Augustus 2001
Lange tijd ben ik stil geweest, ik heb veel tijd nodig gehad tot nadenken. Het loopt nog steeds anders dan we steeds hopen dat het lopen zal. Wat ik hier kwijt wil is iets wat ik vaak tegen Jongste zeg, "had ik maar een toverstokje........................"

September 2001
Nog langer was het stil, ook ons contact met Oudste lag stil. Het is nog steeds allemaal te beklemmend voor haar. Wij proberen dingen steeds meer los te laten omdat het alleen voor ons zelf frustraties oplevert. Maar wat is dat toch verschrikkelijk moeilijk. Ondanks dat ze daar op een plaats zit waar veel controle is gaat het nog steeds mis, gillend om hulp en tegelijkertijd als ze het krijgt het afwijzen. Het onderzoek is nu afgerond en eindelijk wordt het officieel gezegd dat er een hechtingsstoornis is, wij wisten het, maar nu de hulpverlening ook. Dat houdt in dat Oudste nu eindelijk op de wachtlijst staat voor een behandelingsplaats in een speciale adoptiegroep. Oudste is hier blij mee want ze heeft er positieve verhalen over gehoord. We zijn benieuwd. Weer een nieuwe start maar nu voor het eerst met mensen die er verstand van hebben.

Oktober 2001
Een gesloten plaatsing wordt gelukkig in Nederland niet zomaar gedaan. De kinderrechter en de advocaat houden een grote vinger in de pap. We hebben dus vorige week weer een zitting gehad bij de rechtbank. Het advies n.a.v. het onderzoek gegeven, wordt opgevolgd door de kinderrechter. Dit omdat alle partijen begrijpen dat deze komende plaatsing voor Oudste het beste is.

We leren ondertussen snel als ouders, ook dingen die we eigenlijks helemaal niet willen leren. Zo waren we de vorige keer erg onder de indruk van de gang van zaken bij de rechtbank, contact tussen de beide partijen mag niet. Ook al hebben we allemaal hetzelfde doel, je bent op dat moment toch elkaars tegenpartij. Wij waren toen erg verdrietig of het verloop. Nu hadden we met zijn drieën de afspraak dat de regels leuk zijn maar dat wij elkaar belangrijker vinden. We zouden toch minstens gewoon dag zeggen. Met dit voornemen sta je al veel sterker in je emoties. Zo gezegd, zo gedaan. Na afloop hebben we zelfs nog even geknuffeld. Dit werd niet gewaardeerd door de heren maar er werd niks gezegd. Het gevoel na afloop was gewoon goed.
Leren als ouders dat je rechten hebt en soms die rechten moet nemen.
We begonnen de middag trouwens goed. Door de aanslagen in Amerika, waren er ook extra beveiligings maatregelen bij de rechtbank. Tassen moesten over de scanner en wij door een detectie poortje. Nu heb ik altijd mijn zwitsers zakmes bij me, gewoon voor een appeltje, het schaartje, de flesopener. De scanner begon dus te piepen, gelijk maar gezegd dat mijn mes erin zat. Inleveren dus. Jan zijn riem piepte door het poortje dus riem af en buitenom. Laat die slome bewaking nu niet zien dat er bij Jan ook een mes aan de riem hangt. Jan zag mij stuntelen en vroeg toen maar zelf of hij ook zijn mes moest inleveren, de boel sloeg optilt, hoe hij in vredesnaam dat mes door de poort had gekregen. Beveiliging!!!!!!! Leren ouders te zijn op afstand, leren dat je geen invloed hebt op je kind. O zo moeilijk maar het gaat steeds beter. De situatie is nog niet verbeterd met Oudste, en toch zijn we tevreden. Gewoon omdat we weer contact hebben, wij weer papa en mama zijn in plaats van Jan en Marianne en gewoon omdat we kunnen knuffelen met ons meissie.