Augustus 1987
We hebben een artikel gelezen in de Libelle over een echtpaar die een kind hadden geadopteerd. Het ging vooral over de reacties van de familie. Jan en ik hebben er toen uitgebreid over gepraat, we zaten wat te fantaseren hoe onze familie zou reageren en langzaam aan werden we nieuwsgierig over hoe een adoptie allemaal in zijn werk ging. Voor ons stond al lang vast dat we een gezin wilden hebben met meer kinderen en allebei vonden we dat een adoptiekindje net zo welkom zou zijn als kinderen van ons zelf. Er zijn in de wereld duizenden kinderen die behoefte hebben aan een gezin en het sprak ons erg aan om er 1 of meer die kans te geven.

We hebben eerst informatie aangevraagd bij de raad van kinderbescherming in Den Bosch, na die gelezen te hebben, hebben we ook nog informatie aangevraagd bij Wereldkinderen.

We hebben op 24 Augustus een brief geschreven naar het ministerie van justitie dat we een aanvraag deden voor een beginseltoestemming. Voor de beginseltoestemming wordt afgegeven, wordt er eerst een gezinsonderzoek gedaan en die wachttijd daarvoor zou ongeveer anderhalf jaar zijn. In die tijd was het de bedoeling dat we ons zouden voorbereiden op de adoptie. We hebben veel boeken gelezen, we hebben een aantal voorlichtingsavonden gehad in Best van Wereldkinderen. Hier werd verteld over de gang van zaken en je kreeg ervaringen te horen van mensen die al een adoptie hadden gedaan. Iedereen waarschuwde je voor de vele moeilijkheden en de lange wachttijden maar desondanks werden wij steeds enthousiaster. We zijn in Januari 1988 lid geworden van de vereniging Wereldkinderen, die organiseerde regioavonden .

Ongeveer in Juni/Juli zijn we het aan iedereen gaan vertellen.

In October 1988 hadden we een oriëntatie avond ter voorbereiding op het gezinsonderzoek. In de eerste week van December kwam een maatschappelijkwerkster van de raad van kinderbescherming. Zij heeft een tijd met ons gepraat over onze ideeën en verwachtingen over adoptie. Over dit alles moest een rapport worden geschreven en we hadden< de keus of het haar laten doen of zelf doen. We hebben gekozen voor zelf doen, dit was best heel moeilijk want ze wilden heel veel over je weten. Al met al lukte het toch goed en een paar dagen voor de kerst kwam ze langs om het rapport te bespreken. Zij zou het ministerie positief adviseren. We kregen dus ook van het ministerie de beginseltoestemming en we kregen te horen dat we op 2 Januari waren ingeschreven bij Wereldkinderen. We hebben toen een matchingsformulier ingevuld, daar kun je voorkeuren op invullen en toen was het weer wachten. Met onze keuzes zou het ongeveer een jaar duren.

Eind Februari kregen we te horen dat er enkele landen waren gestopt met adoptie en dat er daardoor een wachtlijst stop was en dat die inging met terugwerkende kracht per 1 Januari, we waren dus net 1 dag te laat met de inschrijving en dat hield in dat we ongeveer 5 jaar zouden moeten wachten. We zijn toen nog bij een voorlichtingsavond geweest maar daar hoorden we weinig nieuws.

Op 4 Maart waren we op een verjaardag van vrienden, zij waren ook net gestart met een adoptie procedure en ze wilden het zelf gaan doen in Brazilië. De zwager van M. had een neef in Belo Horizonte, die een andere neef van hem had geholpen met een adoptie. Wij kregen dus het telefoonnummer van die mensen, We hebben gelijk de volgende dag er heen gebeld, we kregen het nummer van de advocate. T en A wilden ons wel helpen als Ines dat ook wil. We hebben dinsdag om 13.00 uur op gebeld naar Brazilië, Jan is speciaal van zijn werk naar huis gekomen. Vol spanning bellen we maar Ines is er niet. Op zijn werk komt Jan een baas tegen, die heeft zelf ook een kindje uit Indonesië geadopteerd en weet dus wat het is. Hij zegt dat Jan wel op het werk mag bellen als het niet de spui gaten uit loopt. Dit scheelt ons echt heel veel. Op woensdag heeft Jan contact met Ines en ze zegt toe dat ze ons wil helpen en ze zegt toe om informatie op te sturen zodat we weten wat we allemaal nodig hebben, dit is echter nooit gebeurd. Er is s'avonds ook een regio avond van wereldkinderen maar hier houden we wijselijk onze mond, het hoeft tenslotte niet aan de grootte klok gehangen te worden.
Op 10 Maart gaan we naar T en A, die vertellen ons een hele hoop over hoe hun het hebben gehad en wat er zoal bij komt kijken. Vol enthousiasme gaan we met alles aan de gang. Hun hebben ons een heel eind op weg geholpen en voorlopig hebben we genoeg te doen er komt een hele papier winkel bij kijken en die moet overal en nergens vandaan komen. De komende weken ben ik druk bezig met alles te verzamelen, Jan doet vaak het bel werk en ik ga overal heen omdat ik een parttime baan heb bij de gezinsverzorging. We moeten bij de huisarts langs voor een verklaring, bij het stadhuis moeten we een aantal verklaringen hebben en de kopieën van het paspoort en van de huisarts moeten worden gelegaliseerd. Dit gaat niet van een leien dakje, die ambtenaren zijn dit niet gewend en vinden het onzin, uiteindelijk hebben we de afdelingschef, zo ver gekregen. Alle verklaringen moeten ook in het Portugees zijn omdat ze in Brazilië nauwelijks Engels kunnen, de internationale verklaringen zijn echter niet in het Portugees en omdat dat voor elkaar te krijgen kostte ook weer veel overredingskracht. Een jonge vent achter de balie vond dit belachelijk, rechters moeten maar Engels kunnen en hij wou niet mee werken, op het laatst heb ik zijn chef erbij gevraagd en die heeft het met een woordenboek vertaald en uit gewerkt. Veel dingen gingen heel moeizaam en dan zijn dit soort dingen weer leuk. Pa en ma Damsteek hebben we ook aan het werk gezet want vanuit Leeuwarden moet ook spul komen en voor Amsterdam hebben we een oom ingezet. Alle papieren die we tot nu toe hebben sturen we op 20 Maart op naar de vertaler Leidschendam, deze is ons aangeraden door het Braziliaans Consulaat. We hebben ook al contact met het ministerie van justitie, schriftelijk en telefonisch met de Dhr. P. Wij moeten van hem het gezinsrapport en de beginsel toestemming krijgen met zijn persoonlijke handtekening.

We liggen op 3 April al vroeg op bed, we hebben het ontzettend druk, net als we om 22.00 uur het licht uit hebben gaat de telefoon, een collect call vanuit Brazilië, het is Ines.
Ze vertelt ons dat we een zoon hebben, een jongetje van 4 maanden oud, zijn naam verstaan we niet goed, iets van Richard of Ricard hij heeft een lichte huid kleur, is gezond en woont bij mensen in Belo Horizonte. We zijn helemaal verbijsterd en bellen gelijk de familie op.
De vertalingen krijgen we op 4 April weer terug, dus morgen ga ik naar het consulaat. Op 5 April moet ik s'morgens eerst werken, dan naar huis er is dan ook bij de post het gezinsrapport en de toestemming echter zonder handtekening. Ik rij gelijk naar Rotterdam als ik thuis klaar ben, omdat alle papieren naar het consulaat moeten voor stempels, ik zal dan gelijk vragen of het zonder handtekening kan. Ik was om half 2 in Rotterdam en moest eerst zoeken waar ik heen moest en waar ik de auto kon parkeren. Bij het consulaat hebben ze alles gecontroleerd en de handtekening van P.is echt nodig. Ik kan het niet gelijk mee terug krijgen omdat ze om 16.00 uur al sluiten dus betaal ik en hun zullen het opsturen. Omdat ik nu toch onderweg ben en omdat ik kwaad ben, rij ik gelijk door naar het ministerie van justitie, ik volg netjes de bordjes van Parkeren min. v. justitie en kom bij een parkeergarage terecht. Ik heb gelukkig de grote auto van pa mee en zie er erg gekleed uit, de garage is helemaal niet voor het publiek, ik bluf dat ik een afspraak heb met Dhr. P. en ik mag doorrijden. Bij het ministerie gaat het niet zo Gemakkelijk, je moet je bezoek minstens een week van tevoren aankondigen zodat ze alles kunnen checken en daarbij is P. er niet zegt de receptioniste. Ik leg het verhaal uit en vertel dat ik wel even in de hal wacht omdat het dringend is. Na 5 minuten kan ik opeens met een bezoekers kaart en begeleiding naar boven en daar krijg ik gelijk de handtekening, hij zet in eerste instantie nooit zijn handtekening, de mensen vragen het gewoon nog eens en dan doet hij het pas. Als ik weg ga wordt mijn kaart af getekend en moet ik binnen 5 minuten bij de
receptie zijn. Ik ben nu toch al in Den Haag en rij maar gelijk naar Leidschedam , dan heeft hij de spullen gelijk om te vertalen. De terug weg duurt zeer lang, file bij de van brienenoordbrug, tegen achten ben ik thuis bij een zeer verontruste Jan. De papieren van het consulaat krijgen we op 6 April en nadat Jan alles heeft gekopieerd sturen we het op 7 April op naar Brazilië, Ines kan nu aan het werk.
Alles komt nu wel heel dicht bij, als het in dit tempo door gaat kunnen we in Mei al naar Brasil. De baby kamer is nog helemaal niet klaar, ma D. komt hier een week en we gaan met vereende krachten aan het werk om alles te doen. Verven, kasten ophangen, luxaflex, schoonmaken.
De laatste vertalingen krijgen we op 12 April binnen, ma en ik stappen gelijk in de auto naar Rotterdam en bij het consulaat zetten ze de stempels terwijl wij de stad in zijn en allemaal spul kopen voor de babykamer. We kopiëren alles gelijk en versturen het dan, we hebben haast. In het weekend gaan we bij de Babydump langs, we kopen daar veel Spullen, zoals matras, dekbed, bad en luierspul. Zondag 16 April gaan we naar Groningen, daar staat ons busje die G. heeft gerepareerd, N. heeft hem gelijk vol geladen met Babyspul, er zit echt van alles in, ledikantje, kinderstoel, Kleding, badstandaard, kinderwagen, wandelwagen en speelgoed. Maandagsavonds 17 April gaan we weer naar T en A, ze geven ons nog weer adviezen voor de reis en over het verblijf. In eerste instantie zouden we hun reiswieg lenen maar dat gaat niet door dus nu zullen we zelf een op vouwbare kopen en dus ook een klein Dekbedje, de hoesjes hier voor maak ik zelf. Zo langzaam aan zetten we de koffers klaar en verdwijnt er steeds meer spul in voor de reis en moeten de kleren schoon blijven, elk moment kan er tenslotte gebeld worden. Op 1 Mei ga ik naar Baarle Nassau om geld op te halen. We hebben ook al een box. Het weekend van Hemelvaart 4 en 5 Mei zijn pa D. en ome R. hier, die gaan samen druk aan het verven. Als ze naar huis gaan nemen ze Bumper mee, we verwachten echt elk moment telefoon.

In de loop van de week hebben we inderdaad bericht gekregen, de eerste weken hoeven we nog niet weg, de adoptie moet eerst worden aangeplakt ter kennisgeving en die periode is nog niet Voorbij. We krijgen ook bericht van Ines, hij heet Ricardo Luiz de Souza en is geboren op 6 November 1988 en is dus ouder dan we dachten. We gaan nu het weekend naar Leeuwarden om Bumper te halen en we gaan ook op visite bij A. en E. in Drachten. Hij is een vroegere kennis en E. komt uit de buurt van Belo Horizonte en kan ons aan een adres helpen. Dit wordt dus Jo. Ze vertellen ons wat over Brazilië en we spreken af dat we wat spul mee zullen nemen voor hen, ze zijn erg enthousiast. In de loop van de week krijgen we telefoon van Ines ze heeft geld nodig voor de verzorging van Ricardo en of wij maar even 2000 dollar willen sturen, ik begrijp dit niet en schrik hier van. Na overleg met Jan bellen we E. en die belt Ines, het blijkt dus 200 dollar te zijn, haar Engels is gewoon slecht. Dit geld sturen we dus op. Op 19 Mei gaan we naar het reisbureau en bespreken onze reis. We hebben ook contacten met andere aspirant adoptie echtparen, op 24 Mei kregen we bezoek van Fam.H. uit Veldhoven, die willen ook met Ines in zee. Ze hebben zelf al 3 kinderen, een zoon van 15, 1 van 10 die gehandicapt is en een meisje van 3 jaar die ze geadopteerd hebben uit Sri Lanka. Het is een heel amicaal stel, kletsen de oren van ons hoofd en willen van alles van ons weten over de Braziliaanse adoptie. Ines rekent hun trouwens 2500 dollar, wij moesten ons bedrag geheim houden maar dat was toch al bekend, ze twijfelen nu wel want ze vinden dit bedrag niet reëel. Wij hebben alle informatie die we van T en A hebben gekregen en die we zelf hebben verzameld, uitgewerkt en hier een boekje van gemaakt. Dit vonden ze erg Fijn, ze zijn met Ines bezig en ondertussen volgen ze onze adoptie op de voet, zodat ze meer zekerheid zullen hebben als ze zelf zo ver zijn.
Een week later kregen we weer bezoek nu van B. en R. Roermond, ook zij hebben contact met Ines gehad en zijn al bij T. en A.. Bij ons komen ze om eens te horen hoe wij het beleven, aanvullende informatie (zijn ook blij met het info boekje) en uit enthousiasme. Ze zijn ook al wel met Ines bezig maar willen eigenlijks ook eerst het resultaat van onze adoptie zien. Achteraf hebben allebei de echtparen af gezien van een samenwerking met Ines doordat ze het na onze ervaring niet zagen zitten. Fam.H. heeft in ongeveer Maart 1990 een meisje geadopteerd uit Sri Lanka, ze hebben daar zelf een contact gelegd en waren met 2 weken uit en thuis, hierna hebben ze nog veel andere echtparen geholpen. Fam.R. hebben pas in November 1990 een jongetje van Haïti kunnen adopteren.

Mijn laatste werkdag is op 31 Mei, zonder spijt neem is afscheid. Ik ga me lekker voorbereiden op onze reis, ik poets het huis helemaal en verder geniet ik van de zon. We genieten nog lekker van onze vrijheid. Pa en ma D. komen op 9 Juni. Ze hebben en cadeautje mee voor Regulio van E.en A., die hebben dit koosnaampje voor Ricardo bedacht toen we nog niks van hem wisten. De laatste dingen worden gedaan, we krijgen nog contact met Fam.W. die wil graag weten hoe het staat en waar wij in Brasil logeren. Ook moet E. nog naar Ines bellen voor hen omdat hun een aantal vragen hebben en er zelf niet uitkomen. Zondag 11 Juni gaan pa en ma weg met Bumper, even een vervelend moment. Nu Bumper weg is poetsen we nog 1 keer de kamer en dan kunnen we niks meer doen dan wachten op morgen.