19 Mei 2005
Even getwijfeld of het internet, of bodemloos.com wel een goede plaats is om te vertellen hoe het er nu bij ons voor staat. Doorslag is dat Oudste vind dat ik dit moet doen, zoals ze zei: ‘is er iets leuks, hoef je niet alleen over problemen te schrijven en dan doe je het niet!’
Ook het feit dat velen van jullie al heel lang mee leven. Dus ……………………
Wij gaan opa en oma worden, Oudste gaat mama worden.
Liever hadden we het anders gezien, ze is toch nog wel jong, maar het is zo. Zoals ik iemand als antwoord gaf: ‘we kunnen haar niet het huis uit zetten!’ Diegene keek me bevreemd aan en vond ook wel dat dat niet kon. Nee, inderdaad ze is al 4 jaar het huis uit, dus dat kan niet. Het is ook niet onverwachts, afgelopen jaren was de dreiging er steeds.
En hoe dubbel alles dan is, eerst denk je dat het erg is dat je tienerdochter zwanger is en dan als het even lijkt dat het mis gaat, zit je in de rats en laat je een diepe zucht als je hoort dat het goed gaat, dat het loos alarm is.
Oudste is blij, wat ik al veel bij Loga had gehoord dat jongere meiden die zwanger zijn, veranderen, klopt in ieder geval bij Oudste. Ze komt op dit moment ieder weekend naar huis, omdat zij dat wil. Ook wil ze graag richting ons komen wonen. Hoe dit zich gaat ontwikkelen is wel spannend. Nog doorschuiven met kamertraining? Tienermoederhuis? Of...?
Wij hebben al veel beren op ons pad gezien, je kunt er van weg rennen of je kunt om die beren heen lopen en je best doen er iets van te maken. Jan en ik willen positief blijven en nu we aan het idee gewend zijn, geeft het ook wel een beetje trots gevoel om al zo jong opa en oma te worden. Wat zullen we nog lang kunnen genieten.
Ook Jongste en Middelste vinden het spannend, vooral onze Jongste geniet van het rondkijken naar baby spulletjes en dat ze binnenkort mee mag naar het ziekenhuis.
Ook heel fijn om te merken dat er dan ook nu weer mensen zijn die met je meeleven en ook enthousiast mee op jacht gaan naar babyspulletjes. Dat hebben we ook gewoon hard nodig.

Ik geloof nog in de ooievaar!

25 Mei 2005
25 mei: Internationale Dag van de Vermiste Kinderen

27 Mei 2005
Af en toe worden we weer even met de neus op de feiten gedrukt. Wij hebben in de afgelopen jaren behoorlijk onze grenzen verlegd. Dat is een groeiproces dat eigenlijk ongemerkt plaats vind. Pas als je merkt dat anderen niet weten hoe te reageren sta je er weer even bij stil. Voor ons was het al jaren duidelijk dat Oudste vroeg moeder zou gaan worden, het was alleen de vraag wanneer en vorig jaar was ik toch wel even blij dat ik niet voor mijn 40e oma zou worden.
Terloops vertelde ik het aan een moeder, maar had zelf weinig tijd om ‘na te praten’, later kreeg ik via mijn vriendin te horen dat deze moeder heel erg was geschrokken en dacht mij te hebben geraakt om zomaar te vragen hoe het gaat. Zij kon het niet weten hoe het ging, ik hoef geen antwoord te geven als ik niet wil, maar ik vind het gewoon heel prettig als mensen wel gewoon vragen. Beter dan geroddel achter de rug. Het besef dat het toch heel bijzonder is, was er door dit voorval even heel sterk.
Nu is het zo en het gaat eigenlijk alleen maar beter. Natuurlijk is het niet ideaal maar het is zo en wij vinden het nu gewoon leuk. Gisteren vroeg iemand mij of ze mij mocht feliciteren, zeker, GRAAG!
Afgelopen week met Oudste naar de gynaecoloog geweest voor controle, ze wou graag dat ik mee ging. Jongste was ook lekker mee, samen een dagje vrij, eerst statten, en toen met Oudste mee. Onverwachts werd er toch een echo gemaakt. Zo bijzonder om je kleinkind zo te zien, het spartelde flink. Nog mooier was Oudste zelf, de blik in haar ogen, de rust, de totale ontspanning. Alles lijkt gewoon te gaan kloppen. De blik die ik in haar ogen zag, was geen blik van herkenning voor mij, het was voor het eerst dat ik deze rust bij haar ervaarde.
Ach en naast dit alles is er dan nog de storing op de zender zoals Jan het noemt, het gedoe met instanties die niet mee werken. Heel vermoeiend maar de zender staat goed en die achtergrond ruis verdwijnt vast ook wel.

16 Juni 2005
Hutje op de hei.

Inmiddels is het alweer bijna 4 jaar geleden dat ik de eerste mail van mijn vriendin las in een internet café in een gehucht in Tsjechië. Een moeder die zich herkende in mijn verhaal op toen nog brasil_nl. Thuis gekomen, zat ik min of meer gekluisterd aan de computer, ik kon weinig doen met een gebroken voet en beantwoorde dus haar mail. Zo ontstond er een intensief mail contact, een maand of wat later onze eerste ontmoeting en we bleven maar door kletsen. Inmiddels mailen we veel, zien elkaar ondanks de afstand regelmatig, gewoon heel bijzonder.
In vele mailtjes hebben we wel eens gezucht dat we of ons zelf, of onze meiden naar een hutje op de hei zouden sturen. Gewoon RUST.
Nu blijkt dat we ons zelf sturen!
Via mijn vriendin kunnen we waarschijnlijk in een vakantiehuisje, niet op de hei, maar wel heel dicht bij. Een paar dagen samen in afzondering, kletsen, wandelen, genieten van een biertje of zoiets zal het worden. Heel bijzonder, heel spannend.

Inmiddels hebben we ook zo waar het eerste kwartaal van de kinderbijslag gekregen. Nu moeten we geloof ik weer door de molen voor het tweede kwartaal en inmiddels zijn we ook al formulieren voor het derde kwartaal aan het invullen.
Eindelijk loopt het zak en kleedgeld van Oudste. Was een leuk kip en het ei probleem, Oudste mocht kleding kopen en als ze bonnen inleverde kreeg ze haar kleedgeld. Maar ja, hoe kun je kleding kopen van kleedgeld dat je pas achteraf krijgt. Uiteindelijk heeft ze van geld dat ze van ons had kleding gekocht en zo was deze ruis ook weer weg.
Inmiddels is Oudste ook druk bezig met het kijken waar ze kan gaan wonen. Heel moeilijk omdat ze nu net zo trots is dat ze op kamertraining zit en dat redelijk goed gaat. Ze kookt nu zelfstandig en krijgt steeds meer verantwoordingsgevoel voor zich zelf. Daarom zal wat hier na komt waarschijnlijk toch een stap terug zijn. Voor 16 jarige meiden die zwanger zijn is er nu eenmaal weinig. Ik kan het natuurlijk niet laten en ben op bodemloos.com info aan het verzamelen over tienermoeders en tienerzwangerschappen. Er staan vele verwijzingen, een scriptie en een paar artikelen. Schijnbaar is er meer behoefte aan want ondanks dat de pagina nergens wordt gelinkt komen er toch veel mensen.
Zo staat er ook een jonge moeders opvang in Goirle op, ik ben er met oudste geweest. Oudste ziet dat absoluut niet zitten, ik zelf weet het ook niet goed. Het nadeel was ook dat het kennismaking gesprek begon met een video over 'de bocht’, daar in lieten ze het groepsleven zien. Dat bevestigde alle vooroordelen van Oudste die ze heeft over leven op een groep.
Gelukkig is de steun die ze krijgt van de begeleiders van het Leger des Heils heel goed. Met hen is ze ook naar andere opties aan het kijken.
We merken dat het soms moeilijk is voor derden om te snappen hoe onze relatie is met Oudste. Nu is dat goed, we zijn best wel close, ze komt ieder weekend, zelfs af en toe samen met haar vriend. Heel veel kunnen we ook voor haar doen, mogen we ook doen. Maar de echte ouder rol kunnen we niet altijd vervullen. We steunen en stimuleren haren maar kunnen niet altijd verantwoordelijk zijn voor haar gedrag of keuzes. Dat is zo en dat accepteren we. We hebben niet die invloed op haar die anderen vinden dat we zouden moeten hebben als ouder. Dat is al ruim 4 jaar niet en ondanks hoe het nu gaat, is dat zo. We trekken onze schouders dan maar op en gaan door op onze weg zonder te voldoen aan de verwachtingen van anderen.

Maar dit alles lijkt zo onbelangrijk nu weer even beseffen hoe nietig we zijn na een bericht dat we vandaag kregen van een dierbaar iemand, zij is zo ziek, zo machteloos maar ook is ze een hele sterke vrouw die ik, die wij nog zoveel meer gunnen dan nu mogelijk is.


20 Juni 2005

Druk, druk, druk, wel heel leuk.
Maar ergens hoor ik altijd dat oma's én opa's wel de lusten maar niet de lasten hebben of krijgen.
Wie ze dat nu weer wijs hebben gemaakt.......................
Komende week weer naar het ziekenhuis, moeders moet natuurlijk wel mee. 'FF' 200 kilometer rijden. Maar zo mooi dat dit kan.

22 Juni 2005
Even gewoon er door zitten en dan rijdend in de auto dit lied horen en dan nog eens 10 keer terug horen en me inderdaad realiserend dat het toch best goed gaat en dat de golven steeds minder hoog worden, het strand steeds dichter bij en dat ik steeds sneller iets naast me neer kan leggen. Tevreden met het moment dat het wel goed was en dat het gewoon even zo is met mij.

Streets of London (midi)

Zie je daar die oude man
graaiend in een vuilnisbak
zoekend naar iets bruikbaars
voor in zijn oude plastic zak
net iets teveel meegemaakt
waardoor hij dakloos is geraakt
praat in zichzelf
over hoe het vroeger was

Refrein
En dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad
en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien
dat het met jou zo slecht niet gaat

Zie je daar dat meisje
ze is net zeventien
heeft nu al zo'n tien jaar
haar ouders niet gezien
muurtje om zich heen gebouwd
omdat ze niemand meer vertrouwt
vraag je haar wat liefde is
dan noemt ze jou de prijs

Refrein

Zie je daar die oude vrouw
die rustig voor de regen schuilt
deze bui is minder
dan de tranen die ze heeft gehuild
die vroeger een gezin bezat
maar later klap op klap gehad
nu sjouwt ze haar verleden
in een zelfgemaakte tas

Refrein

Zie je daar die jongeman
hij is bijna al zijn tanden kwijt
hij beet zich stuk
op het vergif van deze tijd
elk uur een marteling
altijd zoekend naar één ding
kruipt eens per dag door het oog van de naald

Refrein
Copyright www.guusmeeuwis.nl