Inmiddels is onze zoektocht tot stilstand gekomen. Oudste was boven verwachting niet van plan om zomaar weg te lopen naar zomaar Amsterdam of Rotterdam. Nee, ze wou het goed aanpakken, haar doods dreiging was getekend. Ze zou door een illegaal in Nederland verblijvende Zuid Afrikaan worden meegenomen naar Frankrijk. Gelukkig heeft de politie haar net op tijd bij het afscheid feest weg gehaald. Nu verblijft Oudste in een instelling waar ze eindelijk wordt geholpen, waar ze onderzoek gaan doen en waar ze weer op school zit( V.M.B.O.. Gabber is het er niet mee eens, haar leven op de O&O groep beviel haar goed. ) Ze neemt ons dit heel erg kwalijk, maar ze wordt hier beschermd tegen haar eigen. Ze woont nu ver weg, wil geen contact meer met ons en wij leven weer verder met pijn.
Juni 2001
Inmiddels is er gelukkig weer telefonisch contact, weliswaar zijn het boze telefoontjes. Met veel verdriet, maar hier mee is beter te leven dan geen contact. Ze zit tenminste veilig en we hopen dat dat haar de rust geeft die ze nodig heeft. Wij zelf hebben het heel moeilijk met de rol waar wij als ouders mee leven, in dat stuk moet nog veel verbeteren maar ook daar hopen we met hulp van o.a. onze gezinsvoogd uit te komen.
13 Juni 2001
Vandaag kennen we Oudste alweer 12 jaar. Een wereld van verschil. Toen een klein hulpeloos babietje, gewikkeld in doeken. Nu kon ik even een uurtje op bezoek bij haar in Zeist. Een reis van ruim 5 uur. Hoe machteloos sta je dan aan de kant. Wetend dat je niet anders kunt maar je hart schreeuwt.
14 Juni 2001
Vandaag is Oudste onverwachts moeten verhuizen naar Groningen. Iemand op een mooi kantoor in Den Haag had bedacht dat Oudste en 3 andere meiden maar moesten verhuizen omdat 4 anderen meer recht op die plaats hadden. Wat ze met dit gesjor van hot naar haar aandoen begrijpen we echt niet. Wij zwemmen weer verder, er is gelukkig weer contact tussen ons, wel heel dubbel aan de ene kant veel liefde aan de andere kant zijn wij haar uitlaatklep om tegenaan te schoppen.
26 Juni 2001
Er is weer veel gebeurd. Met Groningen zijn we uiteindelijk gelukkiger dan dat we waren met Zeist. Het regime is op zich net zo streng maar er valt op een redelijke manier over dingen te praten. Tegenover ons gaat het steeds beter, er komt van Oudste's kant meer inzicht in haar eigen gedrag. Ze is weer bezig met school, heeft een capoeira maatje gevonden, speelt Djémbe met een groep. Ze heeft een mooi gedicht gemaakt, die staat ook heel trots bij mijn mooiste gedichten die ik op deze site heb. Toch staan we zo machteloos, je wilt het beste voor je kind, zoekt hulp, en dan hoor je dat een kind van 11 jaar gewoon drugs kan kopen in een koffie shop. Waar is dan het gezond verstand van zo'n koffie shop. Op onze noodkreet hebben we volop reacties gehad. De burgemeester van Eindhoven en de wethouder hebben het doorgespeeld naar de G.G.D. die hebben contact opgenomen met de voogd. Het ministerie van volksgezondheid heeft het behandeld en door gestuurd naar het ministerie van justitie die hadden dus zelf ook al een fax gekregen. Het kabinet van de koningin heeft het behandeld en ook door gestuurd naar het ministerie van justitie. Die hebben uiteindelijk ook weer contact opgenomen met de voogd. Bij de eerste kamer is het ter kennisgeving gemeld en wordt het door de betrokkenen mee genomen in hun beschouwing. Dit alles levert voor Oudste niks op als je het rechtstreeks bekijkt, maar wel als het gaat om het wakker schudden van mensen. Als er deze noodsignalen komen, en we weten dat inmiddels meer ouders deze weg volgen, dan zullen ze toch actie moeten ondernemen en iets in hun belijdt veranderen. Het is gewoon niet eerlijk dat er zoveel kinderen problemen hebben en dat er stom weg geen geld is omdat men in Den Haag de problematiek niet kent.