17 November 2003
Vandaag zijn we gestart met een nieuwe fase. Oudste zit nu in Rentray, het plaatsje waar we op hoopten en waarvan we nu hopen dat het Oudste gaat lukken om er daar iets van te gaan maken.
Rare weken zijn het geweest, blijdschap van het weer terug zijn na 14 weken niet te hebben geweten waar ze was. De moeilijkheid van het vinden van een goede begeleiding, het is gewoon triest dat er gewoon geen directe hulp is voor een kind dat zo gilt om hulp. Voor de zoveelste keer is het een gil in de leegte. Het heen en weer geslinger tussen thuis wonen en dan weer zwervend van vriendin naar vriend en weer terug thuis. Genieten van het gezins gebeuren maar tegelijkertijd er weer flink tegen aanschoppen, de grenzen van moeders verkennen en toch met haar mee gaan werken om eens te zien wat ze doet en dan ook weer van dat genieten. Steeds dat dubbele, knuffelen en schoppen tegelijkertijd. Schrikken van het interview van het Algemeen Dagblad, waar ze zelf aan heeft meegewerkt maar pas na het te hebben gelezen zichzelf realiserend hoe andere zien hoe ze is. En ach als de krant dan per ongeluk een zetfout heeft en schrijft dat moeder met stoelen naar de leerkracht gooit, is dat wel weer lachen.
Machteloos voelen we ons, omdat we eigenlijk Oudste zo graag thuis zouden willen laten wonen, zoals Jongste zei 'het voelt weer compleet' maar dat we het niet kunnen. De rol van opvoeders zijn we toch voor Oudste ontgroeid, we zijn familie waar ze van houdt, die ze regelmatig ziet maar het opvoedkundige stuk hadden we grotendeels losgelaten op het moment dat ze in internaten ging wonen. Daarom was ons contact ook zo goed, ze hoefde niet tegen ons aan te schoppen, nu we de rol van opvoeder wel weer even hebben gehad, begon de strijd weer langzaam. De onmacht van Oudste is ook akelig om te zien, een kind dat hulp wil, dat thuis wil wonen en het ook doodeng vindt. Die weer allerlei uitvluchten moet bedenken, die weer het patroon van vluchten oppakt. Nadat we vorige week hoorden dat we op kennismaking konden komen in Rentray, was er weer paniek, weer weg rennen voor de werkelijkheid. Dit keer onderhield ze wel het contact met thuis en was het ook meer een logeerweekje, even bijkomen van de paniek die ze had. Gewoon zoals afgesproken weer thuis komen op Zondagavond en bereidt om met Jan naar Rentray te gaan om te kijken of het iets zou zijn. Iets wat we absoluut niet van plan waren was om Oudste tegen haar zin te plaatsen op Rentray, ook al was dit misschien de beste en de enigste kans, we moesten er wel achter kunnen staan. Het voelde goed tijdens het gesprek, het lijken goede plannen, veel activiteiten. Ze baalde al gelijk dat de fotografie en Jémbe spelen tegelijkertijd wordt gegeven. De kamer mag ze naar eigen smaak wat inrichten en dan voor de rest van de daginvulling of school zullen vlug afspraken worden gemaakt.
Hoe moeilijk het loslaten ook nu weer is, we hopen dat ze het kan wat ze wil.
Gelukkig is het niet gek om tijdens het werk een zonnebril te dragen.

21 November 2003
Langzaam komt alles weer wat tot rust. Het is gewoon zo raar. Inmiddels leren we leven bij de dag, iets nieuws voor Jan en mij. We genieten van wat vandaag is, kunnen dat ook gelukkig heel goed, het interesseert ons steeds minder wat andere van ons denken en zien dan wel weer wat morgen ons brengt.
Het niet interesseren betreft ons gedrag naar buiten toen, het interesseert ons zeker wel wat andere denken over de problematiek, zonder veel mensen was en is het niet vol te houden. Er is nimmers ergens begeleiding voor ouders, je moet je zelf redden en blij zijn dat je kind 'hulp' krijgt. Wij kunnen ons 'ei' gelukkig bij veel mensen in onze naaste omgeving kwijt. Gelukkig anders waren de golven helemaal niet meer te overzien.
Gisteren was er een ouderavond van de afdeling waar Oudste is geweest in Almelo. Ik zou er heen gaan maar vond niet de energie om het hele stuk te rijden, een avond van alles aan te horen en dan weer terug. Het enige dat ik zou willen doen op dit moment is slapen, maar hoeveel ik ook slaap het helpt toch niet tegen het inwendige gevoel van moeheid. Ik werk dus maar vrolijk verder, de afleiding en het plezier wat ik heb met mijn kinderen van het werk is denk ik een goed medicijn.
Het gemis van Oudste is voor ons gezin nu nog sterker dan de afgelopen jaren dat ze uit huis was, dit omdat het nu best op een aangepaste manier wel lekekr ging. Als ik dan nu mijn was sta te vouwen en strijken, is het slikken als ik haar spullen niet meer terug in de kast moet plaatsen maar in een koffer om een keer mee te nemen.
Van de week al een keer gehaast contact met Oudste gehad, het is wennen, maar ze wil nog steeds. Inmiddels heeft ze haar intake gehad op school, dat zullen we een dezer dagen wel weer horen.

22 November 2003
'Parents hold their children's hands a while and their hearts FOREVER'

26 November 2003
Wat horen we de laatste weken niet vaak felicitaties van mensen om ons heen, ook van degene die ons wel kennen maar die niet 'ons' verhaal kenden. 'Wat fijn dat ze terug is, goed hé?', 'Ze is terug hé!, nu is alles gelukkig weer goed?' Zo lief bedoelt, en deels is het ook waar, ze is terug, het gaat beter dan het ooit is geweest de afgelopen 3 jaar, het is fijn dat ze terug is. Maar het is helaas nog lang niet goed. Nu ruim een week op haar nieuwe plaatsje, aan de ene kant goede berichten en aan de andere kant weer die strijd die ze met zichzelf heeft. Controle willen houden over haar leven en nu toch moeten om die controle te delen. Het lied 'Standing', uit de musical buffy wordt hier inmiddels grijs gedraaid, die tekst is bijna op het lijf geschreven van Jan. Hij heeft er een hele mooie multi-media presentatie van gemaakt met foto's en video's uit ons leven. De beelden en de tekst kloppen dan zo, rillingen krijg ik er van.
Ik maak op dit moment maar weer eens nood gedwongen een pas op de plaats. Je lichaam fluit je op een gegeven moment vanzelf wel terug heb ik gemerkt. Was het 2 jaar terug met een gebroken voet, nu nadat een meneer zo vriendelijk was om tegen mijn stilstaande bus te butsen. Tja, ik rij helaas niet over voetgangers heen, maar stop!!!! De schade is gelukkig beperkt tot een kneuzing, mag ook vooral niet echt 'stilzitten' van de dokter. Gewoon doorgaan maar wel extra luisteren naar je lichaam. Hoe logisch is dit niet. En toch denk ik altijd maar dat ik moet doorgaan, dat ik alles moet doen, dat ik mijn afspraken moet houden. Om nu het 1 en ander af te zeggen is voor mij weer een overwinning, denk inderdaad wel dat de wereld verder draait zonder mij.
Morgen zal er weer genoeg gebeuren als ik ga kennismaken op Rentray. In iedergeval fijn om onze Oudste weer te zien.

29 November 2003
Eindelijk de rust om weer een update te maken is er weer, het is een moeilijke week geweest. Heel confronterend om tegen je eigen grenzen aan te lopen.
We waren al een tijd bezig met het proberen van het krijgen van de werkaantekeningen en/of dagjournaals over Oudste van de laatste periode dat ze op Alexandra zat. Iets waar volgens onze info die we hadden via internet en bij navraag bij de Dienst Justiëlle Instellingen ( die instelling die inmiddels geen vragen meer wil beantwoorden van mij!!!) recht op zouden moeten hebben als ouders. Enfin, we kregen dit niet, hebben een klacht ingediend bij de commissie van toezicht, een slepende procedure met als resultaat dat we deze week van 2 maanden het dagjournaal over Oudste mochten ontvangen. Helaas de laatste 10 dagen van de rapportage dat ze op Alexandra zat waren er niet bij, maar dat is minder erg, gewoon jammer. Het dagjournaal geeft ons een completer beeld van het leven dat Oudste had op de groep, je hoort dan niet alleen de vervelende dingen die ze doet maar kunt ook lezen dat er leuke momenten zijn geweest. Een echte meerwaarde dus.
Donderdag naar Rentray geweest, zoals Oudste zich dubbel voelt, zo was dit bezoek ook dubbel. Oudste zat in een behoorlijke dip, eerst zou ik haar ook niet mogen zien. Kon zeer goed begrijpen dat ze straf had, en waarom, helemaal terecht, maar helaas wil ik dit soort zaken scheiden van haar contact met ons, met mij in dit geval. Hoor achteraf dat de leiding mij 'flink opgefokt' vond. Prima, weten ze gelijk dat ik een vreselijke zeurende, betrokken ouder ben. Ik was ook geen zins van plan om weg te gaan zonder Oudste te zien. De boodschap was goed over gekomen, de manier hoe ze met dit omgingen, heeft me vertrouwen kunnen geven in de leiding, de betrokkenheid van de leiding is best groot, zowel wat ik heb gezien naar de jongere als naar de ouder. Een rondleiding gehad, gesprek waarin 1 en ander werd verteld en uiteindelijk een kort bezoek aan Oudste. Kort omdat ze het zelf niet anders wou, wat voor mij altijd een teken is dat het goed zit ondanks haar verdriet, is als ik haar mag aanraken. Op de terug weg had ik het gevoel dat we de goede stap hebben kunnen doen voor Oudste. Makkelijk is de stap zeker niet voor Oudste, dat zien we, het gaat goed en er worden dingen van haar verwacht, dat maakt het eng en haar systeem reageert dan met vluchten in verkeerd gedrag. De emoties die boven komen zijn echter op zo'n manier dat ik denk dat ze in ruim een week tijd meer hebben bereikt dan alle andere in de afgelopen jaren. Ook over het contact met ons als ouders zijn we tevreden, ondanks het kleine meningsverschil en het even 'opgefokt' zijn, hebben we al een intensiever contact dan we gewend waren. Ons kaarsje brand hier weer, omdat we onze meid zo graag gunnen dat het goed gaat.

9 December 2003
Even was het weer te veel, even het contact verbreken. We hadden geen keus, maar o zo begrijpelijk. De weg naar goed, is zo moeilijk. Wat is er dan makkelijker om hindernissen buiten je zelf te leggen en de schuld van het niet goed gaan op anderen af te schuiven. Dat is ook makkelijker dan naar je zelf te kijken, we weten dat dit 1 van de hindernissen van Oudste is.
En toch........ is Jan nu op een doordeweekse dag naar Oudste, omdat er toch die hulp kreet weer was. Mams, paps, kom alsjeblieft. Helaas alleen paps, dit omdat we een balans moeten vinden in ons leven. We willen wel alles maar kunnen niet alles met zijn tweeën doen, mede omdat we er ook tegelijkertijd voor de andere 2 willen zijn.
Met mijn site wil ik andere mensen niet leren wat hechtingsstoornis is of wat ze moeten doen, zoals me van de week werd verteld. Ik ben geen therapeut maar wil mijn verhaal gewoon kwijt, andere laten zien wat voor een gevecht het is. Waar we tegenaan lopen, een gil naar de hulpverleners om aandacht voor deze problematiek. Maar ook om onze ervaring te delen, de energie die het ons soms kost om dingen te weten te komen, informatie te vinden en te krijgen, waarom zouden anderen daar niet van mee mogen profiteren? Wat ons overkomt is zo niet voor niks.
Slachtoffer van de problematiek voel ik me absoluut niet, het is een feit dat de hechtingsstoornis er is en dat we een weg moeten vinden om er als ouders mee te leren leven en zoekende naar een manier waarop we ons kind met een probleem kunnen helpen om haar weg te vinden in het leven.
Een slachtoffer zit op de bank en jammert over hoe erg het is, ik voel me meer een survivor, zwemmend tegen de golven, zoekende naar het rustige strand om verder te kunnen gaan maar tijdens het gevecht met de golven ook kunnen inzien dat golven heel mooi kunnen zijn.

10 December 2003
Surfend op het internet, kwam ik het volgende verhaal tegen op: http://home.tiscali.nl/strakott/tatjana
zo herkenbaar, zo triest ook, dat dit weer moet gebeuren, dat er verdorie weer een meisje wordt geplaatst in een Justitiële Jeugd Inrichting, alleen omdat ze hechtingsstoornis heeft en moeilijk handelbaar is. Verdorie deze kinderen hebben recht op hulp, recht op jeugdzorg. Regeltjes bedenken daar in Den Haag lukt wel. Hoorde vanmorgen op de radio dat ze in Twente een proef willen doen met spijbelaars. Eerst op cel gooien, doen ze het weer dan een plaatsing van 2 weken in een Justitiële Jeugd Inrichting, omdat spijbelen lijdt tot crimineel gedrag vind iemand op zijn mooie kantoortje in Den Haag. Ben benieuwd of er ooit iemand van de mensen in een JJI is geweest, of ze weten hoe dat werkt en niet werkt. Behandelinrichtingen zouden kinderen/jongeren toch moeten helpen om 'beter' te worden? Nou ik zie de meesten er alleen maar slechter uitkomen.

13 December 2003
Eerlijk zijn, ooit heel moeilijk en zeker met dit medium!
Toch vindt Oudste dat we dat moeten doen, dat we rechtstreeks moeten schrijven dat het niet lekker gaat, dat ze zich behoorlijk rot voelt en dat ze heel veel moeite moet doen om te overleven. Zij vind dat dit ook bij het verhaal hoort. Dat het geen 'happy end' is nadat ze is terug gekomen.
De reden dat Jan van de week onverwachts naar haar toe is gegaan, is omdat ze een nachtje in het ziekenhuis heeft gelegen wegens een waarschijnlijke aanval van een psychose. Wat de oorzaak er van is, weten we nog niet, misschien komt er iets uit de onderzoeken, gewoon weer afwachten.
Boos is ze zeker, op alles en iedereen. Dinsdag belde ze heel verward op vanuit het ziekenhuis, niet wetende meer wat er was gebeurd, niet willen luisteren naar de verpleging en alleen maar thuis willen bellen. 'Mam, waarom lig ik in een ziekenhuis? , Mam, waarom heb ik stickers op mijn lijf?'
Het vertrouwen in de weg die we nu gaan is er nog steeds, hoe moeilijk die ook is voor ons allen, we weten ook wel dat het niet reëel is om te verwachten dat alles in 1 keer goed is, ook al is de wil er wel om het anders te willen. Maar ja willen en kunnen zijn nog steeds verschillende dingen.
Afgelopen week ook een interview ( Yes , alweer) gehad met een journalist voor de Tros Kompas, komt er in Januari in te staan in een item van het jaar overzicht 2003, bij het onderdeel van Vermist. Het is grotendeels gegaan over hoe wij/ik het hebben beleefd dat Oudste weg was en terug kwam. Ach zolang de aandacht maar ook bij de hechtingsstoornis blijft, vind ik het prima.

23 December 2003
Waarom zien alleen wij een kind dat bang is? Bang omdat het goed gaat, bang omdat ze zelfstandig met de trein naar huis mag. Het gaat weer goed, en dat is eng, blijft eng, en als je dan alleen met de trein naar huis mag voor kerst, verzin je wel een rot smoes en verziek je het maar weer goed, zodat je niet die confrontatie met jezelf hoeft aan te gaan.
We kregen vandaag de digitale nieuwsbrief van Vermist, de titel was:'een lege plaats aan tafel’, nou dat klopt weer als een bus. Ons kind is niet meer vermist, gelukkig, maar de plaats zal leeg blijven, niet omdat ze niet wil, maar omdat het zo moeilijk is.
Ach en dan is zo'n 300 kilometer op en neer rijden voor 40 minuten bezoek nog maar peanuts, vooral als je met 2 kinderen die overstuur zijn weer de terug weg moet beginnen.

24 December 2003
Ergens is het rond 4 uur s'morgens. De hele nacht al aan het spoken, in gedachten al 1000+1 telefoontjes gepleegd met groepsleiding, behandelingscoördinator, afdelingshoofd, directie, psycholoog en wie ik maar kan bedenken. De waarheid is dat het nu vakantietijd is en bijna iedereen afwezig is. Straks toch eens proberen om iemand te spreken te krijgen. Er zijn nog zoveel vraagtekens over Oudste, over hoe ze nu is, wat er wordt gedaan met de waarschijnlijke psychose die ze heeft gehad. De uitslagen van het onderzoek zijn er ook nog steeds niet, zoveel vragen die malen door mijn hoofd.
Ook al was het gisteren een kort bezoek, er waren ook leuke momenten. Zo helpt Oudste naast school in de manege, ze heeft daar een verzorg paard en dat beest schijnt psycho te zijn volgens Oudste. Als ze hem verzorgt, dan mag ze hem niet loslaten want dan bij hernieuwd contact, gaat hij schoppen. Een grappige combi dus met onze Oudste die vaak zo'n moeite heeft met aanraken.
Ze was ook heel trots over een kerst optreden op school, met een groepje had ze Djémbe zitten spelen, we hadden al van groepsleiding gehoord dat die verbaast en enthousiast waren om te zien hoe goed ze dat kan en dat ze dan ook een totaal ander meisje is. Muziek is gewoon iets moois.
Wat Oudste ook in lachen deed uitbarsten was 1 van de kerstkaarten die ze kreeg,
'groeten van een wout uit Eindhoven'

24 December 2003
Inmiddels is het half 12 s'avonds, en het is allemaal behoorlijk depri.
Al dat kerst gedoe, gezellig samen zijn met de familie, we doen ons best, we hebben nog 2 kinderen thuis die het tenslotte verdienen om 'gezellige' kerstdagen te hebben.
Oudste loopt weer tegen haar eigen grenzen aan en dat is weer van grote invloed op ons leven, op mijn beleving. Het went nooit om een kind te hebben die er bij wil zijn, die wij erbij willen hebben en dat het gewoon niet kan. Maar ook weer die frustatie dat er niemand bereikbaar is voor een gesprek, iedereen is immers vrij voor de kerst, om gezellig samen te zijn met de familie. Bij ons blijft er een stoel leeg, de tijd kom ik door met allerlei 'klusjes', bezig zijn om maar te vergeten wat je mist.

28 December 2003
Even bij kletsen voor het einde van het jaar, de kerst zijn we met een lach en een traan door gekomen. Middelste en Jongste zorgen er samen wel voor dat het de moeite waard is en samen delen we in het gemis maar kunnen dan ook weer genieten van elkaar. Inmiddels Oudste ook gesproken en dat heeft ook rust gebracht, ze voelde zich erg rot over het geheel, baalt van dat het zo is gelopen maar heeft het wel leuk gehad. Naar het kerstcircus geweest met de meiden die nog over waren, zich klem gegeten in een pannenkoek huis ( blijft lekker voor groot en klein), gourmetten, bioscoop, een motorwinkel onveilig gemaakt en gewinkeld waarbij ze nog een meisje tegen kwam dat ook in vermist had gezeten. Voor Jan en mij is het wel een prettig gevoel dat ze zoveel doen, dat het een normaler leven is dan dat ze had in Alexandra, hier komt ze tenminste buiten en worden het geen 'wereldvreemde meiden' die de wereld onveilig maken op het moment dat ze wegglippen.
Dit jaar is ondanks alles weer goed geweest, we zijn ondanks het machteloze gevoel van vermist zijn dichter bij Oudste gekomen dan we de afgelopen jaren zijn geweest.
Toen Oudste vermist was, heeft ze ook via het rode kruis met een advertentie in de straatkrant gestaan, ik had me toen al voorgenomen om die zeker een keer te gaan kopen, dat nu dus eindelijk kunnen doen en was eigenlijks verbaasd over het blad, het is zeker de moeite waard om te lezen. Zo in de loop van de tijd ben ik een stuk milder gaan denken over deze mensen die toch proberen iets te doen om uit het straat mileu te komen, voortaan zal ik ze in iedergeval niet meer zo snel voorbij lopen.
Het maken van websites wat ik tot nu toe heb gedaan als hobby, ga ik nu ook op een professioneler manier doen, iemand die ik al geruime tijd ken, heeft me gevraagd om dit voor haar te gedaan doen. Mijn eerste betaalde klus en dat is wel kicken, als dit lukt en ik blijf het leuk vinden wil ik het zeker meer gedaan, 'bodemloos webdesign’, dat lijkt me een goede start voor 2004.
Allemaal een goed 2004, CU