10 Mei 2003
Vandaag een loga thema dag die in het teken staat van 'in contact met de politie'
Deze keer was de bijeenkomst in 'kontakt der kontinenten' te Soesterberg.

Dit keer stond ik aan de andere kant van de organisatie, ontzettend leuk om eens te zien hoe zo'n dag tot stand komt. Mee zitten denken over de items en met verbazing zitten luisteren naar de 'kennis' van de bestuursleden en naar het netwerk dat ze hebben om zo'n dag te organiseren.
3 Loga leden ( bestuur) begonnen met de inleiding n.a.v. een casus, 1 die echt bestaat. Een jongen ontspoord in het traject van begeleid kamer wonen. De ouders worden door allerlei instanties gebeld, iedereen erkent de ernst en nergens kunnen ze iets doen. De machteloosheid maar ook het gelaten over zich heen komen omdat ze alles al hebben zien gebeuren met hun zoon. Een heel duidelijk verhaal waarin alle facetten van wat er die dag aan de orde zou komen werd behandeld.
Na deze inleiding kwamen er 2 heren van de politie Utrecht, 1 rechercheur van jeugd en zeden zaken en de andere van jeugdzaken. De loga leden waren in de gelegenheid gesteld om vragen in te sturen, de heren hadden een voorbereidend gesprek gehad met 2 bestuursleden en zo hadden ze zich speciaal voor de loga dag voorbereidt. Er werd een duidelijk verhaal verteld, ook kon je veel vragen stellen die ze ter plekke deden beantwoorden. Wat ik eruit heb kunnen pikken voor mezelf is dat het belangrijk is dat we een contactpersoon krijgen bij jeugd en zeden zaken van de politie in onze woonplaats. Dat we daar ons hele verhaal neerleggen en als er dan problemen zijn dat we daar terecht kunnen met onze vragen en dat die persoon ook kan dienen voor de informatie naar ons toe. Zoals we nu van het kastje naar de muur zijn gestuurd toen Oudste was weggelopen, was gewoon niet nodig geweest.
De plaatselijke politie had er gewoon moeten zijn voor ons, daar hadden we ons verhaal kwijt gekund en alle informatie die we hadden. Nu is er ook veel verloren gegaan omdat er met onze informatie niks is gedaan. De instelling heeft meldingsplicht van feiten zoals weglopen maar daarnaast zijn ouders ook waardevol en is het belangrijk dat ze zelf melding doen, het verhaal leeft dan meer dan als ze alleen een fax van een instelling krijgen. Inmiddels toch ontdekt dat weglopen niet strafbaar is maar dat aan iemand onderdak verschaffen met een O.T.S wel strafbaar is.
Het is zeker ook noodzaak om alles schriftelijk te laten vastleggen en een kopie te vragen.
Voor wat betreft het weglopen en hoe daar mee om te gaan als ouders hadden ze ook veel tips. Zo is er o.a. een checklist bij de politie die ouders standaard moeten invullen als een kind is weggelopen. Nooit gezien! Op dit alles kom ik nog terug omdat ik inmiddels een afspraak heb met iemand van jeugd en zeden zaken.
Na de politie kwam dhr. Buijs van de werkgroep fictieve herinneringen. (http://www.werkgroepwfh.nl) Een werkgroep door en voor ouders die ten onrechte worden beschuldigd door hun meerjarig kind van incest en/of satanisch misbruik, deze beschuldigingen krijgen veel loga-ouders ook. 90% van de beschuldigingen worden geuit nadat de betrokkene op 1 of andere manier in aanraking is geweest met een therapeut. Een indrukwekkend verhaal, zeer dapper om dit zo te kunnen vertellen. Wat me raakte dat de betrokken ouders ooit te horen kregen via een therapeut dat "de waarheid er niet toe doet maar dat het om de pijn gaat die het kind voelt”. Het betrokken kind is echter meestal rond de 30 jarig!

De lunch konden we dit keer gebruiken in het zonnetje op het terras, geweldig om deze ontspanning even te hebben tijdens de toch wel zware problematiek. De contacten met de andere ouders uit heel het land zijn voor mij zeer bijzonder. Voor het eerst dhr. Hans Vereycken van de Belgische oudervereniging'Wat nu' ontmoet, hij was er samen met zijn vrouw. Een zeer bijzondere man die samen met zijn vrouw het bijna als levenstaak ziet om Wat nu draaiende te houden en het bijvoorbeeld jammer vind dat er bij de Vlamingen wel de behoefte is aan een oudervereniging maar dat ze geen opvolgers kunnen vinden. Hans is iemand die dag en nacht klaar staat met zijn antwoord, ik heb er al velen malen steun van mogen ondervinden.
Ook weer mijn dierbare internet vriendin ontmoet, we mailen al 2 jaar zeer intensief samen, en sinds een jaar zien we elkaar regelmatig. Ook een moeder ontmoet waar ik toevallig sinds een maand of 2 mee mail, ook zeer intensief en net als bij het andere contact, klikte dit ook in het echt. Het beeld dat je je van iemand kan vormen via de mail is toch wel heel echt. Ik vind dit nog steeds heel bijzonder dat je elkaar zo leert kennen via het net. ( net als de hechte liefdes relaties die ik heb zien ontstaan via het net, het werkt echt!)
S'Middags was de inleidende spreker dhr. Hein Meertens van het jongeren opvangcentrum (joc) uit Amsterdam. Wanneer uw kind in een gesloten inrichting is geplaatst. Duidelijk mag zijn dat plaatsing in een justitiële setting gezien moet worden vanuit een zeer complexe en beladen situatie waarin adoptie-ouders vaak nog steeds willen samenwerken met de nieuwe opvoeders van hun kind. Is die verwachting wel terecht? En de inrichting begrijpt daarentegenvaak weer niet waarom adoptie-ouders zo (over-) betrokken zijn en de mond vol kritiek hebben. Zo waren er vragen over het verblijf, behandelen ze ook of bergen ze alleen maar op? Welk perspectief zien de werkers in de inrichting voor de jongere?
Hij is adjunct directeur en heeft zijn ervaring in adoptie en hechtingsstoornis uit zijn jarenlange werkervaring. Hein is van mening dat het niet uitmaakt of je onze kinderen, de civiel rechtelijk geplaatste, samen zet met de 'delinquenten' die strafrechtelijk geplaatst zijn. Hij vindt dat het gaat om het nu en hoe je ze weer terug in de maatschappij kunt plaatsen, wat voor stoornis er ook is, dat is belangrijk. Een behandeling kan alleen worden gedaan na psychiatrisch onderzoek, vandaar ook het verschil tussen opvang en behandelinrichtingen. Dat kinderen met onze problematiek van hechtingsstoornis, het gevaar dat ze voor zichzelf zijn worden geplaatst in dit soort inrichtingen is een politiek probleem. De maatschappij verhardt, men wil zien dat er iets gebeurt en uiteindelijk ligt het aan onze politieke keuzes wat er wordt gedaan met de hulpverlening.
Jeugdhulpverlening is altijd op vrijwillige basis, Jeugdbescherming is altijd een maatregel van de kinderbescherming waarbij er een uitspraak van de kinderrechter nodig is.
Het gedrag van de groepsleiding is altijd van grote invloed op hoe de groep zich gedraagt. Als ouders is het verstandig om het bedrijfsplan/ jaarverslag van een instelling aan te vragen. Zo kun je zien hoe het personeels bestand en het verloop is en kun je een betere keuze maken waar je je kind graag geplaatst zou zien.
Veel instellingen werken via het competentie model.
Daarnaast dit alles werd er ook door iedereen er steeds weer op gehamerd dat ouders op de eerste plaats komen, ook met een O.T.S. blijven de ouders verantwoordelijk, de gezinsvoogd is er ter ondersteuning maar de beslissingen kunnen nooit buiten de ouders om gemaakt worden. De informatieplicht t.a.v. van ouders ligt ook heel duidelijk maar ja wat doet dit er toe als het in de praktijk niet werkt. Onze gezinsvoogd is geweldig maar de instelling ziet ons niet staan. Wij zijn de kritische ouders die veel vragen en alles willen weten. Nog steeds ben ik er van overtuigd dat de instellingen moeten leren om met ouders om te gaan zoals je die tegen komt met de adoptie problematiek. Dat het niet de ouders zijn die problemen hebben maar het kind en dat de ouders er nog steeds voor 200% voor willen gaan. Om me heen hoor ik steeds meer ouders die officiële klachten indienen. Tegen de falende hulpverlening en het falende beleid. Zou het niet slimmer zijn om de energie die deze ouders hebben om te zetten naar een bruikbare relatie met de instelling en zo te profiteren van de kennis die deze ervaringsdeskundigen hebben. Zoals Hein Meertens ook zei, het kind gaat van instelling naar instelling, tussendoor wisselt de voogd, de ouders zijn de enige constante factor en de enige met het complete dossier.
Ter afsluiting waren er gesprekstafels waar in een ieder nog zijn verhaal kwijt kon.
En ik? Ik word er moe van, aan de ene kant krijg ik mijn energie om dingen duidelijk te krijgen, de communicatie met andere ouders in dezelfde problematiek. Het een plaats te geven en het toch niet me leven laten beheersen. Het mezelf kunnen uitspreken t.o.v. anderen is een must voor mij, daar waar de professionele hulpverlening er niet is voor het gezin dat het net zo moeilijk heeft als het kind met de problematiek. Helaas is de enige handreiking een recept voor slaappillen.

Ik heb op deze dag ook een kopie gekregen van de staatscourant van 10 September 1999, over 'aanwijzing opsporing seksueel misbruik in afhankelijkheidsrelaties' en 'aanwijzing bejegening slachtoffers zedendelicten' , ik zou deze stukken publiceren op de site. Op dit moment lukt het me nog niet om dit te doen door het formaat van de kopieën en het niet digitaal beschikbaar zijn. Voorlopig dus eerst de volgende link: http://www.om.nl/publikat/zeden/zeden.htm

14 Mei 2003
Inmiddels nog wat informatie kunnen achterhalen. Zo vertelde Hein Meertens over de raad van strafrechtstoepassing en jeugdbescherming. Ik kon hier niks over vinden dus maar weer eens mail aan DJI. Nu dus een website van de raad. http://www.rsj.nl
Daarnaast heb ik inmiddels ook ondervonden dat je daadwerkelijk een jaarverslag/ beleidsplan krijgt van een instelling ( ook justitiële instelling) als je daar om vraagt en er inderdaad veel informatie in staat over hoe alles daar werkt.
Nog een tip die ik heb opgevolgd van afgelopen zaterdag, gewoon een afspraak gemaakt met een agent van jeugd en zeden zaken. Niet omdat het nu mis is maar gewoon om ons verhaal te vertellen en een contactpersoon te krijgen voor als er weer iets gebeurt. Nu zijn we uit de anonimiteit en weten ze daar ook met wie ze te maken hebben. Zo voorkomen we dat we niks te horen krijgen bij problemen omdat we van het kastje naar de muur worden gestuurd en we te ver weg wonen om in de woonplaats van Oudste zelf iets te kunnen doen.
Al met al geeft het toch weer een stuk meer vertrouwen dan we eerst hadden in alles.

25 Mei 2003
Vandaag was er een dag van funcare 4 kids, een organisatie die zich inzet voor kinderen uit gezinnen waar problemen zijn. Deze kinderen zijn vaak toch extra belast, dit door bijvoorbeeld de problematiek zoals bij hechtingsstoornis maar ook als er een gehandicapt kind in het gezin is, ouders die langdurig ziek zijn. Door middel van sponsors organiseren vrijwilligers 2 keer per jaar een dag voor 2 leeftijds klassen.
Nu was het de dag van 12 t/m 16 jarig, met als thema country.
Totempalen maken, sprokkeltocht, line dance, zwemmen.
Kampvuur, barbeque met familie.
De dag was van het begin tot het einde goed geregeld, lunch, bbq, spelmateriaal, alles was er in ruimte mate aanwezig. Een dag voor de kids, die worden echt even in het zonnetje gezet terwijl er nergens over gepraat word als je niet wilt. Het is altijd weer mooi om te zien hoe snel er contacten ontstaan tussen kinderen. Onze Middelste heeft een fijne dag gehad, kijk eens bij www.funcare4kids.org , misschien een idee voor anderen om hun kind aan te melden, zelf vrijwilliger te worden of sponsor.

4 Juni 2003
Vandaag kreeg ik van Marieke, de oppas voor onze kids als wij eens een avondje willen stappen, deze award.