20 Oktober 2003
 Yes, de oplettende lezer van deze site heeft het vast al gezien. De teller is weg van de main pagina.
Onze Oudste heeft de weg naar huis weer kunnen vinden, mede door de uitzending van tros vermist heeft ze deze stap durven zetten. Boos over wat haar 'vriendinnetje' vertelde en goed luisterend naar Jaap Jongbloed, zijn woorden: 'Oudste als je dit ziet bel dan naar huis en dat hoeft niet perse te betekenen dat je terug moet naar het tehuis’, waren door slaggevend.
Nu zit onze Oudste in overleg met de gezinsvoogd voorlopig ergens in Nederland, alles even tot rust laten komend en verder kijkend wat ze wil en kan. Het belangrijkste voor Oudste was dat ze het gesprek met ons durfde aan te gaan en wederom heeft laten zien dat ze kan kiezen voor haar zelf. Al onze angsten over de situatie waarin ze zou kunnen verkeren en de berichtgeving die we kregen, zijn gelukkig niet waar. Ze was en is veilig. Wij zijn blij dat we onze deur open hebben kunnen houden en dat we durven loslaten, dit kind stuur je niet, voor dit kind moeten we er zijn als ze het nodig heeft.
Verschillende mensen hebben we vandaag al gesproken en het persoonlijk gezegd dat we echt ontzettend dankbaar zijn voor hun inzet van de afgelopen 14 weken. Els van het Rode Kruis die iedere week even belde om te praten, de verschillende politiemensen vanuit Eindhoven maar ook Carlo Schippers van de KLPD-website Vermiste Kinderen die bijna dag en nacht voor ons bereikbaar was. En als laatste het team van TROS Vermist, zij waren uiteindelijk in de mogelijkheid om via de televisie onze woorden goed over te laten komen. Het heeft Oudste aan het denken gezet, en in ons leven heeft het een behoorlijke invloed gehad. Het doet meer dan je denkt, die 2 minuten in beeld.. Je geeft een stuk privacy weg, maar het was het waard. De mensen die we kennen zo overal door het land, vrienden, familie, 'internetvrienden' die alles mede in de gaten hielden in de steden waar ze woonden of kwamen.
En dan de mensen om ons heen, bedankt! Net als de afgelopen 14 weken gaan we gewoon weer verder met leven maar wel net even iets anders.

26 Oktober 2003
"Leven en Overleven" was het thema van onze half jaarlijkse thema dag van LOGA.
Leven en overleven is ook wat wij afgelopen week hebben gedaan en wat we nog wel even zullen moeten doen. Uiteindelijk heeft Oudste dan wel een paar daagjes bij ons thuis gewoond, fijne dagen met een kind dat zo totaal anders is terug gekomen dan we ooit hadden kunnen hopen. Een kind dat beseft dat ze anders wil, dat graag zou willen thuis wonen, maar ook beseft ze dat dit niet zomaar kan, dat ze hulp nodig heeft. Het was even zoeken naar de juiste weg om weer samen te leven, wij hebben ons leefpatroon met zijn viertjes en Oudste is jarenlang gewent om in grote groepen te leven. Wij hadden besloten om haar vrij te laten, ze had letterlijk de vrijheid om gewoon met vrienden weg te gaan en iedere keer weer was er voor ons de bevestiging dat we goed zaten met deze keus, steeds was ze weer keurig op tijd thuis. Voor ons is het belangrijkste dat Oudste zelf wil en dat zal ons ook kracht geven om ons in te zetten.
Drukke dagen waren het, we moesten toch een tijdelijke opvang zien te regelen voor Oudste. De stap gelijk thuis zou te groot zijn, vanuit de tijdelijke opvang hopen we de kans te hebben om rustig te kijken wat we willen en wat er kan. Daarnaast is Ellen van vermist nog langs geweest om alvast een video op te nemen, komende vrijdag zullen we met zijn allen weer naar de studio gaan om het af te sluiten. De thema dag van LOGA was weer geweldig. We hadden Truus Bakker als spreekster, zij werkt als orthopedagoge en psychotherapeut bij een GGZ-instelling haar verhaal ging over risico en kansen.. Mevrouw Bakker heeft een groot aantal jaren ervaring opgedaan in de hulpverlening aan adoptiegezinnen, pleeggezinnen en kinderen met vroege tekorten.
Ik heb hier mijn eigen indruk van opgeschreven, het raakt me altijd weer de verhalen van de gasten die we hebben bij LOGA, ik kan er iets mee en toch merk ik dat ik minder aantekeningen maak naar mate ik meer sprekers hoor. De basis is hetzelfde, zoveel is er duidelijk, wat het voor mij steeds weer toevoegt zijn de kleine dingen, de hoop op 'beter'.
José de maakster van onze nieuwsbrief 'logaletters' deed de inleiding, ze gaf haar interpretatie van het thema leven en overleven. Overleven in een storm van emoties, die lijken op de woeste golven van de zee, je spartelt, komt boven, denkt dat het goed gaat en gaat weer kopje onder. Tot de laatste vloedgolf je op het strand spoelt en je naar adem happend boven komt, je realiserend dat je weer moet verder met je leven. Ja José, zo voelen wij ons ook spartelen in de golven, boven komen en bijna gelijk weer kopje ondergaan in een nog hogere golf, het strand is bij ons nog niet inzicht.
Truus Bakker begon met 2 gedichten, 'moeder' van Vasalis en 'kinderdroom' van Neeltje Maria Min.
In Utrecht is onderzoek gedaan tijdens de zwangerschap er invloed kan zijn op de baby, als er een stress volle situatie is, ruzie tussen de ouders, de moeder gebruikt drugs, ondervoeding, dan is het aangetoond dat de babies ook erg gestresst ter wereld komen. Er zijn ook onderzoeken gedaan met ratten, een gestreste, zwangere rat, kreeg gestreste baby ratjes, die zijn echter in staat als ze bij de moeder zijn zich binnen 3 dagen te herstellen. Krijgen ze deze kans niet binnen 3 dagen dan worden het starre stugge babies.
Petzel een hoogleraar die onderzoek heeft gedaan naar de ontwikkeling van kinderen, zegt dat er bij kinderen met hechtingsstoornis toch eilandjes hebben van gevoeligheid. Als je laat merken dat je gevoelens herkent en dit benoemt, kan dit positief stimuleren. Ga je dit kind omarmen / vast klemmen om je betrokkenheid te laten zien, dan kun je dit kind verstikken, reageer je niet dan drijft 't weg van je, ze sluiten zich af en kunnen niet meer geloven dat er mensen zijn voor hen.
Kinderen die van binnen leeg zijn, laten dit naar buiten niet merken, ze weten niet wat ze 'missen'
Daniel Stern heeft een zuigelingen onderzoek gedaan in Duitsland en Zwitserland, hij komt tot een representatie model. Iedere ontwikkeling ontstaat vanuit een beeld dat je hebt over je zelf tegen over de ander. De moeder heeft van tevoren een plaatje over hoe ze zal zijn als moeder, het kind reageert hier op. Het kind heeft ook onbewust al een verwachting over 'de moeder’, bij een adoptie waar het kind gelijk bij de moeder wordt weggehaald, kan het kind dit plaatje niet in vullen.
Leven is: "being with the other”,
Voor het eerst hoorde ik het woord 'gedesorganiseerde hechting', de ervaring dat er iemand voor je is, die van je houdt is er wel maar tegelijkertijd ervaar je dat die liefde ook pijn kan zijn. Als degene die jou lief heeft jou misbruikt, is dit een tegenovergestelde boodschap die het kind krijgt.
Babies die huilen en er reageert dan iemand, zullen zich veilig voelen. Reageert er niemand op deze baby dan zal het na verloop van tijd op houden met huilen en zullen alleen zijn gevoelens nog maar zichtbaar zijn door bijvoorbeeld een paar zweet druppels op de neus. Vaak ontstaat hier een schijnaanpassing omdat ze door herhaaldelijk ervaren van het andere gevoel, weten dat dit beter is.
Opvoeden kun je pas als er hechting is.
Kinderen met hechtingsstoornis zijn twee ledig, willen je dicht bij hebben en omarmen je en tegelijkertijd duwen ze je af door te trappen. Als ze zich kunnen realiseren wat ze doen, hoeven ze niet meer gevangen te zitten in het gebeuren, als ze het begrip hebben dat er door hechtingsstoornis een hiaat zit in hun gevoel, kunnen ze het dus proberen te accepteren en het een plaats in hun leven geven.
Het door ouders accepteren dat hun kind eenzaam is, geeft het kind ook weer veiligheid omdat het er mag zijn met zijn gevoel.
Herstel moet uit het kind zelf komen, pas als het zelf de lijdensdruk ervaart kunnen ze vragen om hulp in het vertrouwen. Overleven als ouder kun je alleen maar door zelf verder te leven en er te zijn als je kind het nodig heeft.
Truus Bakker heeft ook een model gemaakt van waaruit zij werkt met kinderen. Zij stelt dat het leven bestaat uit bouwstenen, alle bouwstenen moeten goed zijn anders is het bouwwerk niet stabiel.
Creativiteit en het kunnen vinden van oplossing doordat de basis goed is.
Zelfstandigheid, IK gevoel, weten dat er anderen zijn en daardoor vertrouwen op je zelf.
Er opuit gaan, zelfvertrouwen door samen te beleven geeft het je zekerheid. Als iemand ziet dat je bijvoorbeeld 3 blokjes kan stapelen geeft dat vertrouwen, ziet niemand dit dan kan het onzekerheid geven omdat niet wordt bevestigd dat je goed doet.
De kern van je zelf ontstaat, vertrouwen in iemand of afsluiten/wantrouwen en schijnaanpassing
Het ontluiken van het kind, de voorwaarden voor een goede hechting moeten er zijn.
De basis is er mogen zijn, de gevoelens zijn hier het belangrijkste.
zwangerschap, dit moet een stabiele situatie zijn.
Het heeft mij in ieder geval weer veel energie opgeleverd, ondanks de vermoeidheid die ik de afgelopen tijd constant voel, heeft deze dag me goed gedaan. Ook de contacten met de andere ouders die ik vaak alleen maar op de landelijke dagen zie, vind ik heerlijk. Mijn internet vriendin, die alles mee beleeft en dan nu even de kans om elkaar te zien is heerlijk. Ter afsluiting hadden we ook dit weer muziek, het cabaret duo de Zoeziekies, ze hadden een speciaal lied gemaakt als ode aan de adoptie ouders, we zongen met zijn allen vrolijk mee na een heftige dag.
Ode aan de adoptie ouders
op de wijs van: 'Ik geef je een boeketje rode rozen....'

Adoptieouders zijn de beste ouders,
't is bewezen ja ze zijn heel goed.
Adoptievaders zijn de beste vaders,
door hun aders stroomt adoptiebloed.
Als is 't een chineesje of een hollands boeren kop
het kan ze weinig schelen,
met liefde voeden ze 't op.
Adoptiemoeders zijn de beste moeders,
want hun hart dat klopt voor iedereen,
al zijn gewone moeders wel eens loeders,
deze zijn nooit moeilijk of gemeen.
Wij willen jullie eren met dit mooie adoptielied.
Als je geadopteerd bent dan heb je nooit verdriet......... want
adoptieouders zijn de beste ouders,
dus wij wensen jullie alles goed!

Het lied mocht worden geplaatst onder vermelding van hun website: http://zoezoekies.cjb.net

En dan ook nog een onverwachts moment, als afsluiting zitten we nog met het bestuur even na te drinken, staat er zomaar opeens iemand voor me met een doos bonbons. Na een eerste verwarring was het me duidelijk dat dat ook een internet vriendin is, die toevallig in de buurt woont, wist dat ik daar was en gewoon even dag kwam zeggen. Ongelooflijk om steeds te merken dat de mensen waar ik intensief mee mail, dat dat in het echt ook zo goed voelt, deze kleine ontmoeting gaf me vleugels. En ach dan nog het verhaal van een moeder met ook en dochter met hechtingsstoornis, zelfde leeftijd als ons Oudste, lijkt waarschijnlijk op haar, want ze is de afgelopen tijd al 2 keer door de politie aangehouden. De laatste keer was zelfs afgelopen vrijdag, gelukkig kende dit meisje het verhaal en na de schrik was ze weer vlug thuis. Maar toch vind ik het erg sneu, ik hoop niet dat er meer meiden last hebben gehad, Sorry. En dan toch even ook de bevestiging dat de politie dus toch uit kijkt op straat, wij hadden dit geloof niet, maar nu dus wel.
Als afsluiting van de dag gingen we lekker eten in Amersfoort, echter daar kon ik niet in de parkeergarage met mijn bus en ik reed door met 1 achter me aan die braaf volgde. Met licht ziet alles er duidelijk uit, ik kwam bij water, langs 't water en dan rechts en daar stond mijn bus. Met mijn achtervolger terug naar de markt gereden, met haar de parkeergarage in en toen naar het eetcafé, heerlijk. Later terug naar de auto, nee dus, heb lopen dwalen, niet zoekend naar een kind maar naar mijn auto. In het donker ziet zo'n markt er echt anders uit en ik kon de goede zijstraat naar het water niet vinden. Uiteindelijk een kroegje in gedoken en daar hebben ze me het uitgelegd en heeft een meisje een stukje de goede mee op gelopen. Tja wel grappig.

30 Oktober 2003
De golven zijn behoorlijk heftig, tijd om omhoog te spartelen is er nauwelijks en toch tegen alle verwachting in, gaat het wel lekker. Ergens vinden we ons ritme, tijdelijk of niet? Naast overleven proberen we toch ook nog steeds te leven. Gewoon ondanks de druk van buitenaf gaan werken, onze afspraken na komen, sporten en tussendoor als telefoon centrale spelen. Ongelooflijk hoeveel we moeten bellen en hoeveel mensen er net niet zijn en je 'zeker' zullen terugbellen.
Vandaag is het zeer druk op de bodemloos site, nu snappen we waarom. Er staat een heel item over Oudste bij www.vermist.nl de foto's die we het team van vermist hebben gestuurd, staan ook op de site van vermist.

3 November 2003
Oudste is behoorlijk in het nieuws geweest, te zien op de volgende pagina
De uitzending van vermist was weer een mooie ervaring, vooral omdat we nu met zijn vijven iets konden afsluiten. Oudste was behoorlijk zenuwachtig maar heeft gelukkig kunnen vertellen wat ze graag wou. Voor haar was het belangrijk om zelf te zeggen dat ze niet heeft getippeld zoals we ondertussen bijna wel moesten geloven door de verschillende berichten die Jan en ik binnen kregen. De aandacht die er aan het onderwerp hechtingsstoornis werd besteed door Tros Vermist, zal de komende tijd voor ons nog uitbreiden. Ik heb een paar weken terug al een interview gehad met een journaliste van het nieuwe magazine Linda, wanneer dit artikel verschijnt laat ik dit wel weten. Ook een landelijk dagblad pikt het onderwerp hechtingsstoornis op, een journaliste zal hier binnenkort mee aan de slag gaan. De reacties van veel buitenstaanders doet me beseffen dat aandacht voor dit onderwerp nog steeds noodzakelijk is, bij veel mensen is het nog steeds niet bekend en wordt nog steeds het wijzende vingertje naar de ouders uitgestoken. Bij ons gelukkig steeds minder omdat we vanaf het begin "open" er over hebben durven praten. Jan en ik zijn altijd van mening geweest dat je maar eerlijk kan zijn, dat voorkomt een boel poespas.
Wat ik in de uitzending al zei: "Jeugdzorg in Nederland heeft zo'n woud van regeltjes gecreëerd en zoveel bureaucratie dat de hulpverlening aan kinderen zoals Oudste bijna niet mogelijk is" aan deze zin mag nog worden toegevoegd wat Jan en ik nog meer dachten: " Het belang van het kind zou in Nederland voorop moeten staan maar lijkt ondergeschikt geworden aan de bezuinigingen"
Na de uitzending nog even wat nagekletst, kreeg ik een gigantisch bos bloemen van het team, de kits kregen nog iets en ook Jan werd niet vergeten. Het was leuk om te zien hoe enthousiast het hele team van vermist was door de terugkomst en het feit dat Oudste zelf in de uitzending haar verhaal wilde doen.
Ook tot onze verbazing was er toch nog gebeld en gemaild tijdens de uitzending voor ons. Mensen met tips over evt. internaten, en felicitaties.
En nu verder, we kijken maar weer vooruit, naar wat weten we niet. Genieten van de goede momenten.

7 November 2003
Gisteren dan een interview gehad met een journalist van het Algemeen dagblad, het verhaal van ons maar ook de ervaring van Oudste. Samen met een verhaal over de lezing die wordt gegeven door een psycholoog van Rentray op de bijeenkomst van 'de Knoop', komt dit verhaal vrijdag 14 November in de krant te staan. We zijn dus nog steeds zoekende voor een plaats voor Oudste op langere termijn, dat is nog niet zo eenvoudig door de wachtlijsten die er sowieso zijn maar ook door de leeftijd. Oudste is gewoon 14 maar door haar problematiek heeft ze hele andere levenservaring dan haar leeftijdsgenootjes en gaat dat heel moeilijk nog samen. Nu staat er nog steeds dat plaatsje bij Rentray, we weten niet of dit nog een haalbare optie is, wat ik toevallig las in het persbericht van de knoop over de lezing van die psycholoog, klinkt best redelijk.
Nieuwe benadering van hechtingsstoornissen Reïntegratie jongeren met hechtingsproblemen, behandelen of revalideren?
Op een themabijeenkomst van De Knoop,
vereniging voor mensen met een hechtingsstoornis en hun familie,
maandag 10 november in Zwolle,
spreekt psycholoog J.W. Solinger over 'Reïntegratie van jongeren met hechtingsproblemen, behandelen of revalideren?'
Drs. J.W. Solinger is als psycholoog werkzaam in de Justitiële Jeugdinrichting Rentray.
Hij is van mening dat de gebruikelijke 'behandeling' van hechtingsstoornissen onvoldoende resultaat geeft. In Rentray worden jongeren met deze problemen niet behandeld maar 'gerevalideerd'. Het heeft geen zin deze jongeren te willen genezen, het heeft wel zin hen te leren hoe ze met hun handicaps om kunnen gaan.
Hechtingsstoornissen zijn het gevolg van traumatische ervaringen in de vroegste kindertijd en uiten zich in forse psychosociale beperkingen. Jongeren met een hechtingsstoornis gaan geen diepere emotionele binding aan met volwassenen, maar kunnen wel een grote mate van aangepast gedrag vertonen tegenover vreemden. Dit kan ertoe leiden dat er lange tijd geen adequate aandacht is voor de problemen. Die problemen worden vooral onhandelbaar wanneer ook psychiatrische stoornissen een rol spelen of de jongere verstandelijk zwak begaafd is. Jongeren met hechtingsstoornissen zijn uiterst wantrouwend. Leren of veranderen stuit op veel weerstand. De verhouding met de eigen, pleeg- of adoptieouders zijn vaak hopeloos verstoord. De ouders totaal opgebrand.
De jongeren zijn uiterst gevoelig voor beïnvloeding door leeftijdgenoten als gevolg van een vaak bovenmatige loyaliteit. Bij meisjes leidt dat vaak tot meelopen met jongelieden met mooie praatjes en slechte bedoelingen. Bij jongens tot meelopen met criminele randgroepen. De meeste kinderen kennen een lange geschiedenis van opnames en uitplaatsingen in allerlei instituten. Jongeren met een hechtingsstoornis testen de geboden relaties vaak tot het uiterste uit en dat leidt meestal tot verstoting en mislukking. Het hangt van de draagkracht, maar ook van de professionaliteit van het team af of zo'n jongere gehandhaafd kan worden.
Over begeleiding en behandeling van hechtingsstoornissen wordt veel geschreven en gesproken, maar uiteindelijk zijn er maar weinig successen bekend. Als gevolg hiervan worden ouders, maar ook groepsopvoeders nogal eens afgescheept met dure termen en ingewikkeld jargon. De eerste- en hoofdstelregel van de revaliderende aanpak van Rentray is dat het niemands 'schuld' is dat de jongere er zo aan toe is. De revaliderende aanpak is er op gericht dat de jongere meer en meer verantwoordelijk wordt voor het aanleren van vaardigheden, die hem of haar in staat stellen een zo 'normaal' mogelijk leven te leiden. Belangrijk is hierbij dat er meer gekeken wordt naar de sterke punten van elke jongere individueel, dan naar zijn of haar problemen. De gewoonte van de jongere om de schuld bij anderen
neer te leggen moet worden omgebogen.
Voor meer info kijk op: http://www.deknoop.org
De moeite van het navragen dus zeker waard. Moe zijn we in iedergeval wel van alles. Het is zo dubbel, je kind vermist, dan komt het terug en ben je in een feeststemming. Maar wat dan, wat we van te voren al wisten dat terug naar Alexandra geen optie was, was duidelijk. Hoorde dan van Oudste dat ze met een tas vol bagage naar het zwembad was gegaan, dat de leiding dit wist en haar gewoon rustig haar spullen heeft laten meenemen. Raar maar het zal wel, die tijd is geweest. Wat nu?

14 November 2003
Vandaag dus het artikel in het Algemeen Dagblad, een confronterend stuk maar ik ben er wel blij mee hoe het is geschreven het verhaal van ons gemengd met het verhaal van de psycholoog Drs. J.W. Solinger.
Hier zijn de golven nog steeds huizen hoog, ons leven is behoorlijk onvoorspelbaar geworden, we leven dus maar vooral in het nu, genieten daarvan en maken ons niet te druk om morgen. Wat we vandaag bedenken voor morgen, kan morgen toch weer anders moeten.