10 Juli 2005
De laatste keer dat ik schreef was er even een dip, een dip die logisch te verklaren was maar die op dat moment keuzes vereiste die niet leuk waren.
Met de oplossing die gekozen is hadden Oudste en ik beide vrede, na een goede nacht rust konden we ook weer gewoon verder. ‘no hard feeling’ en dat voelt goed. Dat je het verleden, zelfs het korte verleden kunt loslaten en genieten van de toekomst.
Oudste groeit lekker, van de week belde ze op dat ze naar de EHBO moest omdat ze zich niet meer ‘zwanger’ voelde en niks meer voelde schoppen. Tijdens een korte echo zag ze gelukkig het hartje kloppen en bleek de placenta er voor te zitten en omdat het nog vrij pril is, zijn de schopjes maar heel licht.
Wij zaten ondertussen met spanning te wachten op haar rinkel, de opluchting was groot dat alles goed was. Het besef dat wij het erg zouden vinden als het nu mis zou gaan is groot. En toch weten we dat dit natuurlijk wel kan, tienerzwangerschappen zijn niet geheel zorgeloos en hebben een groter risico dat het mis gaat.
Terwijl ik dit tik zit ik tussendoor met de hand op de buik van Oudste, zij voelt hem/haar trappelen, ik helaas niet. Omdat het kindje reageert op de flitser, hebben we heel veel foto’s gemaakt, was echt heel komisch.

Dit was een raar jaar, Oudste die lijkt te ontsporen en door een zwangerschap opeens weer terug is. Jongste die afscheid neemt van de basisschool en vol spanning wacht op wat ze nu gaat tegenkomen. Middelste die steeds meer lijkt te gaan genieten van alles om hem heen.
Mijn fascinatie voor het toeval, het boeddishme dat op mijn pad komt en dat prettig blijkt aan te voelen maar ook mijn overtuigend geloof in engeltjes.
Op gevoel heb ik dat als symbool gekozen voor bodemloos, de engeltjes die ik koos blijken te kloppen en hebben een diepe betekenis, maar ook het geloof dat ik een beschermengel heb die me leid. Die er is. Hier door heb ik een soort ‘eretitel’ van 'Heks' gekregen, omdat ik geloof in engelen. Voor het afsluiten van een periode en het symbool van geloof in de toekomst heb ik nu mijn eigen engel, levenslang bij me. En trots dat ik ben……………… nooit gedacht dat ik dit, een tattoo, ooit zou willen.
Weer in een wereld terechtkomen waar we niks vanaf weten, zo weten we ook dat er nu het KVO is, ‘kind van verslaafde ouders’. Gelukkig is Oudste zo wijs om te stoppen met drugs en zelfs met roken, ze is echt zorgzaam, maar in de periode dat ze nog niet wist dat ze zwanger was, is er wel geblowd en ook vanwege haar achtergrond zijn ze vanuit het ziekenhuis erg alert en houden ze de vinger op de pols door onder andere het KVO maar ook door gesprekken met het maatschappelijk werk van het ziekenhuis. Oudste vindt deze begeleiding wel prettig.
Apart ook om te ervaren dat we soms mensen tegen komen die we jaren niet hebben gezien en die toch deze site blijken te lezen. Een berichtje zouden we echt leuk vinden. Regelmatig lees ik het gastenboek eens na, er staan zoveel waardevolle, lieve berichten in, ik heb nog het plan om ze eens allemaal uit te printen en er een boekje van te maken.

24 Juli 2005
Het ‘hutje op de hei’ avontuur hebben we inmiddels ook gehad. Geen hutje gezien, ook geen hei maar wel een heerlijk luxe vakantiehuisje midden in de bossen. 3 heerlijke dagen met mijn vriendin beleeft, veel zitten kletsen en niet alleen over de meiden want we hebben zoveel gemeenschappelijke dingen dat de dagen vlug voorbij waren. Leuke dingen gedaan, en het kon niet uitblijven dat op de 13e juli weer iets moest gebeuren. Mijn bus had ik netjes voor het huisje geparkeerd, ik draaide er met gemak in. Toen ik dus op de ochtend van de 13e hem er weer uit wou rijden zat ik klem. De draai terug kreeg ik niet meer, mijn voorwiel zat vast op een boomwortel en achter stonden 2 stomme paaltjes van de erf afscheiding. Tja, daar stonden we dan, 2 dames in het bos, de huisjes om ons heen bevolkt met oudere mensen. We hebben toen maar een schop gepakt en zijn die paaltjes gaan uit graven. Het kostte moeite maar de volhouder wint en de bus was weer vrij. De rest van de dag was zorgeloos, ‘het’ was immers al gebeurd.
Door het toeval eindigden we in een behoorlijke chique tent om te eten, met al een pilsje achter de kiezen konden we ook nergens anders meer heen. Dit was echter een perfecte locatie om in ons vakantiekloffie te toasten op onze vriendschap.
Afgelopen week was Oudste zelfs op mijn verjaardag, dat is toch altijd een hele moeilijke dag voor haar geweest. Omdat ‘ik’ dan jarig ben, ‘de moeder’ die aandacht krijgt. Met een cadeautje stond ze aan mijn bed, het kostte ook nu moeite maar geweldig dat ze er was.
Ook weer mogen meegenieten van de echo die gemaakt is, een zeer uitgebreide dit keer door een gespecialiseerde arts om te zien of alles erop en eraan zit bij het kindje. Het was een hele opluchting toen we hoorden dat het echt toppie is met het kindje.
Gelijk zijn de kriebels bij Oudste begonnen en wordt ons halve huis verbouwd, ook in ons huis zal er een plaats voor het kindje komen, waar ze zelf ook zal wonen, dit zal toch ook een vaste basis voor haar en het baby’tje worden.
Lastig om die plaats weer te maken in een huishouden dat niet meer berekend is op kleintjes, Oudste heeft ook in ons huis het kleinste slaapkamertje, dat gaf haar toen ze nog thuis woonde een soort van veiligheid, de grotere kamers vond ze eng. Ze had toen veel last van nachtmerries. Nu is dat dus lastig voor haar. Ze piekert zich ook suf hoe ze straks met haar dikke buik in de hoogslaper moet kruipen en hoe het kraambed eruit moet gaan zien. Aangestoken door een kraambezoekje dat we van de week hebben gedaan en waar we ook het kamertje mochten bewonderen, wil zij nu ook bezig. Zo langzaam aan krijgt ze ook al best veel spulletjes om er iets leuks van te kunnen gaan maken.
Een vervolg plaats is er nog niet, Oudste staat wel aangemeld maar moet nog op intake gesprek. Mocht dit doorgaan dan kan ze vanaf 7 maanden zwangerschap naar die plaats maar zoals het er nu uitziet moet ze een maand eerder al met de kamertraining stoppen omdat ze daar niet meer aan de gestelde doelen kan werken. Hoe die maand overbrugt moet worden weten we niet, iedereen is op vakantie of gaat op vakantie. Ook hier zal wel weer gelden dat ‘komt tijd, komt raad’. Ik kan me ook niet anders opstellen, ik merk dat mijn lichaam het niet meer trekt als ik me er wel actief mee bemoei. Duizelig, misselijk, en giga moe, dat wil ik niet meer en daarom proberen meer passief te zijn en te genieten van de leuke dingen.

13 Augustus 2005
De afgelopen weken heb ik herhaaldijk het gevoel gehad dat ‘het tij kan keren’.
Oudste is voor het eerst weer mee op vakantie geweest, toen ze net zwanger was gaf ze dit aan graag te willen en in de maanden voor de vakantie zijn we er langzaam aan naar toegegroeid. Onze reisbestemming hebben we wel aangepast en zo zijn we in Luxemburg geëindigd. We hebben echt heerlijk genoten, het leek net of we de draad die we de 1 na laatste vakantie met Oudste hadden weer hadden opgepikt. Natuurlijk is een 16 jarige anders dan een 10 jarige maar dit was goed zo, het heeft ons als gezin veel goed gedaan. Inmiddels zijn de kids zo zelfstandig dat Jan en ik ook veel samen hebben gedaan, heerlijke wandelingen gemaakt en de afgelopen jaren wat van ons afgepraat. Niet met zijn tweetjes op ‘het dak van de wereld’ maar met zijn vijfjes op de Colmar-berg, zoekend naar een schat ( geocaching) en gewoon tevreden met wat we hebben.
De thuiskomst was weer hectisch, onze koelkast had besloten dat hij oud genoeg was en is er dus mee gestopt. Dat gaf veel poetswerk.
De dag na thuiskomst had Jan Oudste afgezet bij haar kamer zodat ze daar haar dingen kon doen. Ze was er nog geen half uur of ze belde in paniek op, ze zou er die dag uit worden gezet. Omdat ze met ons op vakantie was geweest en nu het plan had om naar Reggae Sundance te gaan waar ze al lang kaarten voor had. Ik bellen met jeugdzorg en uiteindelijk met de groepsleiding van het kamertraining traject van het Leger des Heils, ik baalde dat wij niet eerder op de hoogte waren gesteld en dat we ook niet wisten dat hen de verwachting hadden dat ze na de vakantie met ons daar zou blijven. Dit naast het feit dat we voor de komende week een afspraak hadden om alles eens door te praten over wat er niet lekker loopt en hoe de situatie voor iedereen het beste kan worden aangepakt. Ook zou dan gelijk meer duidelijk zijn over de vervolgplaatsing bij de vrouwenopvang. Uiteindelijk werd ik weer terug gebeld dat jeugdzorg contact had opgenomen en dat ze niet zomaar een jongere met een O.T.S. plaatsing eruit kunnen zetten en zeker niet zonder overleg. Nu Oudst mocht blijven, mits ze geen gevaar voor hen was en bij deze zouden ze bij alle nieuwe jeugdzorg plaatsen van nu af een contract laten tekenen dat ze dit wel mogen. Inmiddels waren wij echter al bezig met overschrijven van het ziekenhuis daar naar het die in mijn woonplaats. Oudste was al onderweg om haar dossier te halen en ik had hier al een nieuwe afspraak. Oudste twijfelde nog maar zag het zelf helemaal niet meer zitten. Jan heeft haar dus op zijn terug weg weer opgehaald met een groot deel van de inboedel en zo woont Oudste weer tijdelijk thuis.
Een min of meer vrije keuze maar gelijk merkten we de moeilijkheid, nu is het niet meer vrijblijvend en kan ze niet zomaar weg als het niet loopt. Dit gaf even een behoorlijke wrijving daarom is het ook mooi dat Oudste lekker met vrienden bij Reggae Sundance zit. Net weer een gezellig telefoongesprek gehad met haar.
Ook deze tijd komen we wel weer door en zien wel hoe de toekomst loopt, Jan en ik nemen alles maar met de dag. Plannen van vandaag kunnen tenslotte morgen weer helemaal anders zijn.
Morgen dus de intake bij de vrouwenopvang, ik ben heel erg benieuwd hoe dit weer gaat lopen.
Intussen blijf ik genieten van de lieve dingen om ons heen, de mensen die er steeds weer zijn, de mensen die we niet kennen maar zo met ons leven en die via de site reageren. Dat geeft gewoon energie voor 10.
En ondanks al dit rare gedoe, stort ik me van de week weer heerlijk in de kindervakantieweek. Er is meer dan zorg, dat kan ik gewoon niet missen.

15 September 2005
Haat en liefde, vorige week had ik er al eens bij stil gestaan dat die eigenlijk heel dicht naast elkaar staan.
Nu besef ik het des te meer, en blijkt onze zeepbel wederom eens uit elkaar gespat te zijn.
Dromen, verwachtingen, hoop, graag willen maar uiteindelijk moeten toe geven dat je het niet kunt.
De verwijdering tussen ons is groter dan ooit, de opluchting ook.
Ik merk dat ik weer lucht krijg, letterlijk het gevoel of ik langere tijd zuurstof te kort heb gehad.
Oudste is weer haar eigen weg gegaan, heeft veel stuk gemaakt, wij zullen op de brokstukken wel weer verder gaan.

16 September 2005
Een dag later.
Geen spijt, zeker niet.
Oudste werd op straat gezet en wij hadden geen keus dan haar bij ons te laten wonen. Al de eerste dag bleek dat moeten wonen iets anders was dan vrijwillig het weekend komen of mee op vakantie gaan. Dat mocht. Het verplichte thuis wonen is niet goed geweest voor onze relatie. Het kan gewoon niet, een kind dat al ruim 4 jaar uit huis is, is ook moeilijk weer in te passen in het gezin.
Het was veel slikken en toch blijkt dan dat ook dat niet genoeg is, dat er grenzen zijn overschreden.
Oudste zit nu in een crisisopvang, hier kan ze blijven tot er plaats is op de vrouwenopvang voor tienermoeders. Daar staat ze gelukkig voor haar op de wachtlijst.
Inmiddels proberen wij er aan te wennen om haar net als de rest van de wereld Maria te noemen. Tot nu toe hielden we stug vol en gebruikten we de tweede doopnaam die wij als roepnaam hadden gekozen.
Maar dat kind is er niet meer, het kind, het meisje dat nu een deel van ons leven is, is een ander kind dan ons meissie, dit is Maria.
Het blijkt toch maar weer dat wij met onze ervaring ook om de tuin te leiden zijn, we weten zo goed in theorie hoe het in elkaar zit met relaties en hechtingsstoornis. Maar vanuit je hoop, je geloof, denk je dat het beter gaat. Dat het wel gaat.
Dat tij was echt wel gekeerd, anders hadden we geen vakantie kunnen vieren zoals we nu met zijn vijfjes hebben gedaan.
Ook zijn er genoeg goede momenten geweest om daar met een glimlach naar terug te kijken. Genieten van het nu, dat is zo belangrijk.
Nu voelt het even of er een zeepbel uit elkaar is gespat.

Een tijdje terug las ik een paar ‘oneliners’.
* Als je loslaat, heb je 2 handen vrij
* Loslaten is omkijken zonder spijt, vooruitkijken zonder verwachting en ervaren in het hier en nu
meer onliners

20 September 2005
Vandaag moet ik iets schrijven, ook al ben ik de enige die weet dat het vandaag alweer 16 jaar geleden is dat ik met een klein babietje aan kwam op schiphol. Moe maar tevreden en weer kei blij om thuis te zijn.
Eindelijk kon ik geloven dat ze echt mijn kindje zou zijn en blijven.
Jarenlang was het pannenkoeken eten op deze dag. De afgelopen jaren steeds niet, 2 weken terug stond Oudste pannenkoeken te bakken en had ik de hoop dat we dat nu ook zouden doen.
Machteloos, vooral nadat ik gisteren Oudste op een onverwacht moment heb gezien. De tranen die er de afgelopen dagen niet waren, stroomden gisteren avond rijkelijk. Een scheldend, dreigend meisje is schijnbaar makkelijker te verteren dan een meisje dat voorzichtig zwaait bij de bushalte en die je vervolgens misschien hooguit 2 minuten spreekt. Een meisje met tranen en die dan weer uit je gezichtsveld verdwijnt omdat ‘de bus’ komt.
Afsluiten kan ik dus niet zo goed als ik dacht, afschermen wel, maar het is nu niet meer alleen tussen haar en ons, er zit een kleinkind tussen. Die ons steeds weer zal verbinden.
Verdriet is er ook omdat ik denk dat het niet nodig was geweest dat het zo mis ging, als Oudste niet gedwongen thuis had moeten wonen dan had onze relatie zuiver kunnen blijven.
Het leek ook zo’n makkelijke oplossing voor de hulpverleners. Hun konden geen hulp meer bieden, Oudste was toch regelmatig al bij ons. Dat is gek, onbegrijpbaar, niet uit te leggen. Als het in de weekenden goed gaat, dan moet het tijdelijk wonen toch ook niet zo moeilijk zijn. Als dan niemand het meer weet dan schuif je het weer op ouders af.
Hoe we verder moeten weet ik niet, alles heeft tijd nodig, rust. Maar het eerste, hele voorzichtige contact is er. Hoe broos ook.
Zoals Jan zegt: 'gingen we eerst 3 stappen vooruit en 2 terug, nu waren het 3 vooruit en 10 achteruit.'

3 Oktober 2005
Vorig jaar rond deze periode, Oudste zat toen net weer gesloten, ben ik geïnterviewd door Bram Hulzebos. Over jongeren die zonder een strafrechtelijk feit te hebben gepleegd in een gesloten justitiële instelling worden geplaatst. Gewoon omdat er in Nederland geen andere hulp is voor veel jongere met een gedragsstoornis die onder toezicht staan.
Bram heeft diverse ouders, jongere en anderen geïnterviewd, Ana van Es heeft de technische kant op zich genomen. Ana is student rechten en heeft ook op deze site een opinie pagina staan.
Al enige weken gonst het in probleem-land dat dit boek er aan komt, Bram vertelde me vorig jaar dat het de bedoeling was het eind 2005 te publiceren, omdat dan de kinderbescherming in Nederland ook 100 jaar bestaat.
De kaft ziet er mooi uit, ik ben benieuwd………

Onschuldig achter de tralies, het eindstation van de jeugdzorg. Bram Hulzebos & Ana van Es Sinds 1905 wordt een groot deel van de cellen in jeugdgevangenissen bezet door jongeren die daar niet strafrechterlijk zijn geplaatst. Ze zijn uit huis gehaald omdat ze niet te handhaven zijn, of omdat ze slachtoffer zijn van mishandeling of seksueel misbruik. Ze hebben hulp nodig in een regulier internaat, maar door plaatsgebrek zitten ze soms langdurig achter gesloten deuren. Hun rechtspositie is vaak slechter dan die van criminele leeftijdsgenootjes. Hoe heeft het zover kunnen komen? Ana van Es en Bram Hulzebos spraken met gedupeerde jongeren en hun ouders, maar ook met verantwoordelijke ambtenaren en politici en reconstrueerden de gang van zaken rond dit onderbelichte probleem. De voorbeelden zijn schokkend: een jongetje van negen dat voor Sint Maarten met zijn lampionnetje het cellenblok langsgaat; een meisje van twaalf dat in de jeugdgevangenis zo bang is voor haar groepsgenoten dat ze zich vier maanden opsluit in haar cel.

Meer weten? Klik dan verder

Hier is de rust inmiddels weer terug

14 Oktober 2005
Gek word ik ieder kwartaal weer van de kinderbijslag. Tegenwoordig kun je zo mooi online je gegevens inzien en evt. wijzigingen doorgeven.
Oudste is alweer 2x verhuisd, braaf door gegeven. Online kon ik zien dat het 3e kwartaal op 5 oktober zou worden betaald. Inmiddels nog niks binnen, op mail reageren ze niet, dus ik weer bellen.
Blijken ze al diverse brieven naar het leger des heils te hebben gestuurd en die reageren niet, even de ouders op de hoogte stellen van dit informatie verzoek vonden ze niet nodig. Eigenlijk raar dat ik dit vreemd vond.
Online wijzingen komen niet op de stapel met direct te behandelen post, verwerking heeft dus tijd nodig. Voorschotten doen ze niet aan volgens de dame. Ik vertelde dat wij dat tot nu toe wel steeds kregen voor de andere 2 kinderen.
Oeps! Schijnbaar kan het wel, dat wist ze niet.
Degene die over ons dossier gaat is natuurlijk vrij, en waarom verhuist ons kind eigenlijk dan zoveel? Dat maakt het ook ingewikkeld voor hen.
De stoom kwam weer uit mijn oren.
Bureaucratie heet dat geloof ik, balen vind ik.
Met Oudste hebben we weer regelmatig contact, wonderlijk hoe het toch wel goed gaat als er afstand is, als het vrije wil is. Vaak is het aftasten wat wij er mee kunnen of van verwachten, het voelt zo dubbel, toch blijkt er ruimte bij ons te zijn om op afstand weer samen door het leven te kunnen. Dit kan wel, voor nu, aan morgen denken we niet. Wat nu is, kan morgen weer anders zijn.

7 November 2005
Onschuldig achter tralies, klik hier voor de poster

11 november 2005
Het wordt behoorlijk spannend, binnen nu en een paar weken zal ik oma zijn, iets wat niet te bevatten is. Wat zal het inhouden voor ons, de tijd zal het leren. Inmiddels is ook bij ons in huis een plekkie ingericht voor de baby, gelukkig hebben we veel spullen kunnen krijgen van de mensen om ons heen en was Oudste in staat om ook wat dingen nieuw te kopen. Hier staat het bedje in ieder geval gespreid voor de kleine en ook Oudste gaat op haar eigen woonstek alles klaar maken. De grote dingen hebben we dubbel zodat er geen heen en weer gesjouw nodig is.
De kinderbijslag is voor dit kwartaal ook weer opgelost, het volgend onderzoek is alweer gestart. Dat zien we in januari wel weer.
In het begin van de problemen met Oudste heb ik al eens geprobeerd om ondersteuning voor mijzelf te krijgen maar overal gaan deuren dicht als men hoort dat er een gezinsvoogdij maatregel is. Men vindt maar dat je daar als ouder dan ook hulp van moet krijgen. Leuk in theorie maar de gezinsvoogden hebben nu al niet eens de tijd om de jongeren te begeleiden.
Iemand die ik aan de telefoon hier over sprak en die mijn gegevens voor zich had, zei grinnikend  ‘daar bent u toch minstens 2x te oud voor om hulp van jeugdzorg te krijgen’.
Ik stond via de huisarts aangemeld voor begeleiding, krijg ik door toeval te horen dat ik van de wachtlijst was afgehaald omdat ik naar jeugdzorg moet.
Vervelend en kost veel stress, had de neiging om het maar weer op te geven omdat ik al zo moe ben van alles steeds weer achter na te moeten lopen. Nu is er dan toch een afspraak voor oriëntatie. Afwachten dus.