Van 2 ( internet) vriendinnen kreeg ik toevallig dezelfde digitale kaart. Zó lief.

2 December 2005

Even wennen hoor om oma te zijn. Het voelt wel heel erg gaaf, echt oma en op zijn tijd is het heerlijk om Mallisha bij Oudste te brengen en daar de verantwoording neer te leggen.
Moeder en kind doen het goed, oma is druk. Met de visite die komt en met het regelen van dingen. Verzekering, instanties, werk. Het kost veel energie en gisteren had ik het dan ook helemaal gehad na een vervelend telefoontje van iemand die mij niet kent maar wel denkt van alles te kunnen zeggen. Ach, heeft oma ook kraam tranen.
Bijzonder om de geboorte van de andere kant mee te maken en heel emotioneel toen ik op het laatste moment de navelstreng mocht door knippen.

En opa geniet van zijn rol, hij staat erbij en kijkt ernaar. Gewoon genieten en niet het heen en weer gevlieg om aangifte te doen enzo.

Vele bijzondere reacties gekregen, en wat voor Oudste heel speciaal was, was het feit dat er zomaar 'een wout' in uniform bij haar op kraamvisite kwam. Degene van de politie hier waar we al jaren contact mee hebben gehad en die al veel met ons heeft meegemaakt inzake Oudste.
Heel bijzonder om te zien hoe Oudste die toch zo moeite heeft met liefde en hechten, opeens zo natuurlijk moeder is, gewoon die band die ze zelf altijd met 1 speciaal iemand heeft gemist, dat dat er nu gewoon is.
Er is veel voor en over te zeggen over jonge moeders en de omstandigheden, maar het is goed zo!

20 December 2005
De verwondering blijft, niet alleen hoe onvoorwaardelijk het gevoel is voor onze kleindochter. Gewoon puur genieten. Veel ouders van kinderen met problematiek leven altijd in het NU met een slag om de arm. Bijna bang om ten volle te genieten. ‘Nu gaat het goed’, ‘Nu geniet ik, maar wat brengt morgen ons…..?’
Als ik de kans krijg om met kleindochter te knuffelen is het alleen maar genieten en verwondering over dit stukje liefde in ons leven.
Verwondering ook over instanties. Zo blijkt het aanvragen van een babyuitkering niet zo eenvoudig. Minderjarige moeders die dus nog geen recht hebben op een uitkering, kunnen wel een babyuitkering krijgen. Dat is het verschil tussen een bijstanduitkering voor een alleenstaande en een alleenstaande met kind.
Echter dan de vraag waar en hoe? De ene sociale dienst zegt dat wij het als grootouders moeten doen omdat Oudste minderjarig is en nooit een uitkering zou kunnen krijgen. Dus moet het in onze woonplaats. De ander vind weer dat het in de woonplaats van kleindochter moet. Dan krijgen we weer te horen dat niet wij het moeten doen maar de vrouwenopvang en dat die het geld gaan krijgen. Dat blijkt ook gelukkig niet waar te zijn, zou ook zeer fraai zijn. Dat geld is immers nodig voor o.a. luiers en die kleine poept echt wel door en maakt zich geen zorgen over wie die luiers koopt. Enfin, we kregen een formulier thuis waar wij dus niet uitkomen, als wij het moeten aanvragen en het is bijzondere bijstand dan kloppen al die vragen niet. Wij dus bellen voor een afspraak met de vervangster van ons contactpersoon, blijkt dat Oudste het toch zelf moet aanvragen omdat het zoals wij al steeds dachten een bijzondere-bijzondere bijstand is en zij dat geld nodig heeft voor de verzorging van dochterlief. Dat lukt echter niet meer dit jaar, vervangster had daar echt geen zin, pas op 2 januari weer wel!
De kinderbijslag hoorden we ook maar niks van, nu blijkt dat de brief al op 5 december is verstuurd, Oudste was toen echter hier op kraamverlof. De post is op één of andere manier kwijt geraakt in de opvang. De opvang zegt natuurlijk dat het nooit is aangekomen bij hen maar nu Oudste er net achter komt dat er ook andere officiële post is geopend en open en bloot in de huiskamer heeft gelegen terwijl Oudste bij ons was………….!
De tienermoederopvang waar ze heen zal gaan duurt ook nog even, zou het eerst begin december zijn, toen werd het eind december en nu is het al in de loop van januari. Dat maakt alles wel chaotisch voor Oudste, juist door de problematiek heeft ze duidelijkheid nodig, inzicht in wat er gaat gebeuren en dat is nu gewoon allemaal onzeker.
Gewoon weer een stukje achtergrondruis, ons gevecht met instanties en hoe goed we het systeem toch kennen, iedere keer is er weer de verwondering hoe het in Nederland werkt.
Zo toch ook nog even mijn laatste verwondering, ik ben begonnen in het boek ‘onschuldig achter tralies’, we hebben 3 jaar meegelopen in het systeem van jeugdgevangenis omdat Oudste daar met O.T.S. zat. We kennen ook veel ouders en jongeren die in dit systeem vastzitten en toch verwonderd het boek mij. Lees ik verhalen van ouders waarbij je denkt dat het toch echt niet over Nederland gaat. Verhalen te gek voor woorden. En wat ook duidelijk wordt dat je niet mag praten over jeugdgevangenissen maar over gesloten settings. Jeugdgevangenissen bestaan niet in Nederland. Je hebt opvanginrichtingen en behandelsettings. In de behandelsettings komen de jongeren met problemen zoals o.a. hechtingsproblematiek maar ook de zwaar gestrafte jeugdcriminelen met een soort jeugd T.B.S. ( Pij maatregel), de licht gestrafte krijgen een korte straf in een opvanginrichting.
Verwondering over de kromheid dat jongeren die zorg nodig hebben die niet krijgen en zo leren  van de kids met een Pij en ooit misschien zelf weer terug keren in dezelfde instelling maar dan niet met een O.T.S maar met een  Pij. Omdat ze zo diep zijn gezonken door dat wat ze om zich heen hebben gezien.
Verwondering om de leuke contacten die we op doen, zo heb ik met een redactrice van een huis aan huis blad ( trompetter) al verschillende malen via de mail contact gehad, in die krant stonden artikelen over onderwerpen die ook voor deze site interessant waren. Die mocht ik plaatsen, nu gaan ze binnenkort Oudste interviewen als jonge tienermoeder, kan ze haar eigen ding vertellen.
Ik verwonder me liever even over mijn kleindochter, of zoals iemand van de politie (KLPD) mij mailde ‘ons eigen kerstengel’