8 Maart 2004
Nu alles wat rustig wordt en ik mijn energie weer op andere zaken kan richten, merk ik dat ik tegen grenzen van mijzelf aanloop. Het leven is al jaren een aan 1 schakeling van hoge golven, we krabbelen omhoog en als we denken bijna bij op het strand te zijn, dan worden we weer overspoelt door de volgende golf. Het is altijd maar weer afwachten of dit een kleine of grote is. Met sommige zaken probeer je dan luchtig om te gaan, ook al balen we ervan.
Zo hebben we een tijdje terug een bezwaarschrift moeten indienen bij de kinderbijslag, omdat we net iets te laat waren met het doorgeven van wéér een verhuizing. En we nu met een waarschuwing van hun zitten die ons 2 jaar zal blijven achtervolgen.
Zo hebben we ook zelf maar contact opgenomen met de raadsonderzoekster van de kinderbescherming, in de rapportage stond doodleuk bij de gegevens over de ouders 'onbekend' en stonden we ook niet bij de belanghebbende. In een brief ons maar voorgesteld, toen kon er gelukkig wel contact met ons worden opgenomen. Excuses omdat we zeker wel belanghebbende zijn en dat had zeker in de rapportage moeten staan. Tja, ouders zijn ook makkelijk om te vergeten, zeker als het gaat om een minderjarig kind. Ook hadden we de rapportage gewoon thuis moeten krijgen en hadden we niet de halve wereld hoeven bellen en bijna smeken om een kopie, 'wij zijn immers de ouders!' , ze wist ons ook te vertellen dat Oudste trots had verteld over de betrokkenheid van haar ouders????????????????????????
Is het de hechtingsstoornis niet die de golven veroorzaakt, dan zijn het de instanties wel die ons met golven overspoelen, en dan ben ik nog niet eens verbaast over een briefwisseling tussen een ouder en een professor

20 Maart 2004
Heb inmiddels al veel boeken gelezen over adoptie, hechtingsstoornis en alles wat er bij komt kijken, en nu toch weer geraakt door een het boek 'jij mág niet lief zijn', geschreven door een pleegmoeder.
Zo staat er een uitspraak van een kinderarts in, ze sprak haar zorg uit over de kinderen thuis die werden geconfronteerd met de problematiek. "Helemaal niet erg voor je kinderen", zij hij, de kinderen van tegenwoordig worden veel te veel verwend. Het is juist goed voor kinderen dat ze in moeten leveren, zonder dat ze er direct iets voor terug krijgen". Het klinkt hard, maar zo is het wel, ook ik merk thuis dat de kinderen er sterker door worden, kunnen beter tegen een stootje, maar genieten ook meer van de dingen die wel kunnen.
Een dun boekje, toen ik het zag was er even een teleurstelling, ik hou van dikke boeken, maar zo dun als het is, zoveel staat erin, zo vaak tijdens het lezen dat ik dacht dit wil ik vermelden op mijn site, maar het is te veel. 57 Bladzijden, ik zou het allemaal kunnen opschrijven hier, ik zou zelfs de groten lijnen van het boek kunnen schrijven ............................................
Hechtingsstoornis, het blijft moeilijk, zo af en toe een wanhopig telefoontje van ouders die niet weten wat ze moeten, die even willen praten, omdat de mensen om hen heen ze niet begrijpen. Regelmatig mails van ouders die zoekende zijn naar informatie over de problematiek, die de weg willen vinden die wij inmiddels gaan. Ouders zijn op afstand, met alle liefde en betrokkenheid, maar op afstand.
Weer contact met een journalist, het effect van het manifest van de kinderrechters is groot, contact met verschillende studenten, de politiek die er op in gaat spelen en waar over we na moeten denken of we daarbij willen worden betrokken of gaan we dat gebeuren van een afstand volgen. Dat zou bijna niet reëel zijn, alle energie die wij al jaren erin steken om de bel te luiden, bekendheid te geven aan de adoptieproblematiek, hechtingsproblematiek, de problematiek van jongeren die worden geplaatst in een justitiële instelling, gewoon omdat er geen hulp is voor jongeren met gedragsproblematiek. Ooit hebben we weleens verzucht 'was Oudste maar niet zo slim', onder de SPD ( nu MEE), schijnt de hulp voor gedragsproblematiek beter te zijn. Het zal bijna een plicht zijn om mee te willen werken als de politiek iets wil. Het is maar goed dat ik jaren geleden al het boek 'leef je eigen leven' al heb gelezen, want dat leven naast dit alles gaat ook gewoon door.

24 Maart 2004
Vandaag kregen we een brief dat ons bezwaarschrift dat we hadden ingediend bij de sociale verzekeringsbank/kinderbijslag over de waarschuwing die we kregen, gegrond is verklaard. Ze hebben alles op een rijtje gezeten en ook het verleden bekeken en kwamen tot de conclusie dat:
wij niet onjuist hadden gehandeld !!!!!
De dreiging van 2 jaar achtervolgd te worden door de SVB is dus weg.
Inmiddels ben ik druk met de voorbereidingen voor de informatieavonden van LOGA die we in Brabant gaan houden, het persbericht staat nu op deze site.
Van de week in de metro las ik een quote van Samuel Johnson:'Hoop is een vorm van geluk, misschien wel het grootste geluk dat deze wereld te bieden heeft.'

25 Maart 2004
Vanavond werd ik verschillende keren gebeld over een uitzending van de vara over loverboys. Gelukkig komt er steeds meer voorlichting, maar het wordt ook een steeds groter probleem in de samenleving. Boos kan ik er om worden, omdat onschuldige meiden het slachtoffer worden. Meiden die vaak daarna voor hun eigen veiligheid in een gesloten instelling worden geplaatst en de mooie jongens rijden weer vrolijk verder in hun mooie BMW, op zoek naar het volgende slachtoffer. Meiden die alles weer moeten doorstaan door een verklaring af te leggen, rechtszaken te voeren. Boos omdat ook blijkt dat het personeel in justitiële instellingen niet altijd goede bedoelingen hebben en raar om 'deskundigen' op televisie te zien, waar ik zelf verschillende keren contact mee heb gehad.

Vraag van Jongste: 'Bestaan er ook lovergirls?' 'Anders wordt ik wel de eerste en zal ik die loverboys eens pakken!'

26 maart 2004
Inmiddels begrijpen we ook waarom ouders het recht op kinderbijslag maar laten zitten. Ze maken er zo'n rompslomp van dat je de moed al in de schoenen zakt en je bijna niet meer de energie hebt om het te willen krijgen. Grrrrrrrrrrrrrrrrrr. Het lijkt wel of ze zo zoekende zijn om het zo moeilijk mogelijk te maken en dat als je steigert, ze weer zoekende zijn naar het volgende.
2 Dagen terug dus een brief over het gegrond verklaren van ons bezwaarschrift, vandaag krijgen we een brief dat ze een onderzoek doen of we wel recht hebben op betaling en dat tot die tijd een uitstel van betaling is aan ons. Wij snappen het niet dat in het computertijdperk waarin we nu leven zaken niet worden gekoppeld. Zo weten ze ons wel te vinden om de ouderbijdrage te laten betalen, met deze betaling hebben we geen moeite, doen we ook netjes. Maar ja of we dat echt netjes doen, geloven ze niet zomaar op ons woord bij de SVB, dus moet er een onderzoek worden ingesteld, die 'enige' tijd gaat duren. We weten inmiddels hoe het ambtelijk apparaat werkt en dat zeer log is. Maar enig verband met ons bezwaarschrift is er niet. De emotionele belasting van deze rompslomp is voor mensen op kantoor niet te begrijpen, steeds maar weer alles uitleggen, bewijzen dat je de boel niet verdraait............................, tja daarom laten mensen het op een gegeven moment maar zitten. Ik ben ook bijna op dat punt, Jan vindt het te gek voor woorden dus zullen we maar weer een bezwaarschrift formuleren.

28 Maart 2004
Zo dicht bij, zo ver weg.
Met mijn hand op je schouders, voel ik dat je onbereikbaar ver weg bent.
De liefde geblokkeerd door wijzende vingers en drugs.
Je gilt om hulp, wij zijn er voor je, maar kunnen je niet bereiken.
Zo dicht bij en zo ver weg.
Het lijkt een film, een déjà vu van 3 jaar geleden.
Alweer, of nog maar 3 jaar geleden was het, ook op 28 Maart, dat het thuis knalde, dat we begrepen dat het thuis niet meer kon.
Nu begrijpen we het weer en doet het nog meer verdriet.

1 April 2004
Inmiddels mezelf weer bij elkaar geraapt, paar daagjes een rot gevoel, er achter gekomen dat ik beter slaap na een uurtje zwemmen dan na een stomme slaappil :-)
Moeilijk blijft het zeker, maar de golf die even huizenhoog was, is nu weer te overzien. Rot voor de Middelste die er midden en tussenin zat. 2 handen op 1 buik met Oudste maar ook zo bezorgt om ons en denkend dat hij ons moet steunen. Toch iets te veel voor onze Middelste en het moet echt even bezinken. We kijken weer vooruit, met een beklemmende band om ons lijf maar we moeten wel, er is toch geen weg terug. Daarom staat de 'paastak' te stralen en lachen de tulpen ons toe vanuit hun vaas!
Spreuk van 'opa van Jan Jans en de kinderen': "We zijn ons altijd pijnlijk bewust van slechte tijden, maar de goede tijden herkennen we alleen wanneer ze al voorbij zijn...... raar, hé?"

3 April 2004
Een dubbel gevoel, net bij artikelen_Justitieel een bericht geplaatst over een open dag in allerlei justitiële instellingen. 'De poorten gaan open'
Raar dat mensen mogen 'apies' kijken, en toch heb ik me zonet met een vriendin ingeschreven voor een rondleiding. Bij een 'volwassen instelling', gewoon omdat ik alles wil weten wat er is en hoe het werkt. Eigenlijks hadden we ook bij de jeugd instelling willen gaan kijken die er dicht bij zat, maar helaas kun je maar bij 1 instelling gaan kijken. Gewoon een raar idee dat anderen kunnen gaan kijken maar tegelijkertijd wil ik het ook, gewoon omdat ik heb ondervonden dat iedere instelling weer anders is, ik veel contacten heb met ouders en ook veel vragen van andere over dit onderwerp krijg.
Gisteren dan ook de energie gevonden om ons bezwaarschrift te versturen naar de kinderbijslag. Zo frustrerend dat het alleen niet helpt, tegen de tijd dat het bezwaarschrift is behandeld, dat kan 8 tot 14 weken duren, zijn we alweer met het volgende kwartaal bezig, terwijl we nu zijn gekort op de uitkering.

14 April 2004
Eigenlijks had ik gisteren willen schrijven, op 13 April, was ook best wel reden voor, maar ja het kwam er niet van. Wel een kaarsje gebrand bij 'ons' kapelletje. Af en toe lijkt het net of we mee spelen in een slechte soapserie, er gebeurd zoveel en de helft kan en wil ik nog niet eens opschrijven. Zo zijn er weer allerlei ontwikkelingen thuis. Ik ‘hang een beetje rond’ bij een groepje ouders dat zich probeert te organiseren als zijnde belangen behartiging van ouders met kinderen in justitiële inrichtingen, zeer belangrijk lijkt me, alleen de fut en de tijd om me er voor 200% mee bezig te houden is er niet. Morgen gaan een stel ouders naar de demonstratie van de ‘belangenvereniging voor medewerkers in de jeugdbescherming’. Wat de aandacht van de tweede kamer betreft, op 26 mei as. is er een rondetafelgesprek waar ongeveer 10 mensen aan deelnemen. Het bestaat uit 3 blokken te weten: kinderrechters, instellingen en ouders. De brandbrief van de kinderrechters is één van de aanleidingen tot dit gesprek.
Ook als ik de noodkreet lees die een ouder heeft verstuurd aan ‘defence for children’ en die te lezen is bij ‘artikelen justitieel’, gruwel ik weer.
Daarom vind ik de aandacht van de media die er op dit moment is zeer belangrijk, het wordt tijd dat mensen begrijpen wat er speelt in de jeugdzorg en dat het geen op zichzelf staande incidenten zijn. Ik heb een heel gesprek gehad met een journalist en een regisseur over deze problematiek, ze willen een documentaire gaan maken. Ben erg benieuwd hoe dat uit de verf komt, zou het leuk vinden om er aan mee te kunnen werken, maar het hangt van zoveel factoren af of dit kan, dat alles nog niet zeker is. Wat wel zeker is, is dat de documentaire er komt, en of dat dan ons verhaal is of dat van een ander gezin, maakt niet eens zoveel uit.
En dan morgen weer de zitting voor de verlenging van de O.T.S. en de machtiging uithuisplaatsing. Deze keer gelukkig geen machtiging voor gesloten plaatsing, dat traject hebben wij gelukkig gepasseerd. Eigenlijks zou dit een ‘papieren’ zitting worden, alleen oudste heeft niet getekend voor akkoord omdat ze vindt dat de kinderrechter en anderen maar moeite moet doen voor haar en ze geen papieren kind wil zijn. Wij vinden dit prima.
Vandaag weer iets geleerd over de kinderbijslag, krijgen we al jaren gewoon de eerste week van een nieuw kwartaal betaald, blijkt dit puur toeval te zijn. :-) De uitkerende instantie van de kinderbijslag heeft deze verplichting nl. niet. Ze moeten in de eerste 6 weken van het nieuwe kwartaal uitbetaald hebben volgens de wet, en de betaal datums zijn maar 1 keer per 2 weken. WIJ blijken al bijna 15 jaar dus geluk te hebben gehad. Heerlijk, het is dus gelukkig geen toeval dat dit samen valt met het onderzoek :-)

15 April 2004
Een rare dag vandaag. Ik ben alleen naar de zitting gegaan, gewoon omdat ik makkelijker vrij kan krijgen. Heb geprobeerd er toch een leuke dag van te maken door niet alleen maar naar de rechtbank te gaan maar ook lekker te winkelen. Dat probeer ik toch als leidraad te houden dat ik een leuke draai wil geven aan minder leuke dingen.

Vandaag na jaren dubben, dan eindelijk 'mijn engeltjes' gekocht. Bij mijn engelen stond een stukje uitleg: 'De aankondiging aan Maria van de geboorte van Jezus door aartsengel Gabriël kenmerkt de rol van de engel: de boodschapper........... ........Een aparte categorie wordt gevormd door de beschermengelen, die de mens bijstaan in het maken van de juiste keuzes in het aardse bestaan, 'de putti' waaronder deze engelen vallen, horen hier ook bij'. En dan te bedenken dat ik het symbool van de engel heb gekozen omdat het me aansprak als beeld, en nooit echt naar de betekenis heb gekeken.

Raar ook om juist vandaag juist de zitting te moeten doen, terwijl er in Den Haag door veel mensen wordt gedemonstreerd tegen het hele belijdt in de jeugdzorg dat rechters dwingt tot het nemen van de beslissing van gesloten plaatsing, gewoon omdat er niks anders is. Voelde me knap vervelend, de zittingen voor mij liepen dik een half uur uit, terwijl ik binnen 4 minuten weer op de gang stond. Was ook een wat eenzame vertoning, onze Oudste die vond dat ze geen papieren kind hoeft te zijn, was er niet, wel heel lief had ze me telefonisch haar mening gezegd, er was dit keer geen advocaat en van jeugdzorg alleen een raadsvertegenwoordiger. Tja de kinderrechter vroeg mij wat ik vond van de rapportage van jeugdzorg, daar kunnen Jan en ik achter staan, O.T.S. is gewoon nodig omdat wij niet instaat zijn haar veiligheid te bieden omdat ze door haar hechtingsstoornis onze veiligheid niet kan accepteren, en thuis wonen is jammer genoeg ook geen optie. Weekenden e.d. zijn gezellig en leuk, maar een kind dat al ruim 3 jaar uithuis is, kun je niet meer terug plaatsen. Het zou hetzelfde zijn als wanneer je mij weer bij mijn ouders zou 'terug plaatsen’, na jaren van zelfstandigheid. Wel duidelijk kunnen maken dat 'hoe slecht het ook gaat', het voor ons geen optie is om weer terug te gaan naar gesloten plaatsing. Wat ik tot nu toe heb gehoord is dat jongeren er alleen maar slechter uit komen dan ze er in gaan, en dat het ons spijt dat Oudste ons dat kwalijk neemt, maar dat we toen geen keus hadden. Nu ze iets ouder is gelukkig wel.