24 September 2003

Zonet is er een oproep over Oudste verschenen op de teletekst pagina van de tros. Raar om je kind zo te zien staan, weer een stap erbij in onze zoektocht. Zou er maar dat telefonisch contact kunnen zijn, de geruststelling voor ons, misschien de ontmoeting waar ik op hoop, ik kom tenslotte regelmatig op het centraal station in Utrecht, dan moet er toch iets te bedenken zijn!!!!!

Naast de vermelding op teletekst, staat er ook in de tros kompas van de komende week ( week 40) een column van Jaap Jongbloed over Oudste. Een goed verhaal, het gesprek dat ik een paar weken terug had met Jaap Jongbloed was een fijn gesprek, een integer iemand die mijn verhaal goed heeft kunnen verwoorden in zijn column. Het is ook wel spannend omdat er zoveel mensen dit nu lezen. Met ons gezicht op televisie willen we nog niet, we zijn bang dat het misschien afschrikt en ook voor de na sleep die het kan hebben voor Middelste en Jongste weer houdt ons ervan. Maar ja wie weet over een paar weken dat we anders denken. De aandacht die Oudste inmiddels krijgt geeft ons toch wat hoop op meer kans haar te vinden of dat ze zelf begrijpt dat ze weer de stap terug moet zetten. Jullie berichtjes in het gastenboek en berichtenboek doen ons ook goed.

29 September 2003
Regelmatig heb ik de afgelopen jaren gemailed met vragen naar DJI ( dienst justitiële instellingen) met vragen over zaken die ons totaal niet duidelijk waren. Gewoon omdat de beginselwet soms best lastig is om te lezen, of omdat de instelling of gezinsvoogdij ook niet wisten wat er moest gebeuren of dat we gewoon geen antwoord kregen. Zo langs deze weg kwamen we dan toch aan de informatie die voor ons zo belangrijk was. Echter vandaag kregen we een mail binnen vanuit DJI, dat ze tot nu toe steeds netjes hadden geantwoord op onze mail maar dat ze dat in het vervolg niet meer zullen doen en dat we maar met onze vragen naar de instelling moeten gaan. Tja, op dit moment is er geen instelling voor ons, ons kind is tenslotte uitgeschreven. Ook nu hebben we weer veel moeten uitzoeken hoe het werkt als je kind wegloopt, als ouders moet je bijna een studie volgen om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Voor alle ouders die met een dit probleem te maken krijgen, zal ik ons stappenplan binnenkort hier plaatsen.
Bij het lees gedeelte op deze site, leeshoek , heb ik nu een anekdote uit logaletters staan, even iets luchtigs.


2 Oktober 2003
Vandaag was er weer de lange weg naar de rechtbank.
De vorige keer had de rechter heel optimistisch, maar een machtiging tot gesloten plaatsing voor een half jaar uit gesproken, hij vond dat er tegen deze tijd maar eens duidelijkheid moest zijn.
De vorige keren dat we naar de rechtbank moesten, was onze enige drijfveer Oudste die er dan ook aanwezig zou zijn. Nu wou ik er heen omdat ik zeker wou weten dat de kinderrechter de machtiging zou verlengen. Niet omdat we nu perse een gesloten plaatsing willen, liever niet, maar wel om niet voor dichte deuren te komen staan. Het was stil tijdens de zitting, Oudste's advocaat was er, een man waar we gelukkig mee op 1 lijn staan en er was een vertegenwoordiger van Jeugdzorg, die mocht ik nog even inlichten over het feit dat Oudste nog steeds spoorloos is. Helaas kon de machtiging wegens afwezigheid van Oudste maar voor 3 maanden worden uitgesproken. Zoals ik er nu over denk, denk ik niet dat ik in Januari weer de tocht naar de rechtbank zal maken. Het zijn maar 10 minuten die je binnen zitten maar kosten energie voor 10 dagen.
Op de rechtbank loopt ook altijd een bode rond die alles in goede banen leidt, deze bode kwam na de zitting nog vragen of ik een foto had van Oudste, hij vind het vervelend om over iemand te moeten praten en niet te weten wie dat is terwijl hij degene al vaker heeft gezien. Wel lief dat zo'n man die interesse toont.

4 Oktober 2003
We hebben gisteren dan toch gekozen om in Tros Vermist te gaan zitten. Een rare dag was het. Ik moest door omstandigheden juist gisteren langer werken dan normaal, eenmaal thuis aan de koffie en daar was dan het telefoontje van Loes van vermist, er was een meisje dat in de uitzending zou komen gevonden en ze hadden een gaatje vrij. Na enige aarzeling dus ja gezegd en zo ging de hele malle molen in werking. Ondertussen nog een telefonische afspraak met een studente afgewerkt, ze gaat een scriptie over hechtingsstoornis en hulpverlening/voorlichting maken. Leuk Interview en als de scriptie is beoordeeld, komt hij ook op de site. S'middags weer gewoon werken en daarna als een speer naar Hilversum, over eten hoefden we ons geen zorgen te maken omdat we tevens waren uitgenodigd om mee te eten in de studio, het was gewoon goed verzorgd, ook voor de kinderen was het leuk. Na het eten met verschillende mensen van vermist gepraat over de opzet van onze oproep. Onderweg al besloten dat Jan het woord zou doen omdat dat voor ons idee het meest neutraal zou zijn voor Oudste, we hadden de opzet om het niet te emotioneel te maken en niet te veel op de achterliggende problematiek in te gaan. Jan en ik moesten naar de grime, werden we o.a. 'ge-airbrushed' met dekkende make up, Tja je kan maar iets mee maken. De uitzending hebben we als zeer positief ervaren, voor ons gevoel ging het zoals we het zelf wilden hebben, ook waanzinnig om mee te maken hoe zo'n live uitzending gaat. We hebben er bewust voor gekozen om Middelste en Jongste niet in beeld te laten komen, achter de ruggen van de andere gasten om was er wel steeds dat oogcontact. Al met al met het ons met zijn 4 wel heel erg sterk. De ontmoeting van een Colombiaanse adoptie meisje met haar biologische moeder was ook heel apart om zo voor je neus mee te ervaren. De verbondenheid met de adoptiemoeder was enorm, bijna geen woord gewisseld en toch een paar keer die arm om je schouder, een blik en een zoen. Ze waren bang voor spanning bij ons t.a.v. hen, maar het geeft juist kracht om te zien dat het toch ook goed kan gaan. Na de uitzending nog weer even wat drinken, er waren hapjes, alles even door praten wat er was binnen gekomen aan tips. Er waren naast de ene melding in de uitzending nog meer tips, de mensen van vermist gaan er mee aan het werk. Na dit alles nog eens Middelste op zijn waterscoutingkamp afgezet, de website gelezen en uiteindelijk tegen 3 uur ons bed in te rollen om s'morgens om 9 uur door zuslief te worden wakker gebeld. De rest van de dag heeft de telefoon niet meer stil gestaan naast de mensen die even langs kwamen of gewoon het internet gebruikten. Geweldig, bedankt voor het mee leven, het is toch allemaal wel heel spannend om zo openbaar te gaan. Al met al voelde het goed dat we het hebben gedaan en kunnen we achter onze keuze staan. Nu afwachten wat het oplevert.

9 Oktober 2003
Rond de tijd dat ik nu dit schrijf is het precies 3 maanden dat Oudste weg is, 13 weken = 91 dagen = 2184 uur. De vorige keer meende ik al dat 10 dagen lang was, dit is oneindig, nog steeds niks gehoord, bij de tros zijn ze nog druk doende, morgen komt er een artikel in de straatkrant. Afgelopen Maandag had ik een vergadering in Utrecht, was er natuurlijk veel te vroeg en heb dus gewoon rondgelopen, kijkend op Hoog Catharijne, langs de grachten. Zoekend naar niks, misschien zo dicht bij en zo veraf.

13 Oktober 2003
Toch even een berichtje omdat ik weet dat er zoveel mee lezen. Vandaag is het dan weer de dertiende, we zouden ons bed niet uit komen maar ja de verplichtingen roepen en vandaag zijn we doorgekomen zonder dat er rare dingen gebeurt zijn.
Wel weer een frustrerend telefoontje naar de mensen van de kinderbijslag. Ik had braaf de wijziging doorgegeven van situatie met Oudste, via een officieel formulier. Krijg ik na bijna 2 weken weer zo'n wijzigings formulier toegestuurd. Na een week ertegenaan gehikt te hebben, dan toch gebeld. Blijkt het een standaard procedure te zijn om te bevestigen dat ze het wijzigings formulier hebben ontvangen, krijg je weer een lege toegestuurd. Dat dit ouders emotioneel kan belasten in sommige situaties kunnen ze niet bedenken. Het lijken zulke kleinigheidjes maar opgeteld bij al de telefoontjes die we al moeten doen en het steeds weer aan instanties moeten uitleggen wat er gaande is, kost veel kruim.
Na mijn werk nog even naar het politiebureau om een paar afdrukjes van beelden van een bewakingscamera te bekijken, men dacht dat het onze Oudste was. De politie dacht al van niet en hij had gelijk. Ik zat te twijfelen of ik nu blij moest zijn dat ze het niet was of dat het toch jammer was. In ieder geval wel balen dat we nog steeds geen telefoontje hebben gehad.

17 Oktober 2003
Zonet een telefoontje van tros vermist gehad. Vanavond is er weer een uitzending, ook nu zal er weer aandacht worden besteed aan de vermissing van onze Oudste. Dit keer door een verrassende oproep van haar vriendinnetje Lorina. We hopen echt dat het ons verder zal brengen in onze zoektocht. We krijgen toch steeds een vervelender gevoel over het geheel, de Oudste die wij kennen zou allang iets van zich hebben laten horen. De reacties van de vorige keer lopen een beetje dood, er had tijdens de uitzending al een Samantha gereageerd maar het lukt de mensen van vermist niet meer om haar te bereiken. Sommige reacties zijn ze nog aan het nakijken maar dan is er nog ook 1 man die gereageerd heeft met waardevolle informatie en die kunnen ze niet meer te pakken krijgen, wel zijn collega's maar de meneer met de informatie wil zelf er niks meer mee te maken hebben. Ik denk dat mensen niet kunnen snappen wat je door moet maken als je kind vermist is, het machteloze gevoel, de angst. Het is verdorie nog maar een snotneus van 14 die nu al 14 weken verdwenen is.
Met spanning dus wachten we vanavond weer af.