13 Juli 2004
Er gebeurt zoveel en toch kan ik zo weinig opschrijven.
Ik word gek van al die regeltjes die bestaan, moe van het steeds weer moeten zoeken naar erkenning.
Hadden we in Februari al onze mond open gedaan om te worden erkend als zijnde ouders en dus belanghebbende inzake een onderzoek door de raad van kinderbescherming. Nu heeft dit onderzoek een staartje gekregen en blijken we weer onbekend te zijn. Door een toeval en een goedwillende advocaat hoorden we dat er een zitting zou komen. Mijn voelhorens weer uitgestoken, via het JIP gehoord dat: 'De Nationale ombudsman erop wees dat op grond van het Wetboek van Strafvordering alle schriftelijke mededelingen aan de minderjarige verdachte tevens ter kennis worden gebracht van zijn ouders of voogd, alsmede van zijn raadsman. Daaruit vloeit voort dat ook de schriftelijke uitnodiging aan een minderjarige voor een TRIP-zitting ter kennis van de ouders moet worden gebracht. De Nationale ombudsman achtte de klacht gegrond.'
Ik heb dus maar weer eens een fax verstuurd naar een paar instanties en zowaar kreeg 'de moeder van...' een brief. Wat dit ons nu weer gaat brengen is afwachten. Het hoort bij de keuzes die oudste maakt en heeft gemaakt en waar wij wel onze goede raad over kunnen geven, maar ja 'wij zijn maar ouders'.
Contact is best wel redelijk tussen ons, vreemd redelijk. Zo is ze een heel weekend mee geweest met ons op familiebezoek. Weer dat gevoel van zo dicht bij maar zo veraf, je verwonderen dat je kind zo kan leven zoals ze leeft en tegelijkertijd je kind terug zien. Even dat gevoel van nabijheid. Nabijheid is er juist nu ze weg is van het internaat steeds meer en dat maakt het ook weer moeilijk en merk ik dat ik te dicht bij kom als moeder. Het was even fijn om weer met zijn vijven te zijn.
De kinderbijslag-soap krijgt weer een vervolg, komende week komt er zowaar een meneer op huisbezoek. Hij had mijn brief gelezen, niet echt een klacht maar het was meer het luchten mijn hart geweest, hij had het dossier gelezen en kon goed begrijpen dat ik had gevraagd om een huisbezoek. Fijn dat dit als nog kan, wel uitgelegd dat ik het ook had begrepen als ze gelijk bij de eerste vraag om huisbezoek hadden gezegd dat dit niet kan. Dan heb je geen verwachtingen, iets kan niet, klaar.

Inmiddels hebben we via de advocaat gehoord dat de zitting niet doorgaat wegens het accepteren van een regeling, omdat hij had gehoord dat wij niet op de hoogte worden gesteld door het openbaar ministerie heeft hij maar even gebeld zodat we niet 300 km op en neer hoeven te rijden voor niks. Fijn.
Ook een reactie van het openbaar ministerie gekregen over onze klacht, het zou té veel moeite kosten om ouders van minderjarige kinderen te achterhalen. Vreemd, want we zijn gewoon bekend...........

23 Juli 2004
Iedere keer merk ik weer dat als je als ouder je mond open doet, je veel meer bereikt en dat je weer op de goede weg kan komen. Zo is er wel degelijk direct gereageerd door het openbaar ministerie op mijn fax, de volgende dag lagen er 2 brieven bij ons thuis, een kopie van een brief aan Oudste en een intrekking van de oproep om op de zitting te verschijnen aan 'de moeder van......'. Een dag later kwam hier nog een telefoontje overheen of we de brief hadden ontvangen omdat ze het erg vervelend zouden vinden als we voor niks zouden rijden. Nu gaan we er maar vanuit dat ze ons de volgende keer direct weten te vinden.
Een medewerker van de kinderbijslag is uiteindelijk op huisbezoek geweest, hij hoort bij een soort klachtencommissie. Een fijn gesprek gehad, alles eens samen doorgelopen en de voorzichtige conclusie getrokken dat alles tegenwoordig veel te zakelijk is en dat daardoor mensen in afwijkende situaties niet meer weten wat te doen.
Je mond open doen, voor veel ouders helaas heel moeilijk, tot deze conclusie kwamen we afgelopen week op een bijeenkomst van cliëntenparticipatie in de jeugdzorg op het provinciehuis van Den Bosch. Door de voorbereiding op de informatieavonden van 'De roze wolk voorbij', ben ik in contact gekomen met een medewerkerster van het RPCP ( Regionaal Platform Cliënten Participatie Brabant), verschillende instellingen hebben cliëntenparticipatie overleg organen. Via dit RPCP heb ik nu het concept beleidskader jeugd 2005-2008 van Brabant. De provincie wil de komende jaren veel aan de jeugdzorg gaan doen, de achterban kan inspraak geven op dit concept. Heel moeilijk om te lezen, het staat er allemaal zo mooi en dan zou de jeugdzorg perfect moeten worden, mijn enige opmerking op dit concept is: 'wie gaat dat betalen?'
De bijeenkomst was georganiseerd door de afdeling jeugd, educatie en sport van de provincie. De gedeputeerde, dhr. Roel Augusteijn was bij deze bijeenkomst aanwezig, hij deed de inleiding over de taken en verantwoordelijkheden van de provincie, een beleidsmedewerker gaf uitleg over het concept. Wat ik erg leuk vond was dat er veel jongeren aanwezig waren. De instellingen hebben vaak participatie voor ouders én jongeren. Deze jongeren hadden ook regelmatig kritische opmerking. Ze vonden het verhaal te ingewikkeld en vertelden dit ook gewoon, de klachtenprocedure van de provincie vinden ze veel te moeilijk, ze zouden graag meer inspraak willen over de hulp die wordt geboden, het gaat tenslotte over hen. Geweldig dat deze wisselwerking er is.
Wat ook zeer nuttig was voor 'het netwerken', was het lopend buffet. Onder een hapje en een drankje zijn er veel contacten gelegd, heb ik ook nog eens mijn verhaal kunnen doen aan een meneer van de cliëntenparticipatie van de Oosterpoort over de paar dagen dat Oudste daar heeft gezeten, dat ik me als ouder daar behoorlijk bedreigd heb gevoeld. Tja waarom ik dit niet had gemeld, gewoon omdat je moe bent en soms blij bent dat je vooruit kunt kijken naar wat wel goed gaat. De heer Augusteijn zat bij ons aan tafel en zo'n informeel gesprek is toch ook zeker de moeite waard.
Na de pauze gaven de jongeren een presentatie van de peerraadpleging. Een project dat loopt voor jongeren en ouders. Een peerraadpleging is een manier van informatie verzamelen, peer staat voor maatje, vriendje. Gelijkgestemden die zelf een interview maken en deze interviews afnemen bij mensen in een gelijke situatie, met het idee dat op deze manier mensen sneller en beter willen meewerken omdat ze weten dat er herkenning is. Een groep jongeren is er dus heel enthousiast mee bezig en ook de ouders. We hebben een vragenlijst gemaakt, hebben een korte training gehad en nu dus de interviews. Een aantal mensen heb ik al gestrikt, zijn er lezers op de site die met jeugdzorg in Zuidoost Brabant in aanraking zijn of zijn geweest en willen ze mee werken aan mijn interview, dan hoor ik dit graag ?
Bij deze peerraadpleging hadden we ook de toezegging dat de gedeputeerde, statenleden en enkele beleidsmedewerkers zouden mee doen. Deze mensen hebben we natuurlijk gelijk geinterviewt voor we de bijeenkomst hadden. Ik heb een leuk gesprek gehad en de anderen ook, ik vond het erg leuk dat ze juist de jongere het interview met dhr. Augusteijn hebben laten doen.
Eindelijk heb ik het idee dat ik via een achterdeur de mooie kamertjes van de mensen op kantoor binnen kom, ik gil al jaren dat die mensen van alles bedenken achter hun bureau maar niet weten wat er speelt in de praktijk, nu worden we in Brabant tenminste gehoord, rechtsstreek door de politiek.
Ik verbaas me over veel dingen, zo blijkt dat de jongere in Brabant het minste geld krijgt per hoofd, dit is zonder reden gewoon historisch gegroeid, en het scheelt fors. Nu wordt er wel een kleine inhaal slag gedaan, maar uiteindelijk zullen we laag blijven, dat is toch raar. Het schijnt dat hoe harder je roept, hoe meer geld er los kan worden gepraat in Den Haag, dus zullen we hard moeten roepen! De aandacht moet voorlopig gevestigd blijven op de jeugd, de jeugd is een moeilijke doelgroep. Iedereen is maar tijdelijk jeugd. Kijk je naar de gehandicapten en ouderenzorg dan is alles veel beter geregeld. Gehandicapt of een ouder persoon, blijf je gewoon en dus is er stabiliteit in alleen al de cliëntenparticipatie. De jeugd wordt ouder en daarmee worden de problemen vaak vooruit geschoven, na 18 jaar val je niet meer onder de jeugdzorg en zo lossen veel problemen op papier zich op.
De uitslag van de peerraadpleging gaan we in het najaar op een leuke manier aanbieden aan dhr. Augusteijn en zijn medewerkers.
Dit alles geeft mij het idee dat ik meer vat op zaken krijg, ook al besef ik dat het voor ons zelf een beetje mosterd na de maaltijd is. Wat wij willen en kunnen is Oudste gewoon steunen, ook al staan we niet achter haar keuzes en zouden we haar liever een andere weg in praten. Steunen door er te zijn, dingen te doen die we kunnen en vooral op afstand bij houden of alles verantwoord is. We beseffen heel goed dat we nog maar weinig invloed hebben, onze opvoedtaak is maar zo minimaal, in haar eigen land zou het leven dat ze leidt geen uitzondering zijn. Daar zijn jongeren al jong zelfstandig, onze maatschappij is nu eenmaal anders maar je kunt niet alles naar je hand zetten. Gelukkig staat de gezinsvoogdes achter ons, en is zij ook bereidt om ongebruikelijke wegen in te slaan om alles soepel te laten verlopen.
En toch blijft het moeilijk, heb je gekke dromen, zoals vannacht dat ik droomde dat Oudste weer heerlijk in haar eigen bed lag en ons vertelde dat ze lang genoeg gek had gedaan en nu maar weer eens door wou gaan met het gewone leven. Tja, ik ben nog steeds op zoek naar dat toverstafje.

4 Augustus 2004
'zo mevrouw dat is niet zo mooi dat u dochter niet thuis kan wonen'
'is toch raar dat u niet weet wie haar huisarts is!'
Zomaar 2 van de uitspraken van een hulpverlener bij de crisisdienst van het GGZ toen ik probeerde vanaf 150 kilometer verderop hulp te vinden voor Oudste omdat haar goed gaan samen gaat met af en toe ‘flippen’ zoals ze het noemt. Voor ik deze aardige meneer te spreken kreeg, had ik het verhaal al 5 keer mogen doen. Tja dat heet dan crisisdienst. Gelijk merk ik ook weer de impact van het regime in een gesloten setting. Daar mogen de jongeren flippen, kunnen ze het. Ze worden dan rustig alleen in een iso ( isoleercel) gezet en kunnen daar niks of niemand kwaad doen. Zo zouden ze moeten leren om hun agressie onder controle te krijgen maar wij vinden dat ze juist leren dat het niet erg is om te flippen omdat je dan toch veilig wordt weggezet. Nu er een vorm van zelfstandigheid is, is die ‘schijn veiligheid’ er natuurlijk niet meer.
Positieve hulp komt er uit de hoek van de verslavingszorg, hoe dit loopt is afwachten maar de insteek bevalt ons wel. Ook is er overleg met de gezinsvoogdes om toch overstappen op de jeugdzorg in de woonplaats van Oudste. Dit omdat het niet werkbaar is voor de jeugdzorg om zo’n grote afstand hulp te moeten bieden, mede doordat er flinke bezuinigingen op de reiskosten zijn en de bekendheid met de hulpverlening daar er niet is. Wij lopen hier al ruim 2 weken over te dubben, we weten wie we nu hebben en wat we er aan hebben, we zijn bang om ons weer als ouders te moeten gaan bewijzen. Ik hoor helaas zovaak dat de gezinsvoogdij meer tegenwerkt dan samenwerkt. We zullen ons dus in het diepe moeten wagen.
En dan denk je sterk te zijn, je doet gewoon je ding, tussen alle spanningen door doe je dan even examen voor je werk en dan hoor je dat je geslaagd bent, en dan begin je spontaan te huilen en zit je voor een verbaasde examinator.

Kan het niet laten, de 'talking stones' doen echt hun werk wel. Moeilijk in een foto te vatten, maar dit zijn de 3 ruwe koppies van mijn drietal in de beschermende hand die zo graag het leven glad zou willen strijken. Toevallig vandaag een scriptie geplaatst, daarin worden een aantal redenen tot adoptie aangegeven, wij vallen dan onder die reden van een gezin met biologische kinderen die óók adoptie hebben gedaan. Het zijn juist die gezinnen waar het voor een adoptiekind heel moeilijk kan zijn, de ouders doen het omdat ze echt graag willen, maatschappelijk betrokken willen zijn ( o, ja?) en eigenlijks dus een té warm nest zijn. De ruwe kinderkopjes zullen dus nooit zo worden als moeder het zou willen hebben. Is maar goed ook. Echt heerlijk om alles van je af te slaan op een steen!

29 Augustus 2004
Hoe zou ik kunnen denken dat ik niks zou willen of kunnen schrijven over de afgelopen periode.
Een week voor we op vakantie zouden gaan, was Oudste helemaal geflipt, het oude liedje weer. Het gaat goed, krijgt verantwoording en ziet dan weer allerlei beren op haar weg. Nu had ze echter een probleem, ze was immers al weggelopen, woont min of meer zelfstandig dus er was niks meer weg te lopen. Samen met vriend is ze door een diep dal gegaan. Bij ons was er de twijfel of we wel op vakantie zouden kunnen gaan in deze omstandigheden, terwijl er ook de overweging was dat we het brood nodig hadden, evenals de andere 2 kids. Gelukkig kwam er weer rust en durfden we het aan. De avond voor vertrek nog even gebeld, ze was toen op een feest van een christelijke gemeenschap.
Even letterlijk afstand nemen, dus de eerste week alleen maar iedere dag een sms-je gestuurd. Toen we dan wel de zin hadden om te bellen kregen we geen verbinding, ook bij vriend niet. Tja, moeders denkt iets verkeerd te doen met de moderne techniek en vraagt het nog eens na, ik doe alles goed maar krijg gewoon 3 dagen lang geen verbinding.
Het begint te kriebelen, het voelt gewoon niet goed, we vragen dan ook mijn zus om te gaan bellen en ze zal iets laten horen als het haar lukt om contact te krijgen. Ook dit mislukt en nu vragen we via mijn zus of Ton, een begeleider van het project work wise meer weet. Ook hij blijkt al steeds bezig te zijn geweest met contact maken en maakt zich zorgen. Uiteindelijk neemt Ton contact op met jeugdzorg, daar zal ze in het overleg komen en misschien dat het besluit er zou moeten komen om haar toch weer op de telex te laten plaatsen. Ze is en blijft nog maar 15 en staat nog onder toezicht.
We blijven weer in twee strijd, je kind weer even zoek, je zorgen maken over de situatie en toch gewoon doorgaan met je vakantie. Tijdens het raften weer een sms-je binnen krijgen. Letterlijk je dubbel voelen, of 1 helft van je op en neer klotst op de ôhre en de andere helft werkt weer als een crisiscentrum. Het went.
Dan terwijl we wakker liggen te worden, is er opeens weer het telefoontje van Oudste, niks vermoedend van de zorgen die ze weer heeft gecreëerd bij ons. Het blijkt dat ze niet meer in het flatje konden wonen en nu bij mensen in huis wonen van het geloof.
Het is een volle evangelische gemeenschap, we weten nu dat deze mensen hun leven in dienste stellen van Jezus. De mensen waar ze bij wonen, hebben als zendelingen over de hele wereld gewoont en gewerkt en zijn nu gepensioneerd. In hun boerderij zijn ze bezig met het geloof en proberen probleem jongeren en drugsverslaafden te helpen weer op het goede spoor te komen. Zoals deze vrouw ons vertelde schijnt het zo te zijn dat met de reguliere hulpverlening 3% op de lange duur van de drugs afblijft, kick je echter af met Jezus zijn hulp dan is dat 65 tot 95%.
Oudste en vriend kiezen dus voor het geloof, mede omdat vrienden van de vriend hun al zijn voor gegaan en ze zien dat dat goed gaat.
Brutaal als we zijn hebben we ons zelf maar uitgenodigd voor het doopfeest, het is het zoveelste ding op ons pad met Oudste en we willen er toch steeds wéér voor haar zijn.
Omdat we toch ver moesten gaan rijden ook maar een afspraak gemaakt met Ton, die kenden we alleen nog maar van ons telefonisch contact en het is gewoon prettig om te weten wie iemand is. Ton werkt dus voor work wise, een project van de overheid dat (probleem)jongeren begeleidt met werken en leren. Maar waar ook ruimte is voor nazorg voor jongeren zoals Oudste. Oudste belde op en heeft op haar beurt zichzelf uitgenodigd bij dit gesprek en zo zaten we met zijn zessen geruime tijd in een stationsrestauratie. Even alles op een rijtje gezet, kijken hoe de school moet worden opgepakt. Van de week heb ik contact gehad met een intakester van een school. Normaal zou er een indicatie moeten komen om in aanmerking te komen voor een cluster 4 school, een procedure van ruim 3 maanden. Tijdens het gesprek realiseerde deze vrouw zich echter dat Oudste echter al op een soort gelijke school heeft gezeten en er ws. dus al een indicatie is. Ton en zij zullen dit nu proberen boven water te krijgen bij het ministerie. Dat zou ons heel veel tijd en moeite besparen.
Daarna nog even de stad in, wat kletsen en toen mee naar het gezin waar oudste verblijft. Het bleek dat de doopdienst daar bij hun thuis zou worden gedaan, de voorbereidingen waren al in volle gang. De muziek was aan het voorbereiden, mensen waren bezig voor de barbecue, andere dopelingen kwamen binnen en tussen dit alles maakten we kennis met vriend van Oudste. Tot nu toe was dit er door omstandigheden niet van gekomen. De voorganger nam eerst diegene die zouden worden gedoopt mee naar boven en daarna begon we met een samenzang, hij deed zijn verhaal over Jezus en wat Jezus betekent voor mensen. Daarna naar buiten waar het zwembad klaar stond. Mensen van de kerk gingen in het water staan, degene die werden gedoopt moesten er bij gaan staan en zich overgeven door zich achter over te laten vallen, onderdompelen en met hulp van de 2 mannen kwamen ze weer uit het water, klaar voor hun nieuwe leven met Jezus. Natuurlijk was het water koud, Oudste heeft iets met koud water en kwam dan ook bibberend omhoog. Hoor ik achter mij: ‘valt ook niet mee zo in het koude water als je uit een warm land komt.’ Tja! Enfin, ze zijn gedoopt, en wij hopen echt dat ze hiermee gelukkig worden, dat dit een kans is die we haar zo graag gunnen, dat er op deze manier rust in het leven van Oudste kan komen en zo een invulling aan een leegte die ze toch meedraagt.
Na de plechtigheid was er een grote barbecue, met muziek en kampvuur, vele gesprekjes gehad, veel mensen waren verbaasd ons te zien, dat wij de ouders van Oudste waren. In gesprek geraakt met mensen die ook met loga bekend zijn, zo blijkt de wereld weer klein te zijn.

4 September 2004
Enige maanden geleden was er een redactrice van Zembla van de VARA bij mij geweest om met o.a. ons een reportage te maken over de zin en onzin van het opsluiten van meiden met een gedragsstoornis in een jeugdgevangenis. Deze journaliste en regisseur waren zich aan het voorbereiden, waren al in een aantal jeugdinrichtingen geweest en hadden het plan om o.a. een tijd met onze Oudste mee te lopen in haar dagelijkse leven op Rentray en tegelijkertijd onze kant van het verhaal te laten zien. Mee lopen met de rechtszaak in Den Bosch omdat die kinderrechter juist degene was geweest die het manifest over de toestand van jongeren met OTS had gepresenteerd. Ons verhaal is het duidelijk niet geworden, er waren velen haken en ogen. Ten eerste was er de twijfel bij de instelling of dit niet te veel publiciteit rondom onze Oudste zou zijn omdat ze ook al bij vermist was geweest. Keuzes hebben we hier niet in hoeven maken omdat Oudste voor die tijd al zelf de inrichting had verlaten. Wat ik toen ook al schreef, is dat ik dat niet belangrijk vind, het belangrijkste is dat de uitzending is gemaakt, dat er aandacht is voor deze weg gestopte groep. Gewoon omdat er te weinig geld en mankracht is om fatsoenlijk te kunnen behandelen worden meiden die niks strafrechtelijks hebben gedaan, maar gewoon omdat ze een gedragsstoornis hebben opgesloten. Kijk dan ook op de pers pagina

9 September 2004
Geweldig hoe er deze week aandacht is voor de jongeren met gedragsproblematiek in justitiële jeugdinstellingen. Gisteren op 2 vandaag. Dan luister ik met verbazing. In een convenant van 2001 is er een tijdelijke maatregel bedacht om kinderen met gedragsproblematiek waarvoor geen plaats was in de reguliere zorg te plaatsen in een justitiële jeugdinrichting. Dit voor tijdelijke opvang. Heeft onze Oudste dus gewoon pech gehad dat dit convenant net was aanvaardt toen haar problemen te heftig werden.
Dan hoor ik verbaast een 'deskundige' zeggen dat wij het als een jeugdinstelling moeten zien. Het heeft alle kenmerken van een gevangenis, de hoge hekken, de poort, de visitaties maar het is toch echt geen jeugdgevangenis. Het is een justitiële jeugdinstelling. Dat er toevallig het zelfde regime heerst als in een gevangenis is pech.
De uitzending van dokument was ook indrukwekkend. Het kwam allemaal bekend voor, in deze opvang kwam onze Oudste ook terecht. Helaas zoals bekend heeft zij daar niet haar kansen gepakt die haar aangereikt werden. Het beeld dat er werd geschetst van de groepsleiding vond ik wel wat vertekend, onze ervaring is dat groepsleiding over het algemeen veel korter door de bocht is dan in de documentaire. Voor het teken van een afsprakenlijst gaan ze geen ellenlange discussies aan, het is tekenen of op de groep blijven. Dapper van deze jongeren om aan de uitzending mee te werken. Gewoon zo belangrijk dat mensen zien wat het is en hoe het werkt.