13 Mei 2004
Vorige week ben ik dan naar de open dag van een gevangenis geweest, wilde graag eens zien hoe het er in de volwassen instellingen aan toe gaat. Was best indrukwekkend, ondanks het feit dat we al verschillende justitiële jeugdinstellingen van binnen hebben gezien. Voor de jeugd wordt nog redelijk veel gedaan, volwassen zitten dus echt grotendeels van de dag gewoon vast achter hun deur, waar ze ook in afzondering eten. Als iemand aan alle activiteiten meedoet, is hij ongeveer 43 uur van cel af. Bij de artikelen justitieel heb ik verschillende kranten berichten geplaatst.
Het klokhuis heeft ook een uitzending gemaakt over 'de gevangenis', lees dat op hun site.

Op 25 Mei aanstaand is er weer 'de dag van de vermiste kinderen'. Deze poster is te downloaden bij vermistekinderen of vanaf 21 te verkrijgen bij Multi Copy. Ik hoop dat iedereen die deze site leest, deze poster gaat gebruiken, achterblijvers van vermiste kinderen zullen de steun erg op prijs stellen.

Gisteren hebben we dan de eerste bijeenkomst van 'De roze wolk voorbij' gehad.
We zijn met zijn drie mensen er vrij intensief mee bezig geweest, het stuk PR dat ik heb gedaan ( en nog doe) was erg leuk maar ook best wel veel werk. Op alle mogelijke plaatsen is het persbericht geplaatst, internet maar ook in kranten. In de regionale krant van ‘s-Hertogenbosch, 'de Bossche omroep' is zelfs een redactioneel artikel geplaatst. En toch waren er weinig aanmeldingen. Wel best veel telefoontjes gekregen, van mensen die het herkenden en graag even telefonisch hun verhaal kwijt wilden, mensen die de weg zochten met hun biologisch kind met hechtingsstoornis en wat opviel dat er veel animo was vanuit de hulpverlening. De keus was echter bewust alleen de adoptieouder die zich herkende in ons verhaal, juist voor ouders is het zo belangrijk om een plaats te hebben waar ze zich vrij voelen en niet op hun woorden hoeven te letten omdat er een hulpverlener over de schouder mee kijkt. Weinig mensen, maar zeker de moeite waard, we hadden misschien meer mensen verwacht, maar het was goed zo. En wie weet over 3 weken meer! (schroom je niet om je aan te melden!)
De avond was in een eetcafé in ‘s-Hertogenbosch, ik geloof best in toeval en het eerst wat ik zag toen ik het zaaltje binnen kwam, waren 'Mijn engeltjes' op een groot schilderij. Ooit geschilderd door Rafaël als onderdeel van het schilderij 'de Sixtijnse Madonna' in 1513/1514, zijn de engeltjes een eigen leven gaan leiden en keken ze mee over mijn schouder.
José de Mare deed op haar eigen wijze de inleiding, als ervaringsdeskundige met professionele achtergrond vertelde ze haar adoptieverhaal met alle emoties en gevoelen die er bij te pas komen en nu terug kijkend op het verloop. Dit gaf genoeg stof tot gesprek, soms even wat balanceren over wat wel en niet te zeggen omdat er 1 gast bij was die nog maar net op de roze wolk zit van de adoptie maar toch nu al van alles wil weten om het zo goed mogelijk te gaan doen. Misschien dus confronterend maar zeker heel goed dat het klimaat nu steeds opener wordt over adoptie, dat het geen roze wolk blijft, dat adoptieouders zich toch meer moeten inspannen dan andere ouders en dat je daar ook steeds meer begeleiding voor vind. Dat de basis van wederkerigheid vaak niet in de geadopteerde kinderen kan zitten, dat het leuke van relaties, het vreugdevolle er niet is. De relaties zijn er voor eigen gebruik, als je je hier echter van het begin af aan bewust van bent als je een kind adopteert, wordt nu vaak geadviseerd om dingen te benoemen als je iets ziet bij je kind. 'Ik zie dat je boos bent', 'Ik zie dat je het plezier hebt’, door het steeds maar weer benoemen van gevoelens en andere dingen die gebeuren, kun je je kind een stukje bewust maken van wat er speelt. Het eigen bewustzijn aanspreken.
Het stellen van grenzen/discipline is gemeen, omdat de relatie door kinderen met hechtingsstoornis niet wordt erkend, accepteren ook jou grenzen niet.
Een herkenbare opmerking van andere ouders was ook dat je jezelf gewoon een gezellig gezin had gewenst, gewoon ouders willen worden en dat je in plaats daarvan, je soms net een halve hulpverlener voelt. En dat wil je niet!
De gedachtegang:'als ik jou manipuleer en jij doet wat ik wil, heb ik lekker gewonnen', ken ik ook.
De volgende keer gaat Carolien Velders dieper op alles in en dan ook meer over hulpverlening, waar sta je als ouder? Jullie horen van me!
Voor vandaag brand er mijn kaarsje, het is tenslotte weer de 13-de.

19 mei 2004
Vandaag maar eens gewoon de hysterische moeder geweest aan de telefoon! We hadden weer een brief binnen van de kinderbijslag. Ik had immers een wijziging doorgegeven en dan moet je jezelf weer verantwoorden met een hele vragenlijst. Gewoon gezegd dat ik dat niet doe, dat ik alles zo zat ben en dat als een kind vermist is, je toch geen rechten hebt, ik het netjes telefonisch heb gemeld en dat ze anders zelf maar moeten zoeken als ze een adres willen weten. Dit werkt, pas als we meer weten kunnen we weer contact met hun opnemen. Gewoon zo frustrerend die bureaucratie.
In perspectief een informatie- en opinieblad voor de jeugdbescherming las ik tot mijn verbazing dat er wordt gesproken over ook in justitiële jeugdinstellingen de jongeren met meerdere op 1 kamer te gaan zetten. Nu lijkt het de hoge heren geen goed idee om 2 op 1 kamer te zetten, omdat je dan zo'n strijd krijgt, men oppert nu het idee om weer terug te gaan naar de ouderwetse slaapzalen.
Steeds meer wordt er gepraat over de wantoestanden van het Nederlandse beleidt om jongeren met een OTS in een jeugdgevangenis te zetten. De veiligheid waar ze het dan over hebben, terwijl de meeste gewoon behandeling nodig hebben en hulp om hun zelf vertrouwen weer op te bouwen nadat ze bijvoorbeeld slachtoffer van een loverboy zijn geworden. Doordat er steeds meer openheid is, krijg ik ook steeds meer contacten met ouders van deze meiden, de beerput die dan open gaat, kun je je niet voorstellen als je er niet middenin zit. Ik hoop dus ook dat er volgende week met het ronde tafel gesprek tussen de minister, kinderrechters, ervaringsdeskundigen en ? echt iets zinnigs wordt besproken.
En bij ons went het wel weer, het is raar omdat je kind al zolang uithuis is en je elkaar wel vaker een tijd niet ziet, missen wordt dan anders, het zijn meer de zorgen dat er dus geen hulpverlening meer is, dat ze voor veel dingen die misschien wel een optie zouden zijn te jong is. Maar we leren ook berusten, 'that's life'
Afgelopen week zagen voor het eerst het programma Kaap van de RVU, het ging over een 'T team', een team, in dit geval een vrouw die zich inzet voor dak en thuisloze jongeren. Ze letterlijk op zoekt op bekende hangplekken, ze stimuleert in het krijgen van een daginvulling, met ze meegaat naar instanties om van alles te regelen en zo de jongeren weer een kans voor hun toekomst geeft. Het maakte best wel indruk op ons, de bevlogenheid die we bij deze Karin zagen ten aanzien van haar jongeren, hebben we nog maar bij weinig hulpverleners gezien.

28 Mei 2004
Mijn hoofd is een paar dagen een chaos geweest. De dag van de vermiste kinderen voelde toch vreemd. Om toch iets te doen en ook mijn steentje bij te dragen aan de start van de belangenvereniging Ouders Nabij, heb ik dinsdag de start gemaakt van de website.Ter steun aan al die kinderen en om als ouders de krachten te bundelen is op de internationale dag van de vermiste kinderen, de site van Ouders Nabij de lucht in gegaan en die is te vinden op: http://www.oudersnabij.dse.nl Nog maar een paar dagen oud, zijn we al zover dat we het predikaat van 'thema pagina ouders online' krijgen.
De chaos komt ook doordat onze Oudste zaterdag jarig zal zijn, ik denk weer terug aan de vorige zomer, op Alexandra waren naast onze Oudste nog 3 meiden weggelopen. 1 van die meiden was ook tijdens het weglopen jarig, mijn gedachten waren die dag bij haar en haar ouders, omdat het me zo akelig leek om niet te weten waar je kind is op een zo'n belangrijke dag. De mensen waar ik regelmatig contact mee heb, weten van onze twijfels, het getrek aan ons aan alle kanten. Je wilt iedereen te vreden stellen maar moet erkennen dat dit niet lukt.

29 Mei 2004
Vorig jaar las ik van een vriendin een verhaal dat ze had gemaakt n.a.v. de perikelen rondom de verjaardag van haar dochter. Denk dat alle moeders bij de verjaardag van hun kind terug kijken. Deze dag zal extra moeilijk zijn voor de bio moeder. Als ik wel eens de verhalen hoor van afstandsmoeders, kan ik het me aan de ene kant zo goed indenken en aan de andere kant is het net als met zoveel dingen, als je het niet meemaakt kun je niet voorstellen hoe het is.
15 jaar geleden wisten wij nog niet van het bestaan van Oudste, mijn gedachten zijn bij het kindje van ons dat nooit geboren is, maar dat toen 15 jaar geleden, zou zijn verwacht als alles goed was gegaan. Toen Oudste 2 weken oud, in ons leven kwam, vielen de puzzle stukjes op zijn plaats.
Alle verjaardagen passeren de revue, ze genoot er van jongs af aan van. Later de kinderfeestjes, van modeshow tot 'griezel-pyama-slaapfeest'.
Dan 3 jaar geleden, ze was al uithuis op de O&O groep. De verjaardag thuis hadden we al een paar dagen eerder gevierd, op de dag zelf is de beslissing genomen tot een gesloten plaatsing. Jankend heb ik ja gezegd, terwijl ik achteraf niet eens goed wist waar ik ja tegen zei.
Een jaar later, mag ze onverwachts op verlof, voor het eerst na een jaar. De mentor dacht dat we blij zouden zijn, terwijl het een hele last en verantwoording was. Natuurlijk waren we blij dat we samen waren, de stad in, hapje eten, maar ook heel onwennig. Een jaar lang maar af en toe een uurtje in de paar weken bezoek en dan opeens een hele dag bezoek terwijl er steeds werd gesproken over het 'opbouwen' van verlof. Maar ja ook dat was achteraf leuk en voor het eerst hadden we toen weer foto's en video van de Oudste.
Vorig jaar was het ons 'pizza feest’, omdat ze vlak er voor was weggelopen, wilden we niet naar buiten. We kampeerden in de buurt en hadden gevraagd of we dan pizza mochten bestellen en laten bezorgen. Na een paar vergaderingen hoorden we dat dit mocht. Toen moesten we dus het bezoek plannen, dat mag op Alexandra tussen 11:00 en 16:00 uur, maar ja wij wilden om 16:00 uur pas komen omdat je tenslotte s'avonds warm eet en de pizza bezorgdienst pas om 16:00 uur begint. Na weer verschillende keren heen en weer bellen, een paar overleggen tussen wat belangrijke mensen, begrepen ze dit en mocht het! Het was leuk.
Nu afgelopen week veel zitten piekeren, het leek of ik in een sneltrein zat die maar niet wilde stoppen, gewoon druk om maar bezig te zijn, om maar niet na te hoeven denken. Zoals in het gastenboek staat, hebben we vandaag Oudste gezien. Net als 2 jaar geleden, weer wat lopen in een stad, pannenkoekhuis, maar nu niet de verantwoording of angst dat ze zou weglopen ;-)
Het was leuk en ó zo moeilijk. 5 mensen die samen horen, 5 mensen die van elkaar houden, 5 mensen die al een hele week er tegen op zien om een verjaardag te vieren, 5 mensen die ó zo moe zijn van het samen zijn. Kinderen loslaten is moeilijk, weg rijden nog veel erger!

3 Juni 2004

De tweede avond van 'De roze wolk voorbij' is gisteren geweest. Zoals ik de vorige keer al schreef, keken de engeltjes met ons mee. Ook deze keer was het weer een prettige avond, er waren wat nieuwe mensen bij gekomen, de inleiding werd dit keer gedaan door Carolien Velders. Zij deed haar verhaal als ervaringsdeskundige, gaf ons feedback vanuit haar professionele kant als relatie- en gezinstherapeute. Er werd een stukje aangetipt van de hulpverlening. Waarom vraag je hulp, wat verwacht je en hoe ga je om met teleurstelling als de hulp niet zo is, zoals je verwacht.

Er werd gesproken dat je naast 'ouder' ook 'adoptieouder' bent, dat je vaak net wat meer moet doen dan andere ouders. Tijdens de ontwikkeling van je kind, kijk je ook steeds weer naar de adoptie kant. Is het probleem gewoon een opgroei probleem en lopen alle ouders er tegenaan, of is het een adoptie specifiek probleem? Zoals het boek van Coby Grasvelt, "adoptie: Ouderschap of hulpverlening?" , adoptieouders zijn vaak 'doe-het-zelf-hulpverleners. Adoptieouders van nu weten meer over de problematiek, maar zijn nog steeds net zo hulpeloos in het zoeken naar hulp als jaren geleden. Het weten van wat er is, schijnt geen oplossing te kunnen bieden. Ouders voelen zich machteloos, je bent na de roze wolk opeens in een puinhoop beland, ouders zijn vaak machteloos als ze tegen hulpverleners aan lopen die zelf niet weten, of niet willen erkennen dat ze geen verstand hebben van de adoptieproblematiek. Je wordt met allerlei diagnoses weer de wereld in gestuurd, vaak is het ook moeilijk omdat het kind buitenshuis geweldig functioneert en je als ouders weer die wijzende vinger krijgt. De vergelijking met 'de ijskast moeder' van 25 jaar geleden, toen men autisme nog niet kon plaatsen en er maar naar de moeder werd gewezen, is heel sterk.
Deze serie van informatie avonden/ lezingen zijn ook voor mijzelf heel waardevol, bij de huiskameravonden praat toch ieder over zijn eigen ding en vandaar uit praat je verder, bij de themadagen is het in hoofdzaak de gastspreker die zijn verhaal doet en bij de roze wolk blijkt het een combinatie te zijn. Je krijgt de reflectie van een deskundige, naast de ruimte die er is voor de deelnemers. De derde avond van de serie gaat dus ook gelukkig door omdat we nog lang niet uit gepraat waren. Wat kunnen we als tips geven, hoe zit het met de verantwoording, wat is O.T.S.?

8 Juni 2004
Dubbel, lekker rijdend op de terug weg van een vergadering, te vreden over alles ondanks of dankzij de situatie, denk ik terug naar wat een maatschappelijkwerkster ooit schreef in haar rapportage toen we hulp hadden ingeroepen wegens de problematiek van Oudste. 'Het gaat goed met moeder, ze heeft weer voorjaars bloemetjes in de potten gedaan.' Dat gevoel had ik nu ook en dan hoor ik opeens Anouk zingen. Oudste vond haar altijd geweldig, veel meiden met problematiek vinden haar geweldig omdat ze zelf ook ooit in Almelo heeft gezeten en dat voor meiden toch een voorbeeld is. Er is schijnbaar een weg eruit, het deed mij weer met de neus op de feite drukken van hoe het nu is, we gedogen dingen omdat er geen keus is, hoe zal de weg verder gaan, vraag ik me dan af...........

19 Juni 2004
Het kinderbijslag verhaal stopt nog lang niet, inmiddels staat Oudste ingeschreven op een woonadres, vreemde situatie voor ons maar 'dat zij zo'. Dit moest natuurlijk weer worden gemeld bij de kb, omdat ik van andere loga ouders wel eens heb gehoord dat in het verleden er huisbezoeken werden gedaan door het kb, heb ik dit maar eens gevraagd. Ja dat kan nog steeds, alleen vertellen ze dat niet automatisch, aangegeven dat ik dat wil omdat ik mijn verhaal niet op hun A4-tje kwijt kan en het zo ingewikkeld is. Ik zal worden gebeld door een medewerker voor een afspraak. Voor de zekerheid maar wel vast even de adreswijziging gemeld. Week later ligt er weer een formulier op de deurmat, bel boos op, ik heb toch een afspraak gevraagd. Klopt, maar voor dat rond is, duurt wel even, dus vandaar het formulier. Heb maar eens de onwetende moeder gespeelt, ik snap tenslotte echt niet waarom ik wel binnen 2 weken wijzigingen moet doorgeven en dat hun schijnbaar er een paar weken over moeten gaan doen om een afspraak te maken. Ach ik ben maar een gewone huis-tuin-keuken moeder en geen ambtenaar die zich aan regels moet houden.
Toch zijn er ook nog wel goede dingen, zo komen we vaak ongemotiveerde hulpverleners tegen, machteloos sta je dan. Soms zijn er hulpverleners die wel willen, maar weer vast zitten in hun systeem en niks kunnen. Soms is er dan die speld in een hooiberg, die ondanks alles nog wel wil en kan. Zo zou Oudste beginnen op Rentray met het project van work wise, speciaal ontwikkeld voor jongeren die niet meer de motivatie hebben om hele dagen in de schoolbanken te zitten en zo via work wise, werkend kunnen leren. De begeleider belde op, ondanks dat Oudste was weggelopen zou hij toch eens graag willen kijken of hij nog iets voor haar kan doen inzake werk of scholing. Gelukkig is Oudste op de uitnodiging ingegaan, is er een gesprek geweest, zijn er plannen gemaakt en hopen we dat de draad die opgepakt is, vast wordt gehouden.

Om al mijn frustraties eruit te knallen heb ik bij toeval een leuke hobby ontdekt. Met een vriendin had ik me zonder te weten wat we echt gingen doen, opgegeven voor een workshop beeldhouwen. Het begon met het uitzoeken van je steen. Lazurus is onze leraar, een man uit Zimbabwe die ieder jaar deze workshops geeft. Zijn belangrijkste les was: 'Use youre eyes, use your inspiration. Tja, dan zit je met een hoofd vol zorgen, te kijken naar je steen en moet je alles wel loslaten.

De wereld staat stil, je begint met je hamer te tikken, en gaande weg ontstaat je beeld. Mijn eerste ingeving was het abstract te houden, de steen bepaalde anders. In Zimbabwe praten ze over 'talking stones', de steen verteld jou wel wat je moet doen.

Mijn steen vertelde mij om dit te maken, een figuur met 2 gezichten, een zachte en ruwe kant. Beschermend met zijn bolling en beschermende armen. Een hele dag staan bikken in het zonnige Limburgse heuvels landschap, in een mooie beeldentuin, ondertussen werden we lekker verzorgd met drinken en hapjes. Wat er uiteindelijk uit de steen komt schijnt een verrassing te zijn, die je pas ziet na het polijsten en waxen. Ik kan niet wachten. En met het afbikken van de steen, verdwijnen de zorgen even hard als het stof dat je bikt.

21 Juni 2004
Jullie mogen gerust weten dat ik boos ben, tranen van machteloosheid heb.
Net weer gebeld met de KinderBijslag, tot 2 keer toe is me telefonisch beloofd dat huisbezoek mogelijk is en dat de buitendienstmedewerker me spoedig zal bellen. Vandaag dus weer gebeld om maar geen verwijten van laksheid te krijgen, wordt me ten eerste gezegd: 'kun je soms niet lezen en schrijven', dat voelt kwetsend, stom, maar zo voelt het. Ik vraag de leidinggevende, die vertelt vrolijk dat ik de pech had een stagiaire te hebben gesproken en dat die niks had mogen beloven. Ik moet het echt op het A4-tje kwijt en anders geen KinderBijslag.
Inmiddels een paar uur later, en die KinderBijslag zal me even een worst zijn, net gehoord dat het kleinkind van een oud-leidinggevende van mij is overleden aan wiegendood. Wat zeur ik dan eigenlijks!

24 Juni 2004

Double Moe, gigantisch, maar heerlijk moe van een hele dag workshoppen. Voldaan. Hoe wonderlijk dat je heel je hoofd leeg kan maken en dat er iets ontstaat dat bij je past. Zelfs de kleur, de verwachting was opaal-groen en wonderlijk genoeg is het een kleur die precies bij me past. Mijn tweede steen is alweer in de maak, letterlijk zijn het talking stones. Lijkt er op dat er een passie ontstaat.

Gisteren was dan ook de laatste avond van de roze wolk. Waren er de tweede keer al meer, nu zaten we met weer een stel nieuwe belangstellenden. We gingen wat dieper op een aantal zaken in, nu was er geen inleider van de avond maar begonnen we met ons verhaal en vandaar kregen andere de ruimte om hun verhaal te vertellen of vragen te stellen. Dit werkte prettig. Zo vertelde een moeder dat haar dochter ruim een jaar speyer therapie had gedaan, dit na jaren van zoeken naar hulp. Bij deze therapie ga je net als met regressie, terug naar het ontstaan. Deze dochter heeft zo haar problematiek leren hanteren, weet waarom er dingen spelen en accepteert het nu beter. Hulp zoeken is een kwestie van keuzes maken terwijl ook pijnlijk duidelijk is dat je vaak niks te kiezen hebt. Je hebt gezinstherapie (systeemtherapie), hierbij wordt niet alleen gekeken naar degene met problemen maar ook naar de naaste omgeving, maar ook is er de individuele therapie. Wat vaak raar is in de jeugdzorg is dat als je niet ingaat op het voorstel van de hulpverlening, je het zelf maar moet redden. Kijk je naar de gezondheidszorg dan kun je wel kiezen voor alternatieven. Heb je een hernia en wil je geen operatie dan kun je fysiotherapie krijgen, misschien helpt het minder, maar het kan wel. Waar wij echter tegenaan zijn gelopen op het moment dat het onderzoek was afgerond, jaren geleden, kwam het voorstel voor uithuisplaatsing. Wij waren hier nog lang niet aan toe en zagen dat dus niet zitten, tja dan zoek je het zelf maar uit met je vraag naar hulp. Wij wilden hulp om de situatie thuis stabiel te krijgen, het zou net zoiets iets zijn als dat je naar de slager gaat voor biefstuk, maar hij vind dat je vandaag beter sla kunt eten en je dus geen biefstuk bij hem kunt kopen. Raar om te horen dat dit bij veel ouders speelt en dat de hulpverlening zich daar niet bewust van is (opmerking tijdens een bijeenkomst van een adviespanel voor cliëntenraden in het maatschappelijkwerk). Ervaringen over het internaatleven, opmerkelijk dat je steeds weer hoort dat je afhankelijk bent van individuen van het systeem. Dat er best goede plaatsen bij zitten, onze ervaring met gesloten is bijvoorbeeld best wel slecht terwijl het met besloten op Rentray best wel goed ging, maar dat iedereen tegen de problematiek van communicatie aanloopt. Dat schijnt moeilijk te zijn om ouders te betrekken in het geheel. Liever stoot men die af, zo werd ons ooit verteld door een hulpverlener, dat het verstandig was om deze website uit de lucht te halen. Dit wegens privacy redenen en dat men het slecht vond voor onze verwerking en acceptatie van de problematiek. Wisten wij wel dat er een aanklacht kon worden ingediend werd ons gevraagd? De rest van het gesprek was uiterst fel en gespannen.
Zo waren er veel emotionele verhalen, en kwamen we maar weer eens tot de conclusie dat ondanks dat je soms dingen niet kunt als ouder/moeder, je moederinstinct toch heel sterk is en dat je echt op je intuïtie moet afgaan, maar dat dat vaak heel moeilijk is. Je bent al onzeker door de problematiek, je voelt of vind iets en dan moet je ook nog sterk in je schoenen staan om tegen de hulpverleners in te gaan. Een stukje verantwoording kwam ter sprake, iedereen probeert altijd schulden op ouders te verhalen, zelfs al zijn de kinderen boven de 18. Hier gelden wettelijke regels voor, maar vaak wordt je over bluft en betaal je braaf en los je zo de sores van je kind op. Wat is een ondertoezichtstelling en wat kun je ermee, voor en nadelen. Je moet als ouders zoveel weten! Als moeder vooral, moet je een kameleon zijn.
Veel van dit alles sluit aan bij een ander item waar ik mee bezig ben, via de info avonden ben ik in contact gekomen met het RPCP Brabant zuidoost, een clienten-participatie-platform. Een informatief gesprek gehad om elkaar eens te leren kennen en te kijken of er valt samen te werken. In dit platform zitten vertegenwoordigers, ouders en jongeren die van de jeugdzorg gebruik maken bij een instelling, ambulante hulp, bureau jeugdzorg maar ook mensen van belangenorganisaties. Er start in Brabant een peerraadpleging. Ouders krijgen een training in communicatie en moeten dan andere ouders gaan interviewen over de zorg. Dit wordt verwerkt en in het najaar aangeboden aan de gedeputeerden en statenleden van Brabant die het nieuwe beleid van 2205-2008 moeten gaan uitstippelen voor de zorg. In dit kader moet/ mag de achterban ook het concept beleidsplan gaan doorlezen en voorzien van commentaar. Het valt wel te snappen dat ik hier best enthousiast over ben, gehoord worden, een stem krijgen, iets bereiken daar waar het beleid wordt bedacht. Eindelijk!