21 September 2004
Gisteren was het net zo'n rare dag als een jaar geleden, een belangrijke dag omdat het de aankomst dag is in Nederland van Oudste, nog voel ik het geluksgevoel van toen in dat K.L.M. toestel toen we opstegen vanuit Rio. Ik was eindelijk echt mama en zou mijn kindje een gelukkige jeugd bezorgen.
De waarheid is dat het lijkt als of we in een grote oceaan zwemmen, geen strand te zien en golven die in razende vaart ons overspoelen. Denk je net het ene te kunnen plaatsen, komt het volgend incident weer. Een paar weken terug kwam Oudste thuis voor de verjaardag van Jongste, dit was al afgesproken. Het was wel even slikken toen ze met een tas voor 2 weken verblijf kwam aanzetten. Hoe moeilijk is het om te erkennen dat je dat niet aan kan, dat de problematiek te heftig is, de agressie te groot.
Vandaag zit ik dan het laatste deel van dokument te bekijken, strafblad of schone lei, deze uitzending gaat over een meisje dat op de mustang/Rentray zat. De groep waar oudste ook heeft gezeten. Machteloos voel ik me, verdriet om al die meiden die je daar ziet, de machteloosheid van wat ze willen en niet kunnen. De herkenning van mensen, ook erg leuk om nu te zien wie de unit manager is! In de 5 maanden dat Oudste daar heeft gezeten konden we hem nooit ontmoeten en voor telefonisch contact moesten we ook veel moeite doen voor dit lukte. Het zoeken dat de groepsleiding doet als er een meisje weggelopen lijkt te zijn. Ik ken dan de verhalen van de andere kant. Inderdaad de paardenstallen en de ijssel waren geliefde plaatsen, maar het is daar zoveel land omheen, met zoveel bossen en bosjes dat jongeren zich daar makkelijk kunnen verstoppen en zo kunnen bekijken wie wat doet, herkenbaar dus uit de verhalen. Meiden die weglopen krijgen strenge sancties, klopt, ze worden gewoon geweigerd bij terugkomen. Laatst zei iemand verwonderd dat het toch vreemd is dat jongeren zoveel moeite doen om weg te lopen uit een justitiële instelling, en dan als beloning worden geweigerd. Gisteren is Jan weer met Oudste op pad geweest voor een intake bij een verslavingszorg, wij hebben geen invloed op deze hulp, het hangt af van de motivatie van Oudste.
Jan was nog wel even trots, Oudste vertelde over een super intelligente jongen die in een psychiatrische instelling zat omdat hij té slim was, 'zelfs nog slimmer dan mijn paps' vertelde ze aan iemand.

6 Oktober 2004
Zovaak wordt er gevraagd waar onze grenzen liggen, steeds denken we ook dat die wel bereikt zijn dat het niet erger kan en steeds moeten we onze grenzen weer verleggen. Alles gaat zo snel, het ene nog niet verwerkt of het andere is al weer in alle heftigheid aan de gang. Truus Bakker zei vorig jaar tijdens een lezing dat iemand pas hulp accepteren kan als hij echt in de diepste shit zit, als de bodem van de ellende is bereikt. Nu ik er zo over na denk klinkt dat erg aardig bij hechtingsproblematiek, is daar niet het andere woord voor, bodemloos?
We zijn nog steeds in beeld, nog steeds het dubbele van ouder zijn van een kind met problemen. Afstoten en om hulp roepen, het ene moment je helemaal de grond in boren en horen dat we geen ouders zijn, het andere moment een vraag om hulp. Wat kun je dan doen als je zover weg woont, als je zelf ziek bent en niet meer weet of je van achteren leeft. Steeds komen we er weer achter dat de politie toch meestal bereidt is te helpen. Dat het even weer gaat.
Inmiddels je ook verbonden voelen met mensen waar je normaal niet mee in contact zou komen, mensen die toch klaar staan voor je kind omdat hun zoon verliefd is, die om haar geven maar hetzelfde machteloze hebben dat wij hebben. Dat geeft ook het begrip inmiddels naar elkaar. Het is ook raar dat je als ouders je kind buiten de deur zet, dat valt ook niet uit te leggen, pas als je zelf de onmacht voelt en merkt dat liefde niet genoeg is of zelfs het olie op het vuur is, dan pas voel je de verbondenheid en ons respect dat deze mensen proberen iets te doen.
Zo hebben wij altijd moeite gehad met mensen die op een gegeven moment afstand nemen van hun kind, inmiddels kunnen we het snappen. Net zoals we inmiddels snappen dat het hoogst irritant is dat als kinderen vervelend zijn, dan gelijk de wijzende vinger naar de ouders wordt gericht. Het zal de opvoeding wel zijn. Normen en waarden, je kunt en moet ze je kinderen meegeven, natuurlijk, maar of ze er iets meedoen en het snappen, daar heb je geen invloed op.
En nog steeds wordt ik moe van de hele bureaucratie, dan moet er worden bezuinigd op jeugdhulpverlening, ouders moeten meegaan betalen terwijl je steeds zelf tegen het logge apparaat aanloopt en steeds weer moet opboksen tegen instanties. Mensen die handen vol geld verbellen naar alles en iedereen maar vergeten om simpel even de ouders te bellen.
Door alle drukte wordt het wereldje ook zo klein waarin je leeft, ondanks dat we ons best doen om een leven naast dit leven te hebben, leuke dingen doen, werken, sporten, je gedachten draaien maar om 1 ding. Hoe kan ik iets doen, 100.000x maalt dat door je hoofd, het leidt je af van gesprekken, het maakt mij moe.

7 Oktober 2004
Waar ik wel een grens in heb bereikt, is mijn bereikbaarheid. Al die jaren dat Oudste uithuis is, moest ik van mezelf bereikbaar zijn, wou ik iets kunnen doen als er iets was. De hele hulpverlening en alles wat er mee te maken heeft, heeft ook mijn mobiel nummer.
Vergat ik mijn mobieltje een keer, dan was er paniek, een benauwd gevoel.
Nu leer ik dat ding thuis te laten, wil ik niet meer altijd bereikbaar zijn, leer ik het loslaten en zie ik in dat een dagje Amsterdam met zijn vieren een stuk rustgevender is zonder steeds te denken dat dat ding kan overgaan. In deze moderne tijden met mooie geluidjes op je mobiel heb ik onder alle contacten die met Oudste te maken hebben de ringtone van Sean Paul gezet, 'Get busy'. Dat is ook 9 van de 10 keer het geval als we die ringtone horen. Ik moet vaak denken aan de reclame van dat nieuwe tijdschrift, 'je bent nu 40, je weet wat je wilt, je hoeft niet altijd meer bereikbaar te zijn….'

18 Oktober 2004
Ik vraag me af wanneer de regisseur van deze soap eens besluit te stoppen met zijn verhaal, het loopt van geen kanten. De golven worden steeds hoger en het strand nog niet inzicht. Wij voelen ons in dit geheel af en toe van die poppenspelers, je krijgt het verhaal ingefluisterd en moet van bovenaf al je poppetjes aan sturen. Het beheerst weer even heel erg ons leven, met Oudste gaat het slecht.
Op dit moment is er wel contact omdat we gewoon nuttig zijn, in materieel opzicht en in de band met haar vriend. We accepteren dit, omdat we onze plaats als poppenspelers kennen en weten dat we vaak op de achtergrond in haar leven mogen en kunnen zijn. Gelukkig heeft ze een lieve vriend, die moeite doet voor haar, evenals zijn moeder. En dat geluk gunnen we Oudste zo!
We hebben nog eens na zitten denken over het 'afkicken met Jezus', het klinkt zo mooi, maar de cijfers lijken ons zo gekleurd. Er vind ons inziens al heel snel een schifting plaats tussen de verslaafden. Degene waarvan geen resultaten te verwachten zijn, laten ze al snel vallen. Het komt ons heel hard over, zeker als je het hebt over jongeren met gedragsstoornis, die krijgen weer een afwijzing, weer een douw, ondanks dit is het geloof er nog steeds, is dat toch een houvast.
Onze Oudste had helaas niet de motivatie die ze bij de verslavingszorg moet hebben en dus lukt die weg niet, voor andere instellingen is de leeftijd een contra-indicatie en bij weer andere instellingen is de verslaving een contra-indicatie. Weer lopen we tegen die logge molen aan, hebben we weer actie moeten ondernemen, weer contacten met de politiek om ze wakker te schudden dat wat er gebeurt in de jeugdzorg te gek voor woorden is. Dat iedereen naar iedereen wijst, er maar weinig mensen zich verantwoordelijk voelen en degene die zich wel verantwoordelijk voelen zoals onze gezinsvoogdes lopen weer tegen die muur op.
Met onze ervaringen ben ik toch echt benauwd voor de wet op de jeugdzorg die op 1 Januari 2005 in gaat, maar ook tevens de bezuinigingen die op jeugdzorg worden gedaan.
De enquête die we met de cliëntparticipatie hebben gedaan geeft geen vrolijk beeld, binnenkort geven we hiervan een presentatie voor de hulpverlening en Brabantse politiek. We zijn mooi op tijd voor ze gaan besluiten over wat ze in Brabant de komende jaren met de jeugdzorg willen en kunnen gaan doen. Waar willen ze geld in stoppen. Het gevoel tenminste iets te kunnen zeggen voelt heel prettig, vooral omdat ik al jaren gil dat die mensen achter hun mooie bureaus de werkelijkheid niet kennen.

20 Oktober 2004
Loslaten is vertrouwen dat het goed gaat zonder mijn bemoeienis.
Dat ze het alleen kan en dat ik niets meer kan doen om haar te beschermen.
Hoeveel ik ook pieker over wat haar zou kunnen overkomen, het zal geen enkel onheil afwenden.

Een paar regels die ik tegen kwam, wat zou ik ze graag uit de grond van mijn hart willen zeggen, ik hoop ooit dat ik dat kan, nu jammer genoeg nog niet en daar baal ik stevig van.

28 Oktober 2004
Een paar weken terug werd ik door een vader op de school van Jongste aangesproken, dat het zo leuk was dat mijn website in een boek stond. Ik was verbaasd, ik wist van niks. Ik mocht het boek lenen en inderdaad bijna 2 bladzijden over bodemloos.com, dit in een hoofdstuk over internet en adoptie. Dat er wel veel sites zijn over adoptie maar dan het stuk voorbereiding, de reis en de eerste periode thuis, dat het een uitzondering is dat er een site is die de rest van het verhaal verteld. Natuurlijk was ik trots, bekendheid over het verhaal na de roze wolk is zo belangrijk, maar ik had het graag willen weten. Deze schrijfster heeft uitgebreid mijn site gelezen, dan is het toch raar dat er geen berichtje komt en dat als je zelf mailcontact zoekt het eerst nog wordt ontkend ook! Ze bleek me te verwarren met Geertje van Egmond, wat een eer! Inmiddels baalde ik, er staat toch in de disclaimer duidelijk dat het copyright bij mij ligt, op mijn vraag om het boek te mogen ontvangen, kreeg ik een mail dat ik het online bij de webshop kon kopen. WOW! Heb toen toch een vriendelijke doch dringende mail naar de uitgever gestuurd en inmiddels toch het boek ontvangen.
Niet dat het nu zo duur was, gewoon mijn principes.
Voor mijn werk ben ik bezig met een cursus communicatie en sociale vaardigheid, een erg leuk stuk van de cursus vooral als je merkt dat het werkt in de telefoontjes die we weer moeten plegen voor Oudste. Met Oudste gaat het weer eens anders dan als we allemaal hopen dat het zou moeten gaan. Een stukje communicatie techniek helpt dan, eigenlijk zouden ouders die met jeugdzorg te maken krijgen dit allemaal moeten krijgen om zo opgewassen te zijn tegen die hele bureaucratie.
Stapje voor stapje bereiken we nog wel eens wat, zo kreeg ik vandaag weer een brief voor: 'de moeder van ...', nu moeten we ze nog voorzichtig vertellen dat we blij zijn ook op de hoogte te worden gesteld maar…… dat ze het gewoon mogen adresseren aan: 'de ouders van …'. Het was een brief over de leerstraf die niet meer doorgaat en waar dus binnenkort weer een zitting voor komt. Als ik de doelstelling ook lees van de leerstraf is het ook te begrijpen dat het mislukt. In 32 uur was het plan om via sociale vaardigheid te bereiken dat Oudste grip zou krijgen op de problematiek en het kunnen maken van een stappenplan voor de toekomst. Zo zien we maar weer dat er flink langs elkaar heen wordt gewerkt, dat er niet gekeken wordt hoe het strafrechtelijke feit kon gebeuren en door wie. Het is toch niet iets wat iedere 14 jarige zou doen en alleen een straf geven en dan de intentie hebben om in 32 uur de problemen op te lossen is erg veel, vooral ook zo wrang als je al zeker 6 jaar aan het klungelen bent met de hulpverlening.
Vorige week waren we ook weer eens op de rechtbank, we worden inmiddels bijna als oude bekenden begroet door de bode en dan heb je toch het idee dat er iets niet klopt. Ook raar dat het steeds meer in de mode komt om ouders en jongeren gescheiden op te roepen, als je dan ook nog het gevoel hebt niet gehoord te worden, voelt het zo machteloos. Omdat het gescheiden was en we niemand konden bereiken hoorden wij pas een paar dagen later de uitspraak van de kinderechter, gelukkig was van onze verhoring wel een schriftelijke aantekening gemaakt.

12 November 2004
Lieverkoekjes worden niet gebakken zeggen ze altijd. Toch jammer, ik had ze graag gehad. Er zijn echt wel veel dingen die ik liever zou willen, het een plaatsje geven dat dingen zijn zoals ze zijn is soms moeilijk.
Gisteren naar de zitting geweest, eerst een stuk door Nederland mogen rijden, tijdens de rit passeert dan van alles de revue, de vraag ook van had het anders gekund, toen en nu. De conclusie is dat het al vanaf de eerste hulp vraag fout is gegaan. Te lange wachttijden, van het kastje naar de muur schuiven, ik denk nog steeds dat als er alerter was gereageerd het niet zo uit de hand had hoeven lopen zoals nu en dan hadden we ook niet deze zitting hoeven te hebben. Ik besef best dat thuis wonen geen optie meer was door de problemen, maar steeds besef ik ook weer dat het raar is dat jongeren met gedragsproblemen in een gesloten setting worden geplaatst. Een mooie hulpverleners term wat gewoon inhoudt dat ze in een jeugdgevangenis zitten en eerder achteruit gaan dan vooruit, ondanks de behandel instellingen die er voor zijn. Maar ook het besef dat de keuzes die we nu moeten maken goed zijn. Ook al had ik liever niet worden bevestigd in dit gevoel.
De zitting was triest, Oudste bekende alles, drugs kreeg de schuld. Ze deed min of meer zelf haar pleidooi, ze is gewoon goed in communicatie. De officier van justitie was gewoon een menselijke vrouw van mijn leeftijd, heel reëel ook mee denkend met het geheel. Na schorsing van de zitting, pleitte de advocaat voor een korte termijn afronding omdat er al zoveel hulp op zit en heeft gezeten, dat de invalshoek vanuit het justitieel kader niet handig is om er door heen te gaan lopen.
Als zijnde moeder kreeg ik ook het woord. Help! Wat moet je zeggen, wat Oudste heeft gedaan vind ik vreselijk. Iets wat helemaal onbekend is voor ons, daarvoor ben ik veel te naïef, zou ik het lezen in de krant dan zou ik mijn oordeel klaar hebben. Maar dat kun je niet zeggen, dus heb ik maar het bovenstaande zo’n beetje gezegd. Dat wij het als ouders afkeuren, dat het een aanklacht is tegen de falende hulpverlening in Nederland en als er in Nederland beter/anders met de zorg voor kinderen wordt omgegaan dan zou alles niet zo uit de hand hoeven te lopen.
Gelukkig komen er af en toe signalen binnen dat dit besef er langzaam komt in Nederland. Zo staat er een artikel over het opvangen van jongeren met een gedragsstoornis op een instelling waar ze verschillende disciplines hebben en nu voor deze jongeren een opvangplaats maken. Als er meer van dit soort orthopedagogische hulpverlening komt lijkt me beter dan hulpverlening in een justitieel kader.
Tijdens de zitting was er regelmatig even oogcontact met Oudste, daar koos ze bewust voor, ik zat zo’n 10 meter achter haar. Mijn insteek is nog steeds dat ik de regels aan de laars lap, dus toen de zitting ten einde was, stond ik op om Oudste even een aai over de bol te geven. Direct sprong de beveiliging ertussen, ik heb mijn woordje klaar, ik wil me niet laat tegenhouden als ik mijn dochter een knuffel wil geven. De beveiliging hoefde geen antwoord te geven, Oudste stond zelf klaar met haar afwijzing. Ik weet heel goed dat die afwijzing er steeds weer zal zijn, vooral naar mij toe is dat heel heftig, ik ben toch moeder en dat staat soms gelijk aan ‘het kwaad’. Ik weet het zo goed en toch deed het weer even pijn, ik wil liever iets positief afsluiten.
De vrouwelijke helft van de beveiliging kwam later nog even boven om te praten en excuses. Normaal mag lijfelijk contact niet tijdens een zitting, met de kinderrechter waar de puppy’s komen, maken ze altijd een uitzondering. Nu waren ze echter ertussen gesprongen omdat ze al op hoogte waren van de boosheid van Oudste naar mij toe. Een fijn gesprekj emet deze vrouw na afloop gehad. Steeds vreemd om te horen dat Oudste veel mensen in haar leven tegenkomt die toch heel wat problemen jongeren gewent zijn en dan over haar zeggen dat ze 1 van degene is die ze niet zullen vergeten, dat die nog jaren met hun mee spoken terwijl ze de meeste jongeren snel weer vergeten, hoort zij bij degene die hun raken. O zo dubbel, ik zou liever hebben dat Oudste die eigenschap ergens anders liet zien, dat mensen haar onthouden om haar andere kant die ze heeft. Want het blijft gewoon een lief mens, ergens zit het kind nog steeds dat we kennen van thuis.
Gewoon niet destructief zijn voor zichzelf en anderen is eigenlijk het enige dat we ten aanzien van Oudste liever zouden willen.

22 November 2004
.......................niks verloren, maar toch kwijt.........................