Zaterdag 16 September
We waren om 6 uur in Belo Horizonte, met de taxi naar Jo zijn huis. Eindelijk is Oudste echt van ons en mag ik haar mee nemen naar Jan. De rest van de dag al mijn spullen bij elkaar gepakt, Oudste verzorgd en verder weet ik het eigenlijks niet meer. Jo was de hele dag hard aan het werk. Oudste is echt aan spelen toe, hier is daar bijna geen mogelijkheid toe, als we straks thuis zijn kan ze lekker in de box met speeltjes. Ik heb dus vandaag nog wel een paar oude James Bond video's gezien.

Zondag 17 September
Ines zit nog steeds in Almenara !!! Ik heb eerst lekker uit geslapen en toen het eten verzorgt. We gingen s'middags naar de verjaardag van So Paulo , die werd 83 Jaar. De hele familie was aanwezig, er was een lange tafel gedekt met allemaal koek, gebak, koffie en thee. Na het zingen van parabens a voce, werd er massaal aangevallen op de lekkernijen, hoe kun je zoveel mogelijk eten in een zo kort mogelijke tijd. Iedereen was helemaal weg van Oudste en ze waren natuurlijk blij dat het gelukt was, ze hebben toch allemaal mee geleefd. Na de verjaardag visite ging Jo nog met Carl Heinz mee om in de video zaak te werken, Maria ging ook mee en van mij werd dit ook verwacht. We hebben daar de brood maaltijd gebruikt, de dochters van hun zijn hele leuke meiden en 1 van hun had een vriend die ook een paar woordjes engels sprak, dit lukt me toch beter dan Duits. We waren om 23.00 uur pas thuis, Oudste verzorgd en toen lekker slapen.

Maandag 18 September
Vannacht om half 3 ging de telefoon, ik nam op en het was het deuntje van a cobra bellen (collect call) maar ik hoorde niks, later werd er weer gebeld en toen nam Maria op, weer niks. Om 5.35 uur ging weer de telefoon, ik nam op en toen was het nog Ines, ze zat om Jo te gillen en zei dat ze in Almenara zat, ik schrok me rot en rende naar boven om Maria en Jo te roepen. Ines had geen zin om nog voor mij naar Belo Horizonte te komen voor mij, ze had de papieren aan een andere bus passagier mee gegeven, toevallig was die man advocaat, wij moesten hem maar op wachten op de rodavaria. Als een stelletje idioten zijn Jo en ik toen in de auto gesprongen en naar de rodavaria gereden. Er was niemand meer, gewacht op de gewone bus maar daar was die man ook niet bij. We hebben nog een tijdje gewacht en zijn toen maar weer terug gegaan in de hoop dat hij al bij Maria zou zijn, niet dus. Paniek, Almenara gebeld maar daar reageerde ze niet, Ines weigert ons te bellen. Toevallig belde Mae mae op, die hebben we natuurlijk alles verteld en toen heeft zij Almenara op gebeld en gezegd dat Bruno (Ines haar zoon) in het ziekenhuis lag, hier op reageerde ze wel en op aandrang van haar moeder heeft ze ook ons gebeld. Het bleek dus dat ze die man helemaal mijn adres of telefoonnummer niet had gegeven. Wij die man gebeld en we mochten gelijk komen. Het was ergens aan het einde van de Afonso Pena, we moesten daarbij nog een eind lopen om de auto kwijt te kunnen. Het bleek dus dat die man onderweg erg ziek was geworden en niet op ons had gewacht in de veronderstelling dat wij zijn naam, adres en telefoonnummer wel wisten. Met hem nog over de hele procedure gepraat, hij was zelf bekend bij de Federale Politie en de naam die Ines ons had gegeven zei hem niks, hij wist wel een ander die ons kon helpen, dit was beslist nodig omdat het anders 48 uur zou duren. Wij naar de politie en die man op gezocht, die wou alles weten, ook de naam van de advocaat en haar werk nummer. Ik gaf toen per ongeluk een rekening waar ook op staat dat Ines dollars heeft ontvangen, dat was foute boel, ze hebben gelijk alle gegevens genoteerd en Ines krijgt hier nog wel iets van te horen. Dankzij die man was het paspoort vlug geregeld, wel nog even een vraag gehad waar de vader was want ze vonden het wel een grote verantwoording voor 1 persoon.

Alles weer uitgelegd en verteld dat ik een machtiging had maar dat ze zoals ze konden lezen die had moeten afgeven bij de rechtbank, omdat in de papieren stond dat de rechter opdracht had gegeven om mij alleen met Oudste te laten reizen. Oudste moest ook een duim afdruk geven en toen was het echt klaar, ik heb het paspoort uitbundig gezoend, de mensen keken wel gek maar dat interesseerde me niet. Weer terug naar Maria om Oudste terug te brengen, ik had het vandaag lekker makkelijk omdat ik voor de laatste dag en de reis voldoende pampers had bewaard. Maria is een echte Braziliaan, stront eigenwijs, ik had haar gevraagd om de reis bij het K.L.M. kantoor af te zeggen en ook de binnenlandse vlucht, dit was volgens haar niet nodig omdat ik alles met Herman Wittebrood had geregeld en ze snapte maar niet dat hij niks nodig had met de Vasp. Ik zat dus goed in de piepzak. We gingen naar het K.L.M. kantoor, Jo ging gelukkig mee omdat ik het anders nooit zou redden op tijd. Ik moest het vliegtuig ticket van Oudste laten veranderen omdat het nog op naam stond van Ricardo en het ticket voor de vlucht van Ines voor de binnenlandse vlucht moest om gewisseld worden voor 1 voor Jo. Dit kon eerst niet want alleen degene waarvoor het ticket bestemd is kan dit regelen, op laatst het toch gelukt. Ik had voor de 3 medewerkers van het K.L.M. kantoor gebak mee, hun hebben echt veel voor ons gedaan. De tickets voor de K.L.M. vlucht waren vlug klaar, ze snapten wel niet hoe ik het had geregeld maar het was zo. De VASP was een stuk moeilijker, de tickets waren nog geldig maar nu lag de computer plat en konden ze niks boeken, we hebben er ruim 2 uur gezeten maar er gebeurde niks. Toen maar weg gegaan en ze zouden gelijk bellen als er wat was gebeurd. Onderweg wat spulletjes gehaald want voor s'avonds had ik Daizy en aanhang uit genodigd voor een klein feestje ter ere van Oudste, taart, cola, bier en toastje met spul. Ze vonden het heel erg leuk en natuurlijk was ik ook best trots, ze hebben erg mee geleefd en waar het kon geholpen. We kregen om 21.00 uur telefoon van de VASP dat we op de wachtlijst staan voor de vlucht van 7 uur morgen ochtend. Er was trouwens de hele dag geen water dus we konden ons helemaal niet lekker wassen voor de reis, het beetje water wat er was, was voor het eten en drinken. Ik heb Oudste maar wat met olie doekjes gepoetst, wel de hele avond elke keer geprobeerd of er water uit de kraan kwam, pas om 23.00 uur was het er weer, ik ben gelijk gaan douchen, het water kwam niet echt enthousiast uit de kraan maar het friste wel op na zo'n inspannend dagje. Hoorde nu pas dat Ines Jo heel erg heeft zitten pushen toen we de eerste keer in Almenara waren, ik moest heel vlug naar Nederland want het proces was illegaal en ze zouden mij gelijk oppakken als ik met Oudste het land uit zou willen gaan, ze hangt ook van leugens aan elkaar vast. Mae mae had nog afscheid van Oudste willen nemen, en ik had dit ook graag gewild maar door alle drukte lukte dit jammer genoeg niet. Ines heeft de hele dag gebeld dat ik haar loon nog moest over maken op een rekening in Almenara, op het laatst de a cobra telefoontjes maar geweigerd. Ik ging om 24.00 uur op bed vol spanning omdat ik niet zag zitten hoe wij in Rio de Janeiro moesten komen. Vandaag nog met Jan gebeld en toen het allemaal rond was en ik Jan zou bellen, belde G op om te feliciteren, hij geeft nu alles aan Jan door.

Dinsdag 19 September
Vandaag moet ik het land uit, anders............. ja wat anders? Om half 4 alweer uit bed, ik moet de voeding voor Oudste nog klaar maken, ik neem een grote thermosfles gekookt water mee en een kleine fles met al aan gemaakte melk. Ondertussen echt alles in gepakt. het afscheid van Maria was toch emotioneel, het is toch een hele ervaring geweest in Brazilië en zij was daar voor een groot deel ook bij betrokken. Maria had het ook moeilijk met het afscheid van Oudste, alhoewel ze wel weer blij was dat ze haar rust terug had. We gingen naar het vliegveld zonder dat we een vlucht hadden. Aan gekomen op het vliegveld, melden we ons gelijk bij de boekings balie maar er waren nog geen plaatsen vrij, zo hebben we gewacht tot we om 6.20 uur hoorden dat er plaats was. We moesten toen rennen want om 7 uur ging het vliegtuig de lucht In. Onvoorstelbaar zo bang als ik ben geweest, nu was alles Geregeld, zelfs de vlug naar Nederland en nu had het er heel lang naar uit gezien dat ik niet van Belo Horizonte naar Rio de Janeiro kon komen. Aan gekomen in Rio de janeiro hebben we een taxi genomen naar de Nederlandse ambassade, die zit daar ergens in een vrij gevaarlijke buurt, de rit duurde ongeveerd 50 minuten en de chauffeur vertelde heel veel onderweg, ook wat foto's vanuit de taxi genomen. Bij de ambassade vroeg ik om een toegang visum voor Oudste, de man ging even weg en kwam toen terug om te vertellen dat het 2 dagen ging duren ik kwaad en vertelt dat er vanuit Nederland een telex moest liggen, toen was het binnen een half uur bekeken. Ondertussen heb ik Oudste gevoed en verkleed in een jurkje want het was aardig heet aan het worden. Met veel moeite mochten we naar het toilet, dit lag namelijk niet in de bezoekers ruimte maar in een beschermde zone. In de buurt van de ambassade hebben we wat gedronken en toen weer een taxi op gedoken en naar het vliegvel. Daar aangekomen naar de K.L.M. balie en daar hadden we telefonisch contact met de heer Post en Herman Wittebrood, die hadden alles geregeld en ook de boete die ik moest betalen wegens het herhaaldelijk annuleren van de vlucht werd mij kwijt gescholden, ik kon de K.L.M. mede werkers om alle hulp vragen. Gelukkig gaf dit geen problemen. We zijn boven bij de snackbar een hamburgertje gaan eten en Jo kocht nog wat souvenir-tjes voor ons. Na nog een tijd beneden gezeten te hebben zou ik mij in checken en toen bleek dat we 6 uur vertraging hadden, we hadden het zo mooi uit gekiend dat ik eerst weg zou gaan en dan pas Jo, maar nu moest Jo weg. Hij gaf mij een dikke omhelzing en huilde tranen met tuiten bij het Afscheid, hij kon Oudste maar moeilijk loslaten. Het inchecken van mij was al geregeld door Dick Post, een onder Directeur, met Jo nog alles even gecontroleerd, ook bij de douane even navraag gedaan. Wegens de vertraging kregen we etensbonnen voor het restaurant, Oudste kreeg ook een. Na Jo uit gezwaaid te hebben ben ik eerst naar de kapel gegaan en toen naar het restaurant dat nog voor de douane is. Het was een heel goed restaurant, er hing een heel romantisch sfeertje wat best moeilijk was alleen. Ik kreeg er drinken en kon toen naar een buffet gaan waar echt van alles stond, warm en koud Vlees, kip, vis, salades, groenten, sauzen, rijst en bonen, gebakken aardappelen en macaroni, werkelijk een overvloed na wat ik gewend was. Na dit alles was er ook een buffet voor de nagerechten, vers fruit, gebak en slagroom waar ik me ziek aan heb gegeten. Het was echt uitstekend alleen heel Ongezellig. Om 17.00 uur ben ik al door de douane gegaan om genoeg tijd te hebben om eventuele problemen op te lossen. Ik had bij de K.L.M. gevraagd of ze me wilden helpen want achter de douane mag je geen wagen meenemen, ze zei eerst dat het hun zorg niet was, toen ik een paar namen noemde riep ze opeens wel hulp. De jongen die mij moest helpen ging gelijk met Oudste pronken bij collega's en bij de douane. Bij de douane hebben ze de paspoorten grondig gecontroleerd en de papieren van de politie dat ik het land uit moest en de adoptie papieren, ze wilden weten waar Jan was, ik kan het al aardig in het Portugees uitleggen. Als het tijd was om in te stappen, zou die knul me weer komen helpen. In de wachthal kon ik eigenlijks niks meer doen want ik zit met alle bagage en Oudste, heb middenin de wachthal een poep luier verschoond. Toen ik op laatst zelf naar de W.C. moest heb ik een jongen van een frisdrank tentje gevraagd om even op te letten en Oudste heb ik op de W.C. wastafel gezet zodat ik haar toch dicht bij mij had. Tegen 21.00 uur had ik dorst, ik heb mijn bagage bij het frisdranken tentje gezet en toen met Oudste (die nog zwaar genoeg was, want in de reiswieg lag ook bagage) naar boven gegaan. Daar eerst de laatste Cruzados uit gegeven en toen naar het restaurant, dit was van hetzelfde als voor de douane, ook de zelfde keuken alleen kreeg je hier aan tafel bediend. Meloen met bacon, vlees, patat, groenten en koffie. Ik ben nu echt rond gegegeten. De knul die me met de bagage helpt komt af en toe trots langs om te zien hoe het gaat. Na het eten was ik zo moe dat ik Oudste met de reiswieg onder mijn stoel heb geschoven en mijn benen door de hengsels gedaan, de bagage op de stoel naast me en daar mijn armen om heen en zo ben ik gaan slapen, kapot. Na een half uurtje werd ik wakker en zag ik Herman Wittebrood en Dick Post bij mij in de buurt Staan, ben er even heen gelopen om te bedanken en even Oudste geshowd. Toen het tijd was om naar het vliegtuig te gaan kreeg ik het alleen al benauwd toen ik zag wat voor een rij er stond om door de controle te gaan en opeens stond daar Herman Wittebrood naast me tegelijk met die andere knul, die knul heb ik bedankt en Herman heeft me in eigen persoon naar mijn stoel in het vliegtuig begeleidt. We gingen langs de dienst uitgang en in plaats van in de grote bus gingen wij in een ander busje en was ik bijna als eerste in het vliegtuig, herman heeft het personeel nog instructies gegeven en toen kon de reis beginnen. Voor Oudste was er een basket die ze voor mijn stoel op hingen. Het moment dat het vliegtuig de grond los liet kwamen al mijn emoties vrij, eindelijk weg uit Brazilië. Naast mij zat een Braziliaans gezin met een zoontje van 3 jaar, die man had ik ontmoet bij het K.L.M. kantoor en hij sprak wat engels, dus wel een beetje leuk. Oudste heeft de hele reis veel geslapen en als ze wakker was, ging ze van hand tot hand, al die vrouwen wilden haar wel op schoot en als ik dan even naar het toilet moest kwam dat mooi uit. Ik heb ook best veel geslapen ik was bekaf en vol gegeten.
Woensdag 20 September
Een uur voor we in Nederland zouden aankomen ben ik met Oudste naar de toiletten gegaan en heb ik ons eens lekker op gefrist en Oudste verkleedt. Hoe dichter we bij kwamen hoe enger ik het vond, Jan en ik hadden elkaar zo lang niet gezien en dat is dan best spannend. Een steward hielp mij met de bagage, ik had Oudste niet in de reiswieg maar gewoon op mijn armen omdat ik Jan al bij de slurf Verwachtte, toen hij er niet stond was dit best een teleurstelling. Ik werd door een stewardess op een bagage trolley gezet, snapte dit niet erg, ik kon eigenlijks wel gewoon lopen want ik had ook haast maar dit was geregeld zei ze, door jan dus. Bij de Douane aangekomen stond Jan daar en dat was een heel fijn moment, alle last viel van mijn schouders af, Jan nam alles over. Bij de douane nog wel speciaal om een stempel gevraagd anders krijgen we daar weer problemen mee. Bij de lopende band van de bagage ben ik zonder controle gelijk door gelopen en Jan die heeft op de spullen gewacht. Ik werd op gevangen door Ma Damsteek, die zich gelijk oma voelde en die erg blij was ons te zien, ook waren er pa en ma Dijkstra, ome R en G en T W met Ingeliese. Veel bloemen, ontzettend fijn. Jan heeft eerst lekker Oudste een flesje gegeven en toen zijn Jan, pa Dijkstra en ik de auto's gaan halen. Op mijn zitplaats stond een levens grote aap, een cadeautje van Jan. Op de terug weg zat ik voorin en Ma Damsteek achterin met Oudste. In Eindhoven aan gekomen voelde ik me weer echt thuis, de jeugd uit de buurt hadden ons staan op wachten en toen ze ons busje zagen reden ze vlug naar huis om het alle buren te vertellen. Tegen de tijd dat wij kwamen stonden ze allemaal voor de deur en werd Oudste gelijk bewonderd. S. had het huis verzorgd, ze had lekker drinken klaar staan. Het huis was versierd door vrienden, er stonden binnen bergen bloemen. Toen het een beetje rustig was hebben we een klein hapje gegeten en s' avonds kregen we bezoek . We gingen laat, bekaf en zeer tevreden op bed. Ines kan de boom in, ons kan ze niks meer maken.