren wat groepen die hun informatie aan ons kwijt wouden. Het leukste bij dit soort dingen blijft toch vaak de lunch, gewoon lekker samen eten, kletsen en genieten.
Het plan was eerst dat het een belangenvereniging zou worden onder de paraplu van de Nederlandse Vereniging Pleegzorg, maar inmiddels zijn er al meer dan 220 aspirant leden en wordt er hard over nagedacht om toch zelfstandig te gaan. Dat het nuttig is, zien we wel in. Is het alleen maar om je stem te laten horen betreffende bepaalde regels.
Zo hoorde Jan nu ook van de voorzitter van de NVP dat het een hiaat in de wet is dat als beide grootouders de voogdij hebben je dan geen recht op pleegzorg begeleiding én vergoeding hebt. Deze wet moet nog gerepareerd worden. Toch raar dat men toegeeft dat het een hiaat is maar dat men wacht op reparatie van de jeugdzorgwetten om hier iets aan te doen. Volgens Jan een mooi moment voor mij om weer in actie te komen richting Den Haag. Wij hebben nu toch even niks te doen volgens hem en dan kan ik de politiek er maar mooi eens op wijzen hoe krom ze bezig zijn. Nu even niet, maar misschien dat in het nieuwe jaar dit weer iets is om tegen aan te gaan schoppen.

27 december 2006
Vandaag kreeg ik het adoptietijdschrift binnen, een tijdje terug was mijn mening/ervaring gevraagd over de deskundigheid van residentiële instellingen betreffende adoptie ('Adoptie in de picture, weten hulpverleners en residentiële instellingen genoeg?').
Het staat er maar weer eens netjes, klik hier om het te lezen.
Trouwens even geleden ook weer contact gehad met de werkster van wat nu zorgbelang zuidoost Brabant heet, voorheen het RPCP. Zij is samen met iemand bezig een soort spel te ontwikkelen dat als voorlichting moet gaan dienen om duidelijk te maken wat voor (lijdens)weg mensen moeten afleggen om een indicatie voor zorg te krijgen. De stap naar de vraag om hulp is al groot, voor je hulp vraagt ben je al lang zelf aan het donderen. Als je dan in de molen van indicatiestelling komt, met evt. crisisplaatsing enzo meer is er al heel wat gebeurt. En de hoofdprijs is dan je indicatie en plaatsing op een wachtlijst, hopend op goede hulp. Maar toch vaak om wachtlijsten weg te werken, worden er allerlei noodgrepen gedaan zodat er weer 1 minder op de wachtlijst maar wat voor schade het kind op loopt door het niet tijdig krijgen van hulp is toch verschrikkelijk. En dan hebben we het nog niet eens over de rest van het gezin.
Tevens doe ik mee met een denktank voor het opstarten van een cliëntenraad van bureau jeugdzorg. Eindhoven heeft die nog steeds niet en mede door de provinciale druk moeten ze er toch aan, een stuk of 6 mensen zijn gevraagd hier over mee te denken. Ben er erg gemotiveerd voor, ben ook al eens op internet wezen snuffelen hoe anderen cliëntenraden werken. In eerste instantie had ik gezegd alleen in de denktank te willen gaan zitten en niet in de op te richten cliëntenraad. Nadat ik was opgehangen door jeugdzorg en weer een aantal verhalen van andere ouders te hebben gehoord, had ik zoiets van ‘ik ga er wel in zitten, dan kan ik mijn stem laten horen…' . Nu is echter het feit dat we over een half jaar geen cliënt meer zijn omdat Oudste dan 18 is, volgens mij mag je dan niet meer in een dergelijke raad zitten.
De eerste bijeenkomst van de denktank heb ik jammer genoeg gemist, ons Kleintje lag met bijna 40°C en ik kon Jongste dus echt niet laten oppassen, zou ik zelf ook niet rustig zitten.
Voor nu wensen wij de lezers van bodemloos.com een heel goed uit einde en een geweldig 2007