Vrijdag 1 September
Vandaag dus wel de stad in, met veel moeite luiers gevonden en tot en met 13 September melk gekocht. G belde vandaag weer op, verder krijg ik veel post van pa en ma Damsteek, E en A, G en R, L, B en M, Ome R, en fam. H De telefoontjes komen van G en T, B en M, pa en ma Damsteek, G en R, B en M, E en A, ook was er de vorige week een telefoontje van pa en ma Dijkstra. Jan belt eigenlijks bijna nooit omdat ik hem altijd bel. Zonder deze kontakten zou het een stuk moeilijker zijn, een beetje medeleven geeft me weer een beetje moed. Vanochtend hebben we het kantoor van Ines gebeld, volgens G moest Ines alweer in Belo Horizonte zijn, daar zeiden ze echter dat Ines pas maandag er weer is. Later heeft Daisy op gebeld (in verband met de stem) en haar vertelden ze dat ze er morgen weer is. Maria heeft contact met de rechtbank gehad maar de rechter en aanhang zijn naar een andere stad vandaag.

Zaterdag 2 September
Om 5 uur vanmorgen heb ik Oudste gevoed en daarna zijn Jo en ik naar het huis van Ines gegaan, we wilden haar opwachten omdat ze volgens zeggen vanmorgen aan zou komen. We waren om 05.50 uur bij haar huis en hebben daar tot 7 uur gewacht, al die er kwam maar geen Ines. We zijn toen naar Mae mae gegaan en die was heel erg verbaasd mij te zien, die dacht dat ik al weg was met Oudste. Ines zit nog in Almenara en zou haar vandaag bellen omdat Mae mae geld moet hebben. Weer bij Jo thuis ben ik terug in bed gekropen tot Oudste mij om 10 uur wakker maakte, ik hoorde toen ook dat Mae mae al had gebeld. Ines had gebeld en die vertelde dat ze niet naar Belo Horizonte kwam, ze zou ons maandagavond bellen en dan moesten we dinsdags komen. Eerst waren we dit ook van plan maar we vertrouwen Ines niet en donderdag tot en met zondag werken ze niet omdat er weer een feestdag is, dan zou woensdag onze enige dag zijn en dat is wel heel eng. We gaan nu zondagavond weg, Ines mag dit beslist niet weten, we willen de rechter spreken voordat zij dat kan doen. Ines wil Jo helemaal niet in Almenara hebben, ze had wel iemand Anders, mooi niet dus, Jo kent de voor geschiedenis en weet net zo veel als ik weet. Oudste zal bij Maria blijven, bij Mae mae vertrouwen we het niet meer hoe lief zij ook voor Oudste is, bij haar heeft Ines er te veel grip op. Maria ziet er erg tegen op en is ontzettend zenuwachtig, ik ben heel blij dat ze dit doet en ik dus niet weer met Oudste hoef te sjouwen.

Zondag 3 September
B belde vandaag op, niks over de plannen voor vanavond vertelt want Ines mag het beslist niet horen. Na uit gebreide instructies en een waslijst met aanwijzingen, zijn Jo en ik weg gegaan, eerst de berg weer af en beneden een taxi gepakt naar de Rodavaria, de broer van Ines kwam nog bij de bus en die gaf een brief mee van Mae mae voor Ines. We hadden echt bergen proviand bij ons, daar had Jo op aangedrongen, ik had zoiets van 16 boterhammen met gebakken ei mee en verder nog wat klein spul. Onderweg zijn we er een paar keer uit geweest bij de rust plaatsen om iets te drinken, de reis met Jo is veel leuker omdat hij ook wat dingen van de omgeving kan vertellen. We waren allebei gespannen doordat we niet wisten wat ons te wachten Stond, ik heb het gevoel of opa Veerkamp heel dicht bij is.

Maandag 4 September
We waren om kwart over 7 in Almenara, we zijn toen naar het huis van de rechter gegaan maar die was net weg en zou pas om 13.00 uur terugkomen. We wilden beslist niet dat Ines ons zou zien of zelfs maar zou horen dat we in Almenara waren dus toen stonden we daar. Ik ben toen maar met het idee gekomen om naar de Belgische fraters te gaan, ik had die mannen nog maar 1 keer gezien maar had wel het idee dat ze ons zouden willen helpen. We zijn eerst naar het woonhuis gegaan en de heren kenden mij nog wel en vonden het goed dat wij in het parochie huis gingen wachten. We hebben heel leuk zitten praten, ook uit gelegd wat er allemaal aan de hand was, hun hadden namelijk ook al vragen vanuit de parochie gehad over de adopties van Ines. We gingen om half 1 weer richting de rechter, eerst reed er een taxi voorbij en die kende mij wel en hij bood toen prompt aan om ons naar het huis van Ines te brengen, dit natuurlijk Geweigerd.De taxi kwam even later terug en nu met Leci, de zus van Lourdes er in, ook zij wou ons meenemen, ook dit weer geweigerd, maar zij zei dat ze Ines ging halen. We hebben toen bij de rechter aan geklopt om te vragen of we op de waranda mochten zitten, er deed een heel jong vrouwtje open en Jo vroeg beleefd of haar moeder of vader er ook was, toen bleek het de vrouw van de rechter te zijn. Ze nodigde ons uit om binnen te komen en gaf ons ook nog wat te drinken. Wij blij want nu kon Ines ons niet meer vinden. Rond half 2 kwam de rechter, we hebben hem alles verteld en hij wil ons graag helpen maar kan nu niks voor ons doen omdat eerst de promotor zijn werk moet doen. Wij naar de rechtbank, de promotor had een bespreking met een andere advocaat maar we zijn gewoon binnen gestapt. Ik, zoals de afspraak was huilend, dit kostte me weinig moeite, hij werd eerst ontzettend kwaad omdat hij het hele gebeuren van Ines spuugzat is maar toen hij uit eindelijk naar ons luisterde gingen zijn oortjes klapperen van verbazing en zei hij gul al zijn hulp toe en dat dit het laatste was wat hij deed met Ines. Nu moesten we eerst het proces achterhalen voor de promotor zijn werk kon doen. Bij de administratie hoorden we dat Ines het proces al thuis had liggen, de maximale termijn dat ze dit mocht houden was 10 dagen en ze had het nu al 13 dagen dus moesten we alles weer van vooraf aan regelen, wij weer naar de promotor en die zei toe dat hij het wel zou accepteren als hij het vandaag nog kreeg maar hij had toch wel een week nodig. Wij op zoek naar Ines die we vlug vonden bij Gilberto, de garage houder/oud ijzer handelaar. We vertelden dat ze onmiddellijk de papieren moest op halen en mee naar de rechtbank. Hier had madam geen zin in want het was toch niet meer geldig, wij hebben haar verteld dat we alles geregeld hadden en dat ze op moest schieten. Eerst dus langs haar huis, waar ze zich ook nog rustig verkleedde en toen in de auto. We reden dus eerst naar de Militaire politie, we wisten totaal niet waar voor maar waren wel ontzettend bang dat ze Jo zou laten oppakken wegens bedreiging en dat ze zo mij weer alleen had waardoor ik veel moeilijker iets zou kunnen doen. Achteraf bleek dat ze aangifte heeft gedaan omdat iemand haar op een avond in mekaar heeft geslagen, naar men zegt de vrouw van Gilberto waar ze een verhouding mee heeft. Ze had veel lef om dat in onze tijd en voor ons geld te doen. Ines had de papieren van het proces in huis om haar aandeel in het proces te verwerken, bij de rechtbank bleek echter dat ze nog niks had gedaan en ze moest daar zelfs een typ machine lenen. Onderhand hebben Jo en ik staan praten met Ilmar, de administratrice, zodat zoveel mogelijk mensen het weten en ze Ines dus heel goed in de gaten houden. Toen Ines het had getypt moest het naar de promotor, Ines kon hem niet vinden op haar manier en zou al weg gaan, Ilmar had hem binnen no time Gevonden, Ines was een beetje(?) pissig. Ondertussen was het al 17.00 uur en het zag er niet naar uit dat we het vandaag nog af zouden krijgen, we waren wel zo slim geweest om een overnachting tasje mee te nemen. Ines nodigde ons uit in haar huis (kon ze ons mooi in de gaten houden), om goedkoop uit te zijn hebben we dit geaccepteerd. We hebben eerst de spullen naar haar huis gebracht en zijn toen weer naar het stadje gegaan om Maria te bellen. Het gaat gelukkig goed met Oudste. Jan heeft ook al gebeld. Ines had Hosilda wel weg gestuurd om boodschappen maar we zijn toch maar iets gaan eten, het bleek dat er op het pleintje waar Jan en ik ook altijd zaten een heel goed eetcafé was, voor 25 Crn. hebben we daar goed en veel gegeten, vlees, rijst, patat, salade, groente en drinken. Dat ging er prima in na de hele dag alleen maar een paar broodjes ei. Terug bij Ines bleek dat ze een paar zielige broodjes had en een vies stuk kaas. Ines heeft de hele avond zitten kletsen en alles zo mooi gepraat. Jo sliep op de slaapkamer en ik had voor mezelf het bed in de huiskamer gesleept. Juliana van B en M is nog steeds bij Ines in huis, ze wordt min of meer verzorgd door Leci maar echt veel liefde of aandacht krijgt ze niet. Ze loopt in vieze natte kleren rond en geen mens die zich druk maakt of ze nat is of gepoept heeft, als ze weggaan met haar dan wordt ze wel mooi gemaakt. Nu wij in het huis logeerde bekommerde niemand zich er om waar Juliana nu moest slapen, ze is toen lekker bij mij in bed gekropen en dat deed haar zichtbaar goed. Bij de rechtbank ook geïnformeerd hoe het zit met de processen van Juliana en Rafael, daar is bijna niks aan gedaan en daar kunnen wij dus niks mee beginnen. Slecht geslapen op dat vreselijke bed en ik voelde me ook heel onveilig in het huis van Ines, maar lekker liggen genieten van een slapende Juliaantje.

Dinsdag 5 September
Het eerste dat er gebeurde s'morgens, deed mij erg schrikken, het bleek dus dat Gilberto bij Ines had geslapen, wat een verstand om zo iets te doen met logees in huis, maar het ergste was nog dat hij met een geladen geweer de slaapkamer uit kwam, zo veilig hadden wij dus geslapen. Ines is sinds die aanval dus bang op herhaling en zo wil ze zich dus weren. We zijn eerst naar Lourdes gegaan, het bleek dus dat Ines daar ondertussen ook al was, Lourdes en Joseph wonen nu tijdelijk bij haar moeder in huis omdat ze een ander huis hebben gekocht. Ze zijn er erg op achteruit gegaan, het is er vies en klein. Hun hadden ook een baby in huis die zal worden geadopteerd door W en C van K uit Dl. Ze noemen haar Ines, ze hebben daar geen probleem mee omdat hun Ines steeds Mendes hebben genoemd en haar dus niet associëren met hun dochter. Ik schrok erg van de buik van Ines, ze had er een bloederige stomp op, achteraf bleek dit nog de navelstreng te zijn die ze daar helemaal niet verzorgen, ik had zoiets nog nooit mee gemaakt en dacht hier ook niet aan omdat ze verteld hadden dat Ines al een paar weken oud was. Achteraf bleek dat Ines nog maar een paar daagjes oud was. Adailze heeft lekker voor ons gekookt. We gingen tegen 1 uur met zijn allen naar de rechtbank, de promotor was binnen met een audiëntie bezig hem toch maar weer gestoord. Ze zijn daar goed kwaad op Ines en vinden het belachelijk dat wij dit zelf op moeten knappen. Ik kan dus niet op 12 September naar huis, wat dus een probleem wordt omdat dan het vliegtuig ticket verloopt. Toen we Ines hier verantwoordelijk voor stelden, vertelde ze in eerste instantie dat ze het de vorige week al bij de rechtbank had willen regelen maar dat de promotor het niet had geaccepteerd, wat gewoon onmogelijk is want ze had er immers niks aan gedaan. Even later toen ze dit verhaal al weer vergeten was, zei ze dat ze het proces met opzet had achter gehouden omdat ze de rechter niet vertrouwde, die was namelijk illegaal bezig, Ja Ines we geloven al je leugens, niet dus. We zijn nog even bij de fraters geweest want die wilden alles graag horen. Het eerste dat ze zeiden was dat dit hun vermoedden bevestigde met wat ze bij T en A al hadden gedacht, namelijk dat ze het niet zo zeer voor de kinderen doet al wel om op deze manier belangrijk te zijn en de mevrouw uit te hangen. Hun wilden zich er niet mee bemoeien omdat hun parochianen er moeite mee hebben, niet zo zeer met de adopties op zich maar wel met de manier op hoe Ines het deed. Als ik zo door Almenara loop, vragen ze allemaal waar mijn man Is, Jan heeft daar een goede indruk achter gelaten, en ze leven ook allemaal heel erg met ons mee. Zelfs in winkels waar Jan en ik nooit samen kwamen vragen ze naar hem. Op de rechtbank dwepen ze ook al met Jan, best iets om trots op te zijn. Maria heeft een papier getypt waarin staat dat ik Ines dat geld voor de rechtbank en de taxi heb betaald, ik wou hier een bewijs van hebben. Ik was heel bang dat ze dit zou weigeren te tekenen maar ze deed het zelfs zonder te lezen. Jo die al 36 jaar in Brazilië woont en al heel wat gewend is, had zelfs zoiets nog nooit mee gemaakt. Ik heb Ines nog gevraagd wat de kosten waren voor het logeren maar dat was voor niks omdat ze zo op mij gesteld was en het dus vriendschap was, echt schizofreen. We zijn s'avonds weer naar Belo horizonte gegaan, het zou toch nog wel een week duren, met Ilmar afgesproken dat we contact houden. In de bus veel liggen piekeren, huilen en een beetje geslapen, ik wordt geloof ik net zo gek als Ines, wie gelooft dit nu nog?

Woensdag 6 September
Als eerste toen we weer bij Jo thuis waren heb ik Oudste geknuffeld, Maria vertelde dat ze goed kon merken dat Oudste mij had gemist en zo reageerde ze ook. Om half 7 heb ik gelijk Jan gebeld. Even bij komen en daarna kreeg ik het zeer druk. G belde, die wou natuurlijk alles van het verloop weten, mijn ouders belden op omdat ze zeer ongerust waren. Mijn vliegticket zal verlopen dus dat moet ik gaan regelen, ik heb met Marga Wittebrood gebeld, de vrouw van de directeur van de K.L.M. Brazilië, haar man was niet thuis dus later nog eens gebeld. Hij was er weer niet maar wel een heel fijn gesprek met haar gehad. Hierna een telefoontje van B die wilde graag weten hoe het met Juliana gaat en waren iets gerust gesteld. Hoe meer Ines tegenwerkt hoe harder ik wil vechten. s'Avonds kreeg ik eindelijk telefoon om 23.30 uur van Herman Wittebrood, hij zal alles regelen en ook nog gratis. Jo maakte me hier speciaal voor wakker. Ik kreeg overdag ook nog een telefoontje van uit Parana, een stadje in het zuiden van Brazilië, de familie van de K logeert daar bij een oude vriendin Toos. Ze wilden natuurlijk ook weten hoe alles ging, ze hadden alle indianen verhalen gehoord van G en geloofden het niet erg, wat begrijpelijk is je moet het eerst zelf mee maken. Ze waren zelf nog vol vertrouwen en enthousiast. Ik heb het telefoonnummer van de promotor gegeven.

Donderdag 7 September
Ik ben vandaag triest, hoe lang zal het nog duren. Ik heb Oudste weer lekker verzorgd, de was gedaan, mijn kamer is gepoetst. Ik verlang werkelijk naar de wasmachine en stofzuiger. Be belde weer op, hun worden ook knetter gek. s'Avonds zou ik weer Jan bellen maar durfde niet goed, de kosten groeien ons nu al boven het hoofd uit. Ik hoorde van Maria dat ze geen oog heeft dicht gedaan toen ik weg was, ze had Oudste naast haar in het reiswiegje op bed staan en was doods benauwd dat er iets zou gebeuren. Oudste slaapt het liefst diep onder de dekens en dat vond Maria eng. Het was Maria wel mee gevallen en ze had ook hulp van Daizy gehad. Mae mae belde ook nog ze had helemaal niks meer gehoord, Maria heeft niet alles verteld want dat kun je toch moeilijk doen, vertellen wat voor een rot dochter iemand heeft. Ze was heel erg aan het huilen want ze heeft er heel veel moeite mee en wil echt alles voor ons doen, ze is een hele lieve vrouw. Vrijdag 8 September Ik zou eigenlijks naar de stad om er even lekker uit te zijn, maar dit kon niet. Ik kreeg weer een telefoontje van Toos, die begrijpen alles nog niet helemaal maar leven wel heel erg mee, ze willen ons zo graag advies geven terwijl dat helemaal niet mogelijk is. G heeft ook nog gebeld. We hebben geprobeerd om de rechtbank te bereiken maar dat is niet gelukt, nu dus pas weer maandag. Ik heb Jo al een paar keer gevraagd om mee te gaan naar de Federale Politie omdat mijn visum verloopt, maar hij heeft geen tijd en zegt dat het geen haast heeft. Het zal wel, alleen kan ik er niet heen, het is aan de andere kant van de stad, slecht bereikbaar met de bus en van engels hebben ze nog nooit gehoord. Ik ben s'avonds nog met Jo boodschappen wezen doen bij de epa en daar ook baby melk voor Rafael gekocht, Mae mae heeft al een hele tijd geen geld van Ines gekregen en ze kan bijna niet rond komen op deze manier, zo'n baby kost toch aardig wat geld als je bijna niks hebt. Ook nog over Ines gepraat, ondanks alles wil ze het toch een beetje goed praten.

Zaterdag 9 September
Eindelijk de stad in, bij sears geweest, daarna een hele tijd op het bordes gezeten bij het postkantoor om een brief aan Jan af te maken. Er staat weinig nieuws in maar dan staat alles is op een rijtje en heb ik het gevoel dat ik toch meer contact heb. Er kwam een hele motor club langs, er schijnt een happening te zijn, mooi. Later hoorde ik op het journaal dat er een manifestatie is geweest, de motors reden 6 rijen dik en 5 kilometer lang, daarbij allemaal muziek. Het was heel indrukwekkend om te zien en vind het jammer dat ik het niet in het geheel heb gezien. Vanaf het postkantoor ben ik naar Lojas Americanos gewandeld, een behoorlijk eindje, onderweg een hele tijd in de kerk gezeten aan de Afonsa Pena, had daar een heel beschermd gevoel. Het maakt me heel rustig ergens weet ik opa die me wel zal helpen. Ik had bij Lojas Americanos ook een pak cake mix gekocht, toen ik terug kwam zag ik Maria al moeilijk kijken want ze dacht dat zij dat moest maken. Ze gaf me gelijk tekst en uitleg hoe ik het moest doen want in Brasil is alles anders als ergens anders en je moet toch echt wel een Braziliaan zijn om zoiets te kunnen. Toch maar op mijn eigen manier gedaan en het was zalig, als ik er zelf een stukje van wil hebben, moet ik wel door eten want Jo en Maria kunnen niks bewaren, alles moet op. Telefoon gehad van Ma en E, fijn. Oudste zei Mama, daar ben ik stellig van overtuigd, het zal vast alleen gebrabbel zijn geweest maar dat doet er niet toe, heel verterend. Vanavond gingen Jo en Maria naar een Feestje van de dochter van die Duitse vrouw waar we met Jan erbij zijn geweest, Elizabeth is gepromoveerd aan de universiteit. Ik zou eerst ook mee maar ik wou Oudste niet bij vreemden achterlaten, achteraf had ze best mee gekund. Ik heb nog wat steentjes uit gezocht en wat in huis rond gescharreld, het geprobeerd gezellig te maken maar dat is moeilijk alleen. Ik heb op bed nog even televisie gekeken, doe dit wel vaker op het kleine teeveetje, Desperate seeking Susan van Madonna was erop, ben dus halverwege in slaap gevallen. Tegen de middag toch even Jan gebeld, die zal ook wel gek worden van al die telefoontjes.

Zondag 10 September
Alle bemoeizucht ben ik weer eens zat. Oudste heeft een beetje buikpijn en gelijk begint Maria weer over die cha de camomille, en ik mag haar geen fruit geven, ik ben maar gewoon eigenwijs en ga mijn eigen gang. Iedereen zegt het weer anders. Ik heb het idee dat Oudste wat last krijgt van het doorkomen van de tandjes, Maria wou er gelijk spul voor gaan kopen wat ik dus met de grootste moeite tegen kan houden. Vanmorgen vroeg hoorde ik veel lawaai beneden van Jo en Maria, ik er dus ook uit, bleek dat Jo weg was en Maria weer in bed. Ik heb toen maar een hapje gegeten en toen ook weer tot 12 uur in bed, liggen doezelen, lezen en piekeren. Oudste is erg levendig, "praat" veel met steeds meer gil geluiden. De rest van de dag genikst. s'Avonds om 9 uur al weer op bed.

Maandag 11 September
Vandaag een kaart van Simon gekregen, erg leuk. Van Jan de Flair toe gestuurd gekregen en van Tante B een borduurwerk. We wachten nog steeds op telefoon van de rechtbank , ben naar de K.L.M. geweest om iets te regelen wat dus niet gaat om dat hun niks meer mogen doen voor mij omdat het ticket verloopt en bovendien alle plaatsen bezet zijn. Alles moet nu eerst via Herman Wittebrood . Jo heeft geen tijd om naar de politie te gaan.

Dinsdag 12 September
Wachten is erg. Vandaag naar de Federale politie geweest, een visum is 3 maanden geldig alleen geen 3 echte maanden maar 3 keer 30 dagen, dat houdt dus in dat ik 2 dagen te laat ben. Wij alles uitleggen maar dat interesseerde ze niet, ik moest een boete betalen, er werd een heel proces verbaal opgemaakt en toen moesten we naar Boven, ik zou achter die man gaan lopen maar dat mocht niet, als een echte boef moest ik voor lopen zodat er geen ontsnapping gevaar was. Boven moest ik vingerafdrukken maken, alle vingers van beide handen 5 keer en daarna nog in het geheel. Ze hebben het paspoort gekopieerd en ik moet 19 September het land uit. We hebben geprobeerd Almenara te bereiken wat niet is gelukt. Toos Peters belde ook weer op en die wist te vertellen dat Ines in Belo Horizonte was. Wij er gelijk heen, bleek dat ze alweer weg was naar Almenara, We hebben alles aan die moeder verteld en zijn toen gelijk bus kaartjes gaan kopen zodat we morgen opnieuw naar Almenara kunnen. Hierna zijn we naar een klant van Jo gegaan, die wonen in een heel luxe appartement, ze spraken ook wat engels dus dat was wel leuk. We waren onderhand al de hele avond op sjouw en gingen toen ergens ijs kopen. Ik scheurde uit mijn rokje, Maria keek me daar later raar op aan, ze zijn hier heel wantrouwend. Ook nog weer naar de bouw geweest, Jo moet dit heel goed in de gaten houden. Waarschijnlijk zijn de tickets van de interne vlucht verlopen omdat Maria de reis niet goed heeft geannuleerd, kan er nog wel bij.

Woensdag 13 September
Vandaag Anton Bruinsma gebeld, de Nederlandse Consul in Belo Horizonte, het consul zijn is voor hem een bij baantje, en hij klonk niet echt enthousiast om te helpen, hij kan weinig doen denkt hij maar ik moet maar eens langs komen. Daar heb ik geen tijd voor en als het toch niet helpt is het helemaal zonde. Voor Carl Heinz is Jo bezig met het afleveren van een video Zaak, nu kan hij dus films lenen. Het zijn engels talige dus wel leuk, vandaag heb ik midnight runner van Robert de Niro Gezien, de andere film was stake out, ook leuk. Nu liggen nog 2 films en juist nu heb ik geen tijd. Jan belde vandaag nog nadat ik hem vanmorgen natuurlijk ook had gebeld. Ook nog een telefoontje van F van de K. Na de nodige instructies aan Maria voor Oudste gingen Jo en ik Weg, natuurlijk met een goede voorraad eten. In de bus veel zitten praten, we zagen er allebei een beetje tegen op. We hebben trouwens gehoord dat Ines voor de tweede keer in mekaar geslagen is, de vorige keer zag ze er niet uit, een dikke neus en op gezet gezicht.

Donderdag 14 September
We zijn niet met de bus meegereden in Almenara naar de Rodavaria maar zijn er bij de rivier uit gestapt, we hadden toch alleen hand bagage en zo waren we gelijk bij het huis van de rechter en hadden we meer kans dat hij nog thuis was. Zo kwam het dus dat we s'morgens om half 7 bij de rechter thuis zaten koffie te drinken terwijl hij zat te ontbijten, wij hebben de rest maar geweigerd. We hebben alles verteld wat er was gebeurd en lieten mijn paspoort zien waarin stond dat ik 19 september het land uit moest en dat er anders maatregelen zouden worden genomen. De rechter vertelde dat hij het heel druk had en dat hij pas maandag tijd kon vrij maken, na enig aandringen zei hij toe ons vrijdag ochtend om 9 uur te helpen, dit was een hele opluchting. De rechter heeft zelf ook een klein zoontje. We zijn toen maar naar Ines gegaan en hebben haar uit bed Getrommeld, die keek alsof ze water zag branden. Daar hebben we wat gegeten, niet echt geweldig, na het eten zijn we even Almenara in geweest om Maria te bellen zodat zij ook weer op de hoogte was en dit kon doorgeven aan Jan. In de namiddag toen het niet meer zo heet was zijn we naar Lourdes gegaan, toen Joseph thuis kwam zijn we naar Jirau Gegaan, biertje gedronken en chirasko gegeten. Ik mocht niet mee betalen, hun wilden graag iets terug doen. Na enige tijd brachten hun ons weer naar Ines, die zaten helemaal opgedoft en gingen ergens heen om barbeque te doen, of wij zin hadden mee te gaan. Ik dus eigenlijks niet, ik voel me verschrikkelijk op gefokt in de buurt van Ines, ondanks alles moet ik aardig doen tegen haar en dat is me toch moeilijk. Jo had dus wel zin, ik ben toen ook maar mee gegaan want alleen blijven durfde ik ook niet. Het bleek dus dat ze ook naar Jirau gingen en ook gewoon chirasko namen, de jongen die daar werkt moest wel lachen toen hij ons alweer zag. Juliaantje heeft weer in mijn armen Geslapen, dit meisje komt zoveel te kort, gewoon triest.

Vrijdag 15 September
We werden om kwart voor 9 door Gilberto naar de rechtbank gebracht, de rechter was er nog niet en Ines was op haar manier helemaal in paniek. We hebben gewacht tot kwart over 9 en toen is Jo in de taxi naar het huis van de rechter gegaan en al vlug kwam hij terug om mij te halen. Het bleek dus dat de rechter nog gewoon thuis zat en gewoon in een short was hij het proces aan het uit werken, terwijl hij aan het werk was kregen wij een cafezinha en af en toe vroeg hij wat, hij wou bijvoorbeeld als achternaam opschrijven Damsteek-Dijkstra. Het is in Brazilië de gewoonte dat een kind eerst moeders achternaam krijgt en dan pas de vaders naam, uit gelegd dat bij ons anders is en dat alleen de vaders naam wordt gebruikt maar hij heeft er toen Dijkstra-Damsteek van gemaakt. Op een gegeven moment kwam hij opeens binnen met 3 glazen wijn en kreeg ik een stevige omhelzing, het proces was klaar en het was positief. De rechter gaf ons het proces zo mee, wat helemaal niet mag en wij moesten naar een advocaat, die de wettelijke vertegenwoordiger is van Oudste. Wij daar met de taxi heen maar die man was niet thuis. Weer naar de rechtbank waar Ines nog steeds zat te wachten met Lourdes, Lourdes gaf we gelijk een omhelzing en huilde van opluchting terwijl Ines zich omdraaide en ontzettend kwaad keek. Ines ging toch op aandrang van Lourdes op zoek naar de advocaat en Jo en ik gingen naar Jirau om iets te drinken en om Maria te bellen. Opeens komt Ines eraan, we moesten vlug in de auto zonder uitleg, wij dachten dat er heel wat was gebeurd maar toen bleek dat wij naar haar huis reden, we werden uit de taxi gegooid en ze zei nog net voor ze weg reedt dat ze ons om 15.00 uur kwam halen. We waren totaal verbijsterd, en kwaad, we moesten helemaal niet bij dat stomme huis zijn maar in de stad om te bellen en bus tickets te kopen. We konden dus helemaal terug lopen. Bij de centrale telefoon van Almenara bleek dat ik gewoon met Jan kon bellen terwijl Ines ons de hele tijd had wijs gemaakt dat dit onmogelijk was. Ze heeft ons dus met opzet van de buiten wereld af gesloten. Ik heb dus met Jan gebeld en die was heel blij, kon het moeilijk geloven. Ook met Maria gebeld, die is ook opgelucht. Daarna helemaal naar het busstation gelopen daar tickets gekocht, Jo moet naar huis want die video zaak moet dit weekend klaar komen. We hebben daar bij de rodavaria ook gegeten, het dag menu, dit kostte 7 Crn. en was een redelijke hoeveelheid en het smaakte ook nog wel wat. Weer naar de rechtbank, daar waren ze druk aan het werk, 2 vrouwen waaronder Ilmar, wij dachten een uurtje werk maar het bleek dat zit normaal 48 uur kost en nu zijn ze zo hard aan de gang dat ze het vandaag nog afkrijgen, ze moeten wel over werken en daar heb ik ze een extraatje voor gegeven. Alles moet in 8voud en van kopieer machines hebben ze bij de rechtbank nog nooit gehoord. Lourdes zat de hele tijd bij ons, Ines was op de scharrel, pas om bijna 17.00 uur kwam ze vertellen dat er nog een andere geboorte akte moest worden gemaakt en dat die afdeling om 17.00 uur dicht ging. Die vrouw die dit moest doen wou Ines niet helpen omdat ze de balen van Ines had, Jo er heen alles uit leggen maar die vrouw weigerde iets te doen waar Ines mee te maken had, ze deed het maandag wel met haar gewone werk. Op een gegeven moment heb ik Ines en Lourdes mee de kamer uit genomen zodat Jo alleen was en toen heeft hij die vrouw 20 Crn. (nog geen 10 gulden) aan geboden en toen deed ze het wel. Toch iemand om gekocht, dit was echter alleen administratief en had geen invloed op de adoptie. Ondertussen was de rechtbank al gesloten maar de advocaat, rechter en 2 getuigen waren allemaal nog aan het wachten want die moesten na mij het proces tekenen. Iemand ging het proces voorlezen en dan moest Jo vertalen, hij zei echter dat hij doof was en toen mocht hij zelf lezen, Ines leidde de rest gelukkig onbewust wat af en zo had Jo de gelegenheid om er door heen te rauzen hij bedacht zelf gewoon de helft en zei af een toe een naam zoals Oudste, Almenara enz, zo waren we er vlug doorheen. Het was maar goed dat ik een machtiging van Jan had want die had ik hard nodig. We hadden Ines gevraagd een taxi te regelen maar dat had ze niet gedaan, ondertussen was het 18.35 uur en de bus Naar Belo Horizonte was om 18.00 uur al. Nadat er getekend was moest de hele papierzooi nog worden geordend en ingeschreven in het register, Ines komt morgen naar Belo Horizonte en die neemt het nu mee, ik heb hier heel veel moeite mee want ik vertrouw haar niet, maar ik moet de gok wagen. Jo en ik zijn toen met onze overnachtings tasjes heel hard gaan lopen, dwars door de hoofd straat, naar de taxi Standplaats, dit moet een komisch gezicht zijn geweest, ik voorop te rennen en Jo er hijgend achteraan. Bijna aan het eind van de hoofdstraat kwamen we een taxi tegen, die aan gehouden, alles vlug vertelt en hij wilde ons wel mee nemen. We moesten eerst tanken en toen reed hij met een vaart van 140 kilometer, in het donker over die slechte wegen, doods eng, die man reed ook nog slecht. Bij Jequitinhonha aan gekomen, de eerste halte vanaf Almenara (een uur in de bus), was de slaapbus al een tijdje weg en de gewone bus nog maar net. Weer getankt en toen vlug weer verder, na ongeveer 10 minuten zagen we de gewone bus, die aan gehouden, het verhaal verteld en toen mochten we daarin mee rijden tot we de slaapbus tegen kwamen, er waren nog zit plaatsen. De taxi heeft mij 150 Crn. gekost, viel mee, de hele bus reis voor 2 personen kost 200 Crn. maar dit was een nood situatie en die man had alles op alles gezet om de bus te pakken te krijgen. In Teofilo otoni konden we weer in de andere bus. Ik ontdekte dus halverwege de taxi rit dat ik mijn nieuwe trui bij Ines heb vergeten, daar baal ik van want ik gun haar dat niet. De rest van de reis zitten uit puffen en aan het bij komen van alle emoties, heb opa bedankt. Ik en trouwens Jo zelf ook waren wel bang geweest voor Jo zijn hart, zoveel inspanning leek me niet echt gezond voor hem.