Beginnend aan het dertiende deel van dit deel van ons verhaal, een bodemloos verhaal.
Gisteren terug gekomen van vakantie, het voelt zo raar om vrolijk vakantie te vieren terwijl je dochter vermist is, en dan net op die plaats op vakantie zijn waar we samen met haar 3 jaar geleden nog zulke fijne momenten hebben gehad. Een vakantie die zo normaal leek terwijl het kort nadien helemaal is geëxplodeerd. Herinneringen, spoken die je hoort en ziet en tegelijkertijd voor je gevoel iets afsluiten. Neem afstand zeggen ze ons al tijden, mensen met ervaring, het is zo moeilijk, je verlegt je grenzen steeds maar weer, je wilt alles doen en kunt niks. Neem afstand, dit hebben we gedaan, letterlijk door 800 kilometer verderop te gaan zitten, te zorgen voor een fijne vakantie voor de andere 2 terwijl je gedachten maar steeds weer om 1 ding draaien. Morgen gaan we weer bellen, kijken wat we kunnen doen, sporen lopen dood. Ragfijne lijntjes die we hebben houden we vast en hopen zo tenminste op een levens teken, we hadden dit allang verwacht en bedenken dan dat er misschien omstandigheden zijn die het niet mogelijk maken. De loverboy praktijken die we horen kunnen heftig zijn, zit ze daar in? Zitten anderen er in? Er is nog steeds een weg terug, hulp en ondersteuning in die hoek is er ook, wat ik toch lees over het scharlakenkoord ( www.scharlakenkoord.nl) geeft hoop dat er toch ergens hulp is.
De hulp die er voor deze kinderen met hechtingsstoornis is gewoon verschrikkelijk, ik zou zoveel meer willen doen als ik nu doe, maar wat, wie interesseert het? De instelling die je belt met HOWDOE en BEDANKT na de 2 weken die ze verdwenen is en die haar van de telex halen? De kinderrechter die ons half Oktober weer wil zien en ons in April vertelde om met de vuist op tafel te slaan om eens wat vorderingen te bewerkstelligen in de behandeling? We hebben met de vuist op tafel geslagen en hebben dit ook weer terug gekregen. Je staat gewoon machteloos. Wat we vaker horen over de politie "die je beste vriend" is, klopt. Daar hebben we inderdaad het gevoel bij dat er actie wordt ondernomen, dat ze zaken serieus nemen en dat het belangrijk is om een kind terug te vinden. En wat ik al honderd duizend keer heb gezegd, de lieve vrienden die mee leven en je stimuleren om door te gaan. En dat is wat we doen.
Het boek van Geertje van Egmond, deel 2, 'verbinding verbroken', Oudste heeft beide delen gelezen, geleend van mij omdat het op de groep met specialisatie in adoptie problematiek niet mogelijk was dit boek te lenen. Oudste was erg onder de indruk van dit boek, vooral over het stuk dat Geertje en familie in Rotterdam gaan zoeken naar Isabella en haar dan gewoon op straat zien lopen en dan blijkt dat ze bang was terug te keren naar huis. Zullen wij ook die weg van Geertje en familie gaan, rondlopend in Rotterdam, hopend op ??? of zal Oudste net als de vorige keer dat ze weg was overal 'Winnie the Pooh' busjes zien rond rijden en de schrik hebben dat wij haar zoeken en is dat dan genoeg om haar terug te laten komen?
We zijn er in ieder geval weer en alle mail en vragen van de afgelopen dagen zal ik de komende dagen beantwoorden, dat is wat ik tenminste kan doen. Onze ervaringen delen met anderen.

18 Augustus 2003 s'avonds
Het volgende bericht kwam ik vandaag tegen tussen mijn mail die ik krijg via de ezine van justitie:
Ouders moeten helpen bij aanpak jeugdcriminaliteit

26 Augustus 2003
Door de aansprakelijkheid van ouders te vergroten, krijgen zij een
belangrijker rol bij de aanpak van jeugdcriminaliteit. Ouders zijn nu
aansprakelijk voor kinderen die schade veroorzaken tot hun 16e jaar. Cörüz
(CDA) wil deze leeftijdsgrens verhogen naar 18 jaar. En als het ouders niet
lukt hun kinderen op het rechte pad te houden, moet er een gezinscoach aan
te pas komen, desnoods verplicht. Het CDA komt na de zomer met een pakket
maatregelen ter aanvulling van het plan van aanpak voor de
jeugdcriminaliteit van minister Donner van Justitie (CDA).
Bron: ANP
Ik heb het eens rustig op me in laten werken en toen een pittig mailtje gestuurd naar dhr. Cörüz, met een kopie naar dhr. Donner. ( Mail adressen te vinden op de site van www.cda.nl ) In het vorig kabinet heeft de toenmalige staatssecretaris ook al eens dit ballonnetje opgegooid en ook toen heb ik al gereageerd.
Het is toch te gek dat ze dit soort dingen bedenken terwijl je in de praktijk als ouders die alles willen doen om hun kind te helpen niet eens de kans krijgt. Je ziet het mis gaan met je kind, trekt aan de bel voor hulp en vervolgens door geld gebrek kom je op zoveel wachtlijsten dat je als je eindelijk aan de beurt bent voor hulp je te laat bent. 'Je kind is te moeilijk'. Als je je als ouder betrokken voelt bij je kind en je er mee wilt 'bemoeien' als ze in een instelling zit, ben je een zeurende ouder. Oh wat heerlijk die mensen die in hun mooie kantoren van alles bedenken terwijl er nu al geen eens geld is voor normale hulpverlening. Ben benieuwd of wij hulp af kunnen dwingen als hun ouders willen dwingen om 'mee te werken' !!!!!!!!!!

27 Augustus 2003
Vandaag bestaat de website precies een jaar in zijn huidige vorm. De site is al door bijna 10.000 mensen bekeken. Veel reacties gehad, veel mensen kunnen helpen dus gaat de site gewoon door.
Net zoals wij doorgaan met het zoeken, inmiddels alweer 7 weken. Het is maar een raar wereldje.
Inmiddels ook antwoord gekregen van dhr.Cörüz, nog eens uitleg van een politiek plan.

3 September 2003
De tijd tikt door, het nieuwe schooljaar is weer begonnen. Een verjaardag komt er weer aan, zal wel weer een dag met een traan worden. Ook sneu voor Jongste, ze is steeds jarig in een fase dat Oudste geen contact met ons wil en juist zij heeft er zo'n behoefte aan.
De laatste weken intensief contact met verschillende instanties, dit dagboek is een ontdekking door de wereld heen. Bij iedere stap die Oudste maakt worden we wijzer. Zo zet het meldpunt vermisten van het rode kruis zich erg in, de plaatselijke politie, de website vermiste kinderen en nu hebben we ook contact met Tros vermist. Die hebben dus een teletekst site waar ze vermissingen melden, pagina 350 en die plaatsen ook advertenties in kranten. Iedereen zal die lezen maar wie staat er ooit bij stil dat dat ooit op je eigen situatie van toepassing zal zijn? Dan de verschillende berichten uit kranten die toch de vermissing vermelden, vaak n.a.v. een andere zaak zoals nu de ontvoering van het 11 jarig meisje.
Oudste laat zich Maria noemen, wel prettig voor ons gevoel. Wij zoeken ons kind Oudste, dat kind missen we en willen we weer terug. De verhalen die je hoort over Maria, gaan voor ons gevoel niet over ons kind, dat is een kind dat in een andere wereld leeft. Op Maria kunnen we boos zijn, op Oudste niet, ondanks al je verdriet verleg je je grenzen en ga je heel ver in je hopen.

10 September 2003
De regen stroomt met bakken uit de hemel. Dit is normaal gesproken de tijd dat de meiden die zomers weglopen er genoeg van krijgen. Met de regen is alles immers veel minder leuk en is het ook moeilijker om je tijd op straat door te komen. De laatste tijd zijn we veel aan het nadenken over de stappen die we hebben gemaakt de afgelopen jaren met Oudste, bedoeld voor haar eigen veiligheid, een recht dat ieder kind heeft. De keuzes die we hebben gemaakt om die veiligheid te waarborgen, daar staan we nog steeds achter, alleen zal het vervolg traject een andere wending moeten gaan nemen omdat de ingeslagen weg schijnbaar niet meer voldoet en we dus weinig keus zullen hebben om Oudste een kans te geven op ooit een normaal leven. We gaan dus nog steeds stug door met de weg die we zijn ingeslagen voor het vervolg traject, hopende dat het kind dat op die wachtlijst staat op tijd weer boven water komt om van haar plaats gebruik zal kunnen gaan maken.
Voor de mensen die dit verhaal lezen, en ik weet dat er veel zijn die het regelmatig doen, wij zouden het ontzettend fijn vinden om iets van jullie te lezen in het gastenboek. Het terug lezen van jullie reacties is gewoon heel leuk en roept weer allerlei herinneringen boven, die leven naast ons eigen verhaal.


13 September 2003
Het levensteken waar we zolang op hebben gewacht, hebben we inmiddels gekregen. Een heel stel brieven voor Jan en mij maar ook voor de kids. Brieven in de stijl die we gewent zijn van Oudste, films, muziek wat klets praat. Gewoon leuke brieven die een goed gevoel geven. Een wereld van verschil die paar velletjes papier, het geeft rust en de drang tot zoeken is verminderd.

17 September 2003
Met al de beperkingen van een oude computer, lukt het me dan toch om de site weer te updaten. Wij hadden het echt wel weer voor elkaar op 13 September, iets wat bijna onmogelijk is, lukt ons. Een cpu opblazen. Voortaan denken we dat we op de 13-de maar gewoon in ons bed blijven.
De bagage van Oudste gesorteerd, de nodige kleding gewassen, netjes alles soort bij soort in dozen gedaan en nu staan ze in de garage te wachten. Nog het dilema van wat bewaren we en kunnen we over een jaar weggooien als ze nog niet terug is, omdat het gewoon te oud is, of dan toch maar gebruiken en dus eigenlijks toegeven dat we haar voorlopig niet terug verwachten.
Graag zou ik ergens willen afspreken met haar, gewoon op een stationnetje, effe kletsen, effe zien dat het echt goed gaat, zoals ik op het formulier van het leger des heils schreef: "misschien kunnen we zelfs accepteren dat ze haar eigen weg kiest, weg van de hulpverlening, als we zeker weten dat het goed gaat, als je het kunt zien." Maar ja de wens om af te spreken is zo moeilijk als je niet weet hoe je die afspraak kunt maken.
De evaluatie bespreking is dus geweest, weinig nieuws komt er eigenlijks uit, met de gezinsvoogdes kiezen we er voor om de weg naar vooruitgang te blijven volgen. Dus via de weg van besloten naar open of zelfs kamertraining. Onwezelijk om zo bezig te zijn terwijl het kind waar het omgaat er niet is. Er was zelfs plaats geweest in besloten, hoe bitter na al die tijd dat Oudste hier op hoopte. Het station van gesloten hebben we hopelijk gehad.
Morgen is er een werk-congres over loverboys, ik had er graag heen willen gaan maar kon helaas geen vrij krijgen, de conclusies van die dag zal ik naderhand wel ontvangen, ben dus erg benieuwd.

22 September 2003
Afgelopen Zaterdag was het dan alweer 14 jaar geleden dat Oudste en ik thuis kwamen vanuit Brasil. Tot een paar jaar geleden was dat altijd een dag met een feestelijk tintje, pannenkoeken eten met een vriendje of vriendinnetje erbij, wat lekkers bij de koffie. Gewoon een speciaal moment omdat het zoveel meer waard is die 20 September dan de verjaardag zelf. Een speciale dag voor ons, zonder het kind dat voor ons niet speciaal is maar wel heel bijzonder. Stil staan bij de adoptie, heeft adoptie wel nut voor kinderen op deze manier, vervul je niet als adoptieouder alleen maar je eigen wensen als je een kind adopteerd? Oudste heeft ons ouders gemaakt en we hopen dat er toch ergens die sterke basis is kunnen groeien in haar eerste 9 levens jaren , dat die basis uiteindelijk haar de kracht zal geven om haar leven weer positief op te pakken.
Vandaag ook op een onverwachts moment een gesprek gehad met een vader van een biologisch kind die net samen met zijn vrouw aan een adoptieprocedure is gestart. Ik schrok van mezelf hoe fel ik was op hun plannen. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen reden voor een adoptie, gelukkig gaan ook veel adopties wel goed en hebben wij ook nog steeds een goed gevoel over de adoptie van Oudste. De keuzes die gemaakt zijn, zijn goed maar het sterkt me wel in het idee dat juist mensen die al een biologisch kind hebben, zich goed bewust moeten zijn van de risico's voor het gezin. Kun je het als gezin aan om een probleem kind op te vangen, ben je daar voor sterk genoeg en kun je je keus verantwoorden aan je zelf en je toekomstig kind. De voorlichting wordt gelukkig steeds beter, het onderwerpen wordt steeds meer bekend vooral door internet heeft het zijn inhaal slag gehad. Sterk moet je als ouders zijn, omdat juist deze kinderen die al zo gekwetst kunnen zijn je tot het uiterste kunnen drijven, weten hoe ze moeten manipuleren, veel relaties/huwelijken zijn hier al op stuk gelopen. Het sluipt er langzaam in, als je elkaar kwijt raakt, naast het kind dat je samen kwijt raakt, dan is de strijdt helemaal oneindig.