4 Januari 2005

Gewoon even leuk om te laten zien.
Inmiddels weer een beetje energie gekregen, heerlijk op vakantie geweest, even de batterij weer opladen. We hebben dit keer bewust gekozen om er te zijn voor onze Middelste en Jongste, hun eens in het middelpunt te zetten. Onlangs zijn er afspraken gemaakt dat wij als ouders weer ouders willen worden van Oudste en niet alleen die mensen die nodig zijn voor een handtekening, uit het hoekje proberen te komen van degene die alles moeten regelen en degene die ook dingen kunnen blokkeren. Meer eigen initiatief van Oudste en van de hulpverlening. Helaas werkt dit niet zo, gewoon omdat het systeem waar je in zit niet zo werkt, het is niet normaal dat een 15-jarige zelf haar school gaat regelen en dus moet je er als ouders weer zijn, zo zijn er zoveel zaken waar we geen invloed meer op kunnen hebben omdat we bewust niet gehoord worden maar waar we wel verantwoordelijk voor worden gesteld als het mis gaat. Gewoon nog steeds de troubleshooters. Niks is dan fijner om even niet bereikbaar te zijn, gewoon op een vliegtuig te stappen en te genieten van een zonnetje midden in de winter. Inmiddels zijn we weer druk met bellen, Oudste loopt weer onverzekerd rond. Dat dit zo moeilijk is om te regelen, ongelooflijk. Wel uitgeschreven door de huidige medische kostenverzekering, maar omdat wij niet het recht hebben om rechtstreeks het uitschrijvingsbewijs te ontvangen, kunnen we niks doen en lopen weer vast met onze verzekering. Ook druk met het verzamelen van rapportage voor het aanmelden bij een regionale indicatie commissie voor de school, nu zijn we wel gewent aan het verwerken van pakken papier, maar het lijkt zo oneindig, en dat met het besef dat al het werk wat we nu doen alleen maar is om haar op een lange wachtlijst te plaatsen werkt ook niet motiverend. Intussen spelen daar onze zorgen weer op, zonder daginvulling zijn er zoveel risico's, toch moeten we die nemen omdat de plaats waar ze nu gesloten zit maar een tijdelijke veiligheid was. Een optie waar Jan en ik niet achter staan, een jongeren hoort niet in een gesloten opvang als het niks strafrechtelijk heeft gedaan, we gaan dus weer voor nieuwe kansen, een nieuw jaar en nieuwe uitdagingen.

12 Januari 2005
Het even niet meer weten wat ik wil schrijven, zo machteloos, zo eindeloos.....

14 januari 2005
We moeten bereid zijn het leven dat we gepland hebben op te geven om het leven te vinden dat op ons wacht.
Een spreuk die ik van een collega Logalid kreeg en die me dus erg aanspreekt.
Inmiddels is mijn dipje weer voorbij, maar het eindeloos gevoel blijft. Deze week even gas terug genomen, geen initiatieven genomen, dat maakt je machteloos, maakt mij machteloos en tegelijkertijd een vorm van rust. Het even aan de zijlijn staan en dan zien dat het bij andere zowaar nog erger in de soep loopt dan als wij het doen. Ben ik altijd iemand geweest van lang voor uit plannen, inmiddels leef ik ( wij) steeds meer met de dag. Wat vandaag zo lijkt te zijn, kan morgen weer anders zijn. Leek de overbruggingsplaats voor Oudste even aan een zijden draadje te hangen, juist door het feit dat ze nu heel erg haar best doet, nu is het tij weer even gekeerd en ziet het er weer positief uit. Maar ook nu we ons er even niet mee hebben bemoeid, blijken er dingen niet gedaan of vergeten te worden. Blijkt een inschrijving nog niet gedaan te zijn, gewoon omdat iedereen die zich er mee bezig zou moeten hebben gehouden, ziek/zwak/ misselijk was óf vrij. Wat dit voor consequenties heeft weten we niet. Frustraties omdat ze binnen het gesloten systeem zo goed zijn in het mensen buiten sluiten. Gewoon niet bereikbaar zijn of willen zijn, vaak kun je dit als ouder niet weten als je belt, nu toevallig kwam ik er achter. Ik was door iemand gebeld, moest wat gegevens opzoeken en zou dan terugbellen. Bel dus 3 minuten later en dan weet de telefoniste opeens dat die persoon niet werkt en ik maar weer maandag of dinsdag moet bellen. Raar, ík dacht echt dat ze wel werkte! Nee, wordt mij verteld, pas toen ik vertelde terug te moeten bellen werd ik binnen een paar tellen door verbonden. Of het feit dat het frustrerend is dat men vindt dat je aan regels moet houden, ook al heb je die regels niet, je moet je er aan houden. Anders om als je ze ergens op aanspreekt wordt ons verteld dat als het niet schriftelijk staat, het vaag is en kunnen ze het dus niet geloven. Bij mij eindigde het ermee dat keurig de hoorn op de haak werd gegooid toen men vond dat ik niet behoorde te bellen. Ik bel echter onschuldig terug dat het opeens heel raar was, de verbinding verbroken, ruis op de lijn..... of ik nu echt het dienst doende hoofd mocht spreken. Er was tussen hen al overleg geweest en toen kon ik inderdaad wel door worden verbonden, ik klapperde met mijn oren toen ik van diegene hoorde dat haar was verteld dat ík de hoorn op de haak had gegooid!
Inmiddels druk, met een nieuwe serie roze wolk avonden, met de laatste module van mijn cursus van het werk én met beeldhouwen. Na een avondje bikken merk ik dat ik ondanks de moeheid weer meer energie heb. Een echte aanrader om je zelf terug te vinden.

24 Januari 2004
Zo weer een nieuwe periode gaat beginnen, wat dat ons zal brengen is nog afwachten. We zijn in ieder geval blij dat de periode van gesloten weer voorbij is. Wat een frustraties levert dat toch weer op. We hadden helaas geen andere keus, het was er even op of er onder maar het lijkt wel zo mogelijk of de plaatsing op een gesloten setting nog erger is geworden. Ik had toch verwacht dat de aandacht die er vooral het laatste jaar is voor jongeren die met O.T.S. in een jeugdgevangenis zitten, een positieve uitwerking zou hebben. Dat er meer zou worden geluisterd naar de ouders. Op ‘t Poortje ( nu durf ik het eindelijk te schrijven) lijkt het alleen maar vervelender te zijn geworden, de groepsleiding die er nu was heeft zich behoorlijk laten manipuleren door Oudste. Ergens staat er dan een doelstelling van de ouders betrekken in de voortgang. Van de ruim 3 maanden dat Oudste daar met een crisisplaatsing zat, is er alleen de laatste week een normaal contact geweest, erg jammer dus.
Nu kan ik me ook duidelijker uit spreken over het feit dat het belachelijk is dat ze zo allerlei jongeren gesloten plaatsen, vaak tegen de wil van de ouders en dat wij ondanks dat we het vreselijk vonden het toch graag wilden omdat de veiligheid van Oudste echt in gevaar was, het niet voor elkaar kregen. Gewoon door een contra-indicatie, die er officieel niet is, maar die ze wel hanteren. In verschillende gesloten settings hebben ze een afdeling voor verslaafden, toch lukte het niet om met de indicatie van verslaving een plaats te krijgen. Door een andere formulering van het probleem wel. Op zich wel mooi dat het dan wel is gelukt, maar er wordt voorbij gegaan aan de problematiek waarom ze gesloten moest ( heerlijk systeem in Nederland), er is dus geen begeleiding geweest voor haar problemen, dat is zeker een gemiste kans, vooral omdat Oudste wel degelijk bereidt was tot meewerken.
Zoals ze zelf zegt, ze heeft afgelopen maanden erg haar best gedaan om goed te doen, om zo weer weg te mogen van ’t Poortje. Het is haar toch maar mooi gelukt, wat voor reden ze ook heeft gehad, ze is nu voor het eerst zover gekomen dat ze zelf, mét toestemming de poort mocht uitlopen. Dat lijkt mij weer een goede stap voor de toekomst.

25 Januari 2005
Een internet soap….. Woedend ben ik, machteloos en weet ik veel wat. De verzekering is nog steeds niet rond, ze zijn de medische verklaring kwijtgeraakt, ergens tussen de arts en de administratie. Het hele circus van aanvragen mogen we dus weer van vooraf aan gaan doen. En dan nog de kinderbijslag, ondanks dat we half december weer 5 formulieren hebben ingestuurd, vinden ze dit niet genoeg en is er schijnbaar een brief onderweg waar ze verzoeken om nog meer info. Zelfs kopieën van onze rekeningen willen ze nu hebben. Voor het gemak betalen ze ook maar voor Middelste en Jongste niks, dat zal tenslotte ook wel niet kloppen en moeten ze eerst na trekken. De afspraak die ik had met de meneer die hier van het zomer op huisbezoek is geweest namens de kinderbijslag klopt niet. Bij problemen kon ik rechtstreeks naar hem vragen, dat zei hij, maar helaas dat zijn de regels niet en moet ik het doen met een memo en de belofte nog deze week te worden terug gebeld.

31 Januari 2005
Ooit kan ik het zelf allemaal niet meer geloven en weet niet meer of ik moet lachen of weer boos moet worden. Oudste moet zich dus inschrijven in de gemeente waar ze nu woont, dit is erg belangrijk want dan kan ze als ze ingeschreven staat een identiteitskaart aanvragen. Dit is tenslotte tegenwoordig verplicht vanaf je 14e. Oudste probeert zich dus in te schrijven, ze wordt echter weggestuurd van de balie, men kan haar niet inschrijven omdat ze geen identiteitskaart heeft om zich te legitimeren. Dat ze die nu juist wil aanvragen doet er niet toe, ze heeft geen id-kaart en dus geen inschrijving. Nu mag ik eerst eens gaan faxen, en dan…., kan er een onderzoekje worden opgestart.

Inmiddels een paar uurtjes later én een paar faxen later.
Wat blijkt!
Oudste is nooit uitgeschreven uit de gemeente waar ze woonde, de instelling heeft waarschijnlijk omdat ze maar een ‘crisis plaats’ had, haar nooit ingeschreven in Groningen.
Dat scheelt weer een heleboel gedoe, maar helaas niet de frustraties. Toen oudste zich melde bij burgerzaken, hadden ze dit ook zelf kunnen zien. De dame die ik aan de telefoon had, had tijdens ons gesprek de gegevens waarschijnlijk voor haar neus op de computer staan, maar mocht wegens de privacy niks zeggen.
We lachen er maar om!

1 Februari 2005
Verrassend.
Na mijn verbazing gisteren over het beleid van de gemeente, heb ik zonet mijn waardering kunnen uitspreken t.a.v. een gemeente ambtenaar. Die meneer had me vorige week al proberen te bellen, maar uit bescheidenheid geen antwoordapparaat ingesproken. Nu na nog een paar keer heen en weer bellen is het dan toch gelukt om elkaar te spreken. Omdat inmiddels de zaken van inschrijving en aanvraag identiteitskaart al waren geregeld, belde hij nu toch nog even om zijn betrokkenheid kenbaar te maken en alles nog even na te lopen.
Vandaag ook met de leerplichtambtenaar gebeld, ondanks dat wij totaal geen invloed hebben op een plaatsing op school, zijn we wel verantwoordelijk. Wij hebben haar nu aangemeld voor de indicatiecommissie, die moesten op 23 januari de stukken binnen hebben die ze op de school van keuze al op 10 januari moesten hebben. Dan kunnen ze inlezen om op 23 februari te vergaderen en te beslissen of ze op de wachtlijst mag, want dit jaar is er sowieso geen plaats meer. Omdat Oudste niet naar school gaat, kun je als ouders zelfs een boete krijgen, nu dus maar gelijk zelf gemeld en ook onze mening erover gegeven. De leerplichtambtenaar was heel begrijpend, en zo kan ik toch ook wel weer ervaren dat er mensen zijn die gewoon menselijk reageren, niet direct met het wijzende vingertje maar zelfs meedenken.

10 Februari 2005
Ik kreeg vandaag via de mail het persbericht van een nieuwe stichting, Misplaatst. Opgericht door de ouders van de jongen die een tijd terug in het nieuws op televisie en kranten was te zien. Een jongen die door zijn gedragsproblematiek in een gesloten setting, jeugdgevangenis dus, was geplaatst.
Omdat er duidelijk behoefte aan een samenwerking is tussen ouders, samen 1 vuist tegen de regering, hoop ik op veel succes voor de initiatiefnemers. http://www.misplaatst.info