26 Februari 2005
Bij de artikelen over justitie heb ik het artikel staan van de Inspectie van Gezondheidszorg en is het volledige rapport te downloaden. Dit stond in het Eindhovens dagblad.
Als ouders roepen we dit al jaren, lopen we tegen de muren op van de bureaucratie en zien we onze kinderen ten ondergaan in de jeugdgevangenissen, de plaats waar ze zitten voor hun veiligheid. Ondanks dat er veel jongeren met een ondertoezichtstelling zitten, is de groepsleiding daar nog steeds niet op ingespeeld.
Dat de initiatieven zoals Ouders Nabij en stichting Misplaatst gerechtvaardig zijn, blijkt wel weer.
Psychische begeleiding deugt niet
’Zorg jeugd- gevangenis erbarmelijk’
Zaterdag 26 februari 2005 - DEN HAAG – Het is erbarmelijk gesteld met de psychiatrische zorg in jeugdgevangenissen. Leidinggevenden herkennen psychische problemen niet en er zijn te weinig psychiaters in de instellingen. Probleemjongeren die wel worden behandeld, krijgen meestal medicijnen in plaats van psychotherapie.
Dat staat in een rapport over de geestelijke zorg in jeugdinrichtingen van de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ). Het gaat om zowel criminele jongeren, als jeugdigen met gedragproblemen die noodgedwongen in een strafinrichting zitten, omdat er voor hen in behandelinrichtingen geen plaats is.
„Erg triest. Ze zitten daar dus onterecht én de behandeling is onder de maat", zegt een boze Ton Moolenaar, voorzitter van de Belangenvereniging voor Medewerkers in de Jeugdbescherming.

Opgeven
Moolenaar noemt het 'belachelijk' dat jongeren met psychische problemen op plaatsen belanden waar ze amper worden geholpen. „Die jongelui kun je dus opgeven. Als iemand in nood zinloos zit te wachten in zijn cel, gaat het van kwaad tot erger. Ik heb al van verschillende kanten gehoord dat er jongeren zijn die de hand aan zichzelf willen slaan."
In het rapport constateert de inspectie dat in de vijftien jeugdgevangenissen naar schatting zeventig procent van de jongeren een psychiatrische stoornis heeft. Toch worden ze nauwelijks behandeld. Vaak omdat groepsleiders te weinig kennis in huis hebben om symptomen van stoornissen te herkennen, schrijft de inspectie.

Een ander probleem is het tekort aan psychiaters. Per 425 jongeren is één psychiater beschikbaar, terwijl er minimaal een voor 58 jeugdigen nodig is. Mede daardoor ligt de nadruk op behandeling met medicijnen.
Andere behandelingsmethoden, zoals psychotherapie, krijgen weinig ruimte. Met het uitdelen van de medicijnen gaat het soms mis: ondeskundige groepsleiders of zelfs bewakers, geven de jongeren geneesmiddelen. Zij weten weinig over de medicatie en hebben geen tijd om te controleren of de jongeren de pillen echt innemen.
Minister Donner van Justitie stelt dat jeugdinrichtingen geen psychiatrische instellingen zijn. In een brief aan de Tweede Kamer schrijft Donner dat hij de nuances in het rapport mist.
Samen met staatssecretaris Ross-Van Dorp presenteert Donner op korte termijn een plan om de zorg te verbeteren voor jongeren die vanwege plaatsgebrek in jeugdgevangenissen zitten.
Hier wachten we nog steeds op een intake, door de nieuwe wet op jeugdzorg schijnt de weg naar zorg moeilijker te zijn. We hebben nu de indicatie stelling gekregen, dan komende week de intake voor kamertraining en dan als dat goed gaat kan Oudste op de plek die al weken lang vrij is.
De kinderbijslag over het 4e kwartaal 2004 is geregeld, inmiddels zijn we al weer met de papier winkel voor het 1e kwartaal 2005 bezig.
De ziektekosten verzekering is ook nog steeds niet rond, er zijn nog meer papieren kwijt geraakt, weer moeten we van alles opsturen en komen we weer vrolijk onder aan de stapel te liggen.
Ach, we wennen er aan, verders is alles prima, zitten we lekker in ons vel en daar draait het om.
Vandaag was trouwens verrassend. Ik heb een paar pagina’s met artikelen, een tijd terug vroeg ik me af of het de moeite wel waard was om dit soort artikelen te verzamelen. Ik heb toen op die pagina’s ook maar een teller gezet. De laatste tijd merkte ik al dat de artikelen pagina over loverboys een eigen leven ging leiden. De pagina wordt al op veel sites en weblogs vermeld, nu schoot het bezoekers aantal echter schrikbarend omhoog. Ik zoeken en blijkt er een artikel op planet internet te staan n.a.v. een boek presentatie over loverboys. Het is gewoon ongelooflijk het bezoekers aantal op 1 dag op die pagina op liep tot bijna 1400 hits. Sowieso ben ik wel trots op deze site, het bestaansrecht is duidelijk, in ongeveer 2,5 jaar zit ik op ruim 40.000 hits, veel reacties via de mail, in het berichtenboek en natuurlijk openbaar in het gastenboek en op het forum. Het doet me wel goed.

7 Maart 2005
De intake is gelukt, onze Oudste mag komen bij het project van Vast en Verder van het Leger des Heils. Vorige week is de intake geweest, Jan en ik zijn bewust niet meegegaan, dit in overleg met de gezinsvoogdes. Alles wat we tot nu toe hebben gedaan, werkte vaak averechts. In het kader van loslaten en zelfstandigheid dus nu op deze manier. Voor ons zelf was het een nieuwe vorm van rust, ik had geen gevoelens van ‘had ik maar…’, maar eerder een gevoel van rust die over me neer kwam. Oudste vond het ook prettig, omdat het nu haar intake was. Toen we s’avonds met haar belden was de eerste reactie ‘Vet, COOL’, ze raakte niet uitgepraat. We zijn heel erg benieuwd hoe het allemaal gaat verlopen. Wat ik wel weten dat ik de afgelopen jaren heel veel positieve berichten heb gehoord over de hulpverlening van het leger des Heils. Die zijn zeer maatschappelijk betrokken, bieden hulp in heel veel diverse zorggebieden, onze ervaring met hun was tijdens de vermissing van Oudste. Ook daar besteden ze aandacht aan en zorgen dat er iemand gewoon is als daar behoefte aan is.
Zaterdag hebben Jan en ik dus half Nederland weer af geracet om haar spullen bij elkaar te krijgen. Veel heeft ze weer terug, andere dingen moeten we als verloren beschouwen. Oudste is op zoveel plaatsen geweest, overal wel iets vergeten. Of geruild met de bedoeling het ooit weer terug te ruilen. Het hoort erbij.
Een glimlach was er bij mij toen ik me realiseerde dat hoe beter het gaat met Oudste, hoe dichter ze weer richting ons komt wonen. Fijn!
Eindelijk vandaag ook een positief bericht van de medische kosten verzekering, vorige week toen ik belde, kreeg ik weer te horen dat ze een formulier kwijt waren die we net een week eerder hadden verstuurd. Alles er weer heen gefaxed én gestuurd met de mededeling dat we verwachten dat we de polis voor 12 Maart in huis zouden hebben. Voor de zekerheid ook maar direct de klachtencommissie op de hoogte gesteld dat we al sinds eind september bezig zijn en nu weer konden wachten Het heeft schijnbaar gewerkt.

11 Maart 2005
Nog steeds schijn ik behoorlijk naïef te zijn. Hoe kan ik ook denken dat de verzekering geregeld was! Inderdaad kregen we de polis, alleen hadden ze even vergeten dat Oudste ons 3e kind is en hadden ze voor het gemak haar ook maar een eigen drempel gegeven voor de eigen bijdrage i.p.v. haar bij Jan op de polis te doen. Zucht.
De eerste week is voorbij, Oudste is echt heel gemotiveerd bezig. Is op zoek naar een baantje, ze realiseert zich dat het moeilijk is met haar achtergrond, maar toch doet ze haar best. Is bezig met haar begeleidster voor een opleiding te vinden, is zelf achter de leerplicht ambtenaar aan het aan hobbelen. Haar kamertje gezellig aan het maken. Gewoon lekker druk, nog steeds enthousiast, we sms-en veel en ze heeft goede afspraken t.a.v. van haar vriend en zijn bezoeken. Deze week hebben we maar mooi in onze zak.

19 Maart 2005
De jeugdzorg rommelt dat is duidelijk, de gedeputeerde van Brabant heeft de jeugdzorg onder curatele gesteld. Vorige week ouders bij twee vandaag die de publiciteit hebben gezocht op hun zoektocht naar hulp. Wonderlijk genoeg was dat opeens wél beschikbaar. Vandaag een artikel in de krant van ouders die ook hulp zoeken voor hun kind, al geruime tijd smeken ze bijna om hulp, nu is opeens toegezegd dat er een versnelde procedure wordt gestart. Kennissen waarbij het thuis escaleert, en die dan te horen krijgen dat er snel een uithuisplaatsing moet komen, snel is dan rekening houdend met ongeveer een jaar wachttijd. Niet gek dus dat ook de belangenvereniging voor jeugdbeschermers een manifestatie gaat houden.
Behalve wat gedoe met ‘de instanties’ is het bij ons rustig. Jan en ik zaten vol spanning te wachten op een bericht van de indicatiecommissie voor de school waar Oudste voor stond aangemeld. Die indicatiecommissie zou een vergadering hebben op 23 Februari, ruim voordat wij dus ook maar enige zekerheid hadden over de plaats waar Oudste op wachtte. Én de afspraak was dat ze sowieso zou worden behandeld omdat Oudste toch die indicatie nodig heeft. Dat ze in de indicatiecommissie zouden worden behandeld was nog eens bevestigd tegenover de leerplichtambtenaar én tegenover de gezinsvoogdes. Ik ben meestal ongeduldig dus van de week maar even gemailed naar de intake. Wat blijkt omdat er misschien sprake was van dat Oudste zou gaan verhuizen, hebben ze zonder overleg maar besloten om het indicatie traject stil te zetten. Ze hadden echter vergeten om er ook maar iemand van op de hoogte te stellen of het dossier terug te sturen. Ik boos, alweer! We hebben om opheldering gevraagd, de adjunct directeur, die tevens ook in de Regionale Indicatie Commissie zit had ‘opdracht’ gegeven te stoppen met het indiceren van Oudste. Een dag later werd ik door hem gebeld, mét excuses, hun waren fout geweest en hadden Oudste gewoon moeten behandelen in hun vergadering. Tja, zoals iemand zei, ‘wat koop je voor dat excuus als het kalf verdronken is.’ :-)
En zo zijn we ook maanden bezig met de verzekering, vorige week dus eindelijk de polis ontvangen, nog wel een verkeerde, maar er is tenminste een polis. Kregen we gisteren een tweede polis, met ander polisnummer. Ik bellen, wist de 1 niet dat de ander al een polis had gemaakt.
Ik zal binnenkort maar weer een uitbreiding op de site gaan doen met allerlei tips t.a.v. de bureaucratie. Je ziet door de bomen het bos niet meer.
Ach gelukkig valt er nog veel te genieten, fototentoonstelling, zeilen, hike en ik ga met een vriendin naar ‘Mamma Mia’, zo voel ik me ook wel, dat pas mooi en ik heb er zin in.

28 Maart 2005
Hoe machteloos waren we 4 jaar geleden, Oudste knalde en midden in de nacht hebben we haar toen naar de crisisopvang gebracht, luisterend naar Brian Adams.
Look into my eyes - you will see
What you mean to me
Search your heart - search your soul
And when you find me there you'll search no more

Don't tell me it's not worth tryin' for
You can't tell me it's not worth dyin' for
You know it's true
Everything I do - I do it for you

Look into my heart - you will find
There's nothin' there to hide
Take me as I am - take my life
I would give it all - I would sacrifice

Don't tell me it's not worth fightin' for
I can't help it - there's nothin' I want more
Ya know it's true
Everything I do - I do it for you

There's no love - like your love
And no other - could give more love
There's nowhere - unless you're there
All the time - all the way

Oh - you can't tell me it's not worth tryin' for
I can't help it - there's nothin' I want more
I would fight for you - I'd lie for you
Walk the wire for you - ya I'd die for you

Ya know it's true
Everything I do - I do it for you



Hoe machteloos waren we toen. Nu voor het eerst sinds die avond, die eindeloze rit, durven we weer een beetje positief te zijn. Oudste zit alweer 3 weken op kamertraining, heeft ws. werk gevonden en start ws. binnenkort met een opleiding om dan via een omweg uiteindelijk naar de SPW (Sociaal-Pedagogisch Werk) te willen gaan. Op eerste paasdag, wat traditioneel ‘ons gezinsfeest’ was, zijn we lekker bij haar op de koffie geweest, haar kamer heeft ze super gezellig ingericht, we kunnen voorzichtig dingen tegen elkaar zeggen. Jaren geleden is me ooit verteld dat de leeftijd van 14/15 jaar de moeilijkste jaren zouden zijn. Dat neem je dan ter kennisgeving aan, nu realiseer ik me dat weer en hoop echt dat het zo is.
Het zou natuurlijk te mooi zijn als alles opeens perfect zou gaan, zo ben ik als moeder nog steeds heel kwetsbaar, gaat er iets fout, dan schijnt het hoe dan ook op één of andere manier toch mijn schuld te zijn geweest. Ik kan daar moeilijk en zielig over doen, maar inmiddels haal ik me schouder op, neem het lachend ter kennisgeving aan en schud het weer van me af. Ergens moet er toch een altijd een zondebok zijn, dan kan ik het beter zijn dan dat ze een ‘arme drommel’ de stuipen op het lijf jaagt. Ach en ik krijg nog altijd keuze mogelijkheden, als ik niet voor het één kies dan krijg ik gewoon het andere. Zo is het nog wel. :-)
Ze is druk bezig met leren te leren leven, omgaan met teleurstellingen en afwijzingen maar zich daardoor niet meer te laten kennen en ermee om te gaan op een positieve manier.
En toch lijkt het net gisteren dat we die rit naar de crisisopvang moesten maken.

8 April 2005
Zoveel energie en zo verward.
Ik zou met Jan wel één of andere berg willen beklimmen, om zo samen op de top van de wereld te staan.
Samen.
Ik zou verre landen willen bezoeken, nieuwe culturen ontdekken.
Gewoon weg.
Al jaren heb ik af en toe vlagen van een soort jaloezie naar vroegere klasgenootjes van Oudste, ik dring het weg maar die jeugd woont nog in de buurt, ik zie ze bij het tennis, op straat, bij de vakantieweek, gewoon vaak. Jeugd waar onze oudste mee groot geworden is, ik gun het hun, echt. Maar zou ook zo graag willen dat Oudste ook zo was, zoals ik hen zie. Dat ze ook herinneringen kan ophalen op een klas reünie en weet ik veel.
Nu weet ik echt wel dat sprookjes en toverstafjes niet bestaan en als kinderen zeggen ‘ik wil…’ is mijn reactie ‘….een krokodil’, ik heb niks te willen maar gewoon het beste van maken.
Ik ben begonnen met het lezen over boeddishme, dat trekt, de beelden die ik heb wil ik een plaats kunnen geven. Nog maar net begonnen, weet ik wel dat het aanspreekt, dat het geluk in jezelf zit en dat als jij anderen gelukt gunt, het jou ook gelukkiger maakt. Maar een heel klein onderdeel van wat het boedishme is, ik lees mijn weg er wel in de komende jaren.
Net als het geloof in engeltjes, dat doet me iets, het maakt me in ieder geval tot heks.

13 April 2005
‘Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’.
Tevreden zijn met hoe het gaat, er het beste van maken en genieten van de goede dingen, dat geeft een machtig gevoel. Vooral als mensen dan die je een tijdje niet hebt gezien, zeggen dat je straalt.
Het is goed zo.