In Mei 2000 waren de problemen zodanig dat we beseften dat we hulp nodig hadden. Na te hebben gepraat met buren, zochten we contact met bureau jeugdzorg. Daar was echter een wachtlijst voor het telefonisch spreekuur. Via de huisarts gingen we naar het maatschappelijkwerk, daar verwezen ze ons door naar het FIOM. Hier hebben we een goed gesprek gehad met een medewerker die in de adoptie zaken is gespecialiseerd. Hem leek het raadzaam om in zee te gaan met de TGV, Therapeutische Gezins Verpleging te Vught. Dit is een team van psycholoog, psychiater, maatschappelijkwerkster en coördinator, die gespecialiseerd zijn in adoptie problematiek. Hier zouden we na de zomervakantie aan de beurt zijn. Intussen kon Oudste een aantal begeleidende gesprekken krijgen met iemand van het Fiom die zich ook meer met adoptie ging bezighouden. Hier heeft Oudste een aantal goede gesprekken mee gehad. In September kregen wij als ouders ons intake gesprek bij TGV, er moest veel worden verteld en naar aanleiding daarvan namen ze het besluit om met ons in zee te gaan. Er kwamen 2 ochtenden voor Oudste bij de kinder psycholoog en 1 ochtend met de kinderpsychiater. Thuis hebben we 4 keer een maatschappelijkwerkster van T.G.V. op bezoek gehad. Naar aanleiding van dit alles was de eind conclusie, uithuis plaatsing of eventuele na schoolse opvang in een boddeart centrum. Het boddeart is een opvang instelling waar kinderen na school komen om onder goede begeleiding te verblijven en waar met het kind wordt gewerkt aan de problemen. Na het avond eten gaan ze dan weer naar huis. We waren ( en zijn) tegen uithuisplaatsing, daarvoor waren we de lange weg niet gegaan. Het boddeart centrum zagen we als goed alternatief. Het team zou ons op de wachtlijst plaatsen.
In Januari 2001 escaleerde het, bij navraag bij de TGV bleken hun nog niks te hebben gedaan. Wij kregen de zwarte piet toe gespeeld. Plaatsing op de wacht lijst was niet gebeurd en ze zeiden dat we dit zelf moesten regelen. Het bleek later dat bureau jeugdzorg toch moest worden ingeschakeld. Hier waren ook weer zeer verwarrende telefoon gesprekken over, iedereen schuift alles op anderen af. Ondertussen waren thuis de problemen zo hoog opgelopen dat het boddeart centrum te lang ging duren. Tevens bleek dat de groep kinderen in het boddeart centrum hoofdzakelijk bestond uit jongens tussen de 15 en de 18 was deze mogelijk ook niet meer zo geschikt voor Oudste. Om alles tot rust te laten komen hebben ze ons in een time-out plaatsing aangeboden op de Widdonck, een internaat voor moeilijk opvoedbare kinderen in Heibloem, Limburg.
Als er iets is waar we spijt van hebben dan is het deze stap. Oudste heeft daar dingen gezien en gehoord die haar alleen nog maar meer negatief hebben beïnvloed. Ze is daar voor het eerst ook echt weggelopen naar aanleiding van een emotioneel gesprek met de psycholoog. Na een avond vol wanhoop is ze terug gevonden. Na 2.5 weken kwam ze weer terug thuis, opstandiger dan ooit en vastbesloten om uit huis te gaan. Bij terugkeer in het gezin moesten we een week wachten op een vervolg gesprek bij bureau jeugdzorg. Omdat we ondertussen door onze mogelijkheden heen raakten kozen we nu voor een laatste redmiddel in de vorm van Families First. Deze stichting richt zich op probleem situaties in gezinnen waar een uithuisplaatsing dreigt. Ze bieden intensieve thuis begeleiding en kunnen eventueel ook op langere termijn hulp bieden. We kregen daar een begeleidster die bijna elke dag bij ons kwam. Door praten, wensen en doelen moest ons gezin weer op de rails komen.
Oudste vond dit zo bedreigend dat ze op 13 Maart is weggelopen. Dit keer een hele nacht, met de intentie om naar Amsterdam te vertrekken. Ze had iemand ontmoet in de stad en heeft hier mee opgetrokken. De volgende dag was ze terug. Toch hebben we toen besloten om ondanks alles verder te gaan met families first. Het lezen van rapportage was niet nodig vond de begeleidster, dan stop je mensen in hokjes. Oudste werkte niet echt mee, dus moesten wij als ouders maar worden aangepakt. We weten nu dat deze hulp niet een adequate manier is bij zover uit de hand lopende hechtingsproblemen. Na de 2 weekse evaluatie, waar wij best wel positief waren, knalde Oudste. Weer was er een poging tot weglopen. Jan heeft haar gelukkig vlakbij het station kunnen tegenhouden. Wij waren murf. De volgende dag hebben we met families first contact op genomen en toch maar onze toestemming tot uithuis plaatsen gegeven. Het inzicht krijgen dat het thuis niet meer gaat, is heel moeilijk. Dit was waar Oudste al die tijd naar toe heeft gewerkt. Weg uit het veilige gezin.
Op 28 Maart s'avonds nadat we die toestemming hebben gegeven, is Oudste weer uit elkaar geknald. Wat ze deed wist ze niet meer, en wij wisten het nog minder. De hulpverlening was niet bereikbaar, na inschakeling van de politie kwam er toch een huisarts. Na overleg is de crisisdienst gebeld en die kwamen ook. Conclusie dit was niet houdbaar en ze moest in crisis opvang. Wij hebben haar s'avonds samen naar een opvanghuis in Veldhoven gebracht. Na wat gesteggel heen en weer kwam ze Vrijdags in Eindhoven in een opvang en oriëntatiehuis. Hier mocht ze maar het weekend blijven. Met pijn in ons hart hebben we terug halen geweigerd. Mede omdat de andere 2 kinderen er aan onderdoor gingen en de situatie met Oudste gevaarlijk was. Nu verblijft ze nog steeds in het O en O huis,
en doet alles wat een 11 jarige niet mag en kan doen. De groep bestaat uit 13 tot en met 18 jarigen en ons "kleine" meisje heeft het daar voor het zeggen. Er is inmiddels een ondertoezicht stelling uit gesproken door de kinder rechter en een machtiging tot uithuis plaatsing. Dit houdt in dat we een gezinsvoogd hebben die de verantwoording met ons deelt en die meer kan regelen dan wij als ouders omdat hij onder de raad van kinder bescherming werkt. We zijn een lange weg gegaan, en het einde is nog niet inzicht. De hele hulpverlening bekijken we met kritische ogen. Veel mensen zijn begaan, begrijpen alles, maar kunnen niks doen. De leeftijd speelt een rol. Kinderen van 11 doen dit niet, en financieel staat iedereen met de rug tegen de muur. Er zijn veel te veel probleem-kinderen in Nederland en te weinig plaatsen. Daarnaast is het ook moeilijk om inzicht te krijgen in de problemen. Het om de tuin leiden van professionele hulp is voor Oudste een peulenschil. Ze blijft weglopen, gaan dingen niet zo als madam het zint dan is ze weg. Hoe machteloos kun je je voelen als je als ouder over het station loopt, door de heuvelgalerie met zijn zwervers, of langs het stratumseind met "feest vierende jeugd" en jij loopt er verbeten op zoek. En toch mogen we blij zijn!!!! Nu is het nog maar Eindhoven, de volgende keer Amsterdam of Rotterdam!!!! Hoe frustrerend is het dan dat dit soort problemen voor mensen ergens op een mooi kantoor in Den Haag niet ernstig genoeg zijn. Dat je kind eerst een doods dreiging moet hebben om te kunnen worden geholpen. We hebben allemaal fax en e-mail adressen gevonden op internet. Goh, zelfs de koningin heeft een faxnummer, mede als de eerste en tweede kamer het ministerie van justitie en ook die van volksgezondheid en welzijn, De burgemeester en wethouders van Eindhoven zijn ook goed bereikbaar. Als schreeuw in de branding zijn we een fax terreur actie begonnen, laat iemand eens zijn kop durven uit steken en eindelijk iets gaan doen. Onze brief staat in de volgende noodkreet. Ja!!! we geven ons erg bloot. Maar dit schijnt nodig te zijn om mensen wakker te schudden. Als er ook maar 1 iemand iets doet met onze ervaring, dan hopen wij dat dat kind en dat gezin, de ervaringen van ons gezin bespaard blijven. En als er ook maar 1 hulp verlener het aan durft om door dit verhaal heen te komen, dan hopen we dat ook die leren om adequater te reageren en de "deskundige" ouders serieus nemen en zich dus niet om de vingers van het zieke kind te laten winden.