Vrijdag 16 Juni
We waren al om half 7 uit ons bed, de anderen waren er ook al Uit, om deze tijd is het namelijk al licht en begint hier de dag. Ontbijt gehad, of iets wat er op leek, ze hadden speciaal voor ons 2 broodjes gehaald, verse melk (volgens ons rechtstreeks van een boer) en cafezinha. We zijn in de loop van de ochtend naar het stadje gewandeld met Ines en daar hebben we samen wat rond gekeken. We hebben veel bekijks op straat. Toen we terug kwamen hebben we lekker gegeten. Tegen het eind van de middag gingen we met Ines en Lourdes naar de markt in de stad voor een spijkerbroek, met wat moeite vond ik een die lekker zat. Ik had er op gerekend dat we in Brazilië wat kleren moesten kopen, ze hadden verteld dat het hier goedkoper zou zijn en het scheelde in de bagage. Lourdes heeft ons ook nadrukkelijk verteld dat we niks moeten doen in huis, Jan was de afwas aan het spoelen en ik was wat kleren van ons aan het wassen, volgens haar heeft ze daar haar hulp voor en gasten doen dat zeker niet zelf. Voor ons is dit een vreemd idee. Toen we in de stad waren gingen we ook bij die vriendin langs maar die was niet thuis dus toen bij Jirau op haar gewacht. Wij kregen bij Lourdes thuis warm eten en toen bracht Joseph ons, Ines en vriendin naar een trouwfeest. Dat was erg leuk, de enige drank die ze er hadden was bier en een heleboel hapjes, hier is het de gewoonte dat je voor je een feest hebt niks eet, de mensen die een feest geven, hebben er ook alles voor over. Ze deden daar de lambada dansen, dit was voor ons een onbekende dans en vonden het dan ook schitterend om te zien. Naar huis moesten we lopen, een 3 kwartier met een bange Ines.

Zaterdag 17 Juni
Vanmorgen om 8 uur pas uit bed, snip verkouden. Voor het eerst hier gedouched, er is alleen koud water. Lekker in de zon gezeten, we moeten wel onze ogen dicht doen voor alles wat we hier zien. Beestjes in de suiker, de theedoek die ook wordt gebruikt al stofdoek, afwas gebeurt ook met koud water, douchen doen ze met 1 handdoek en dan praat je over een man of 6 die hem na elkaar gebruiken. Ogen dicht. s'Middags zijn we met Lourdes en Joseph naar de ranch gegaan waar hij werkt, hij heeft alles laten zien en ons ook een demonstratie gegeven van de Vaqua Jade met een paar collega's. Na afloop werden er verse kokosnoten geplukt, open Gekapt, toen konden we ze leeg drinken en na de tijd het vruchtvlees er uit lepelen. We lagen vroeg in bed.

Zondag 18 Juni We moesten vroeg ons bed uit, op aandrang van Ines hebben we een auto gehuurd en met haar, nenegro (de vriend van Ines), Joseph en Lourdes gingen we naar Porto Seguro. Onderweg in een dorp (Jacinto) geweest waar de hele rivier is uit gedroogd en waar je zo over de rotsen kunt lopen. Hier hebben we een hele klauter partij gehouden. Jan en ik waren trouwens knap beroerd doordat we s'morgens geen ontbijt hadden gehad en we dit ook pas zouden kunnen krijgen in een stadje dicht bij Porto Seguro. De wegen waren grotendeels zandwegen die in slechte staat waren en als en een riviertje was, bestond de brug uit 2 brede betonnen balken waar je precies met de wielen overheen kon rijden. Er zijn hele stukken bij waar je geen mens ziet. Het landschap bestond verder uit o.a. bergen. Onderweg kregen we nog een lekke band, die hebben ze verwisseld en bij de eerst volgende garage hebben ze de andere band weer laten maken. Hier konden we ook gelijk een hapje eten. Aan gekomen in Porto Seguro regende het, we hebben eerst bij een strand barretje wat gedronken, daar waren ook een paar kleine kindjes die de lambada dansten echt heel lief om te zien en achteraf hebben we ook spijt dat we hier geen foto van hebben genomen. We zijn nog een stukje verder gereden en daar was een soort toeristische attractie van indianen, van oudsher was dit een echt indianen gebied maar dit was puur commercieel. Hier schijnt Brazilië te zijn ontdekt door de Portugezen. Hier ook weer wat gedronken, we hebben bij een strand verkoper een bandje van de lambada gekocht en hier verkochten ze ook een speciaal gerecht dat onder andere bestond uit garnalen in een Saus. Ines en ik namen dat, Ines at de garnaaltjes met alles er op en er aan en zat vreemd te kijken dat ik dat niet deed, achteraf zijn we hier goed ziek van geweest. Hierna gingen we weer terug naar het andere strand, het regende nog steeds maar het was verder wel lekker weer. Hier bestelden hun een vis gerecht, dit werd op 1 schaal op gediend, de vis was nog helemaal compleet dus met kop en staart. Iedereen kreeg een vork en begon hiermee maar stukjes van de vis af te halen, toen wij dachten dat de vis op was, begonnen hun nog lekker aan de kop en staart te kluiven. We zijn met zijn allen ook even naar het oude Porto Seguro geweest, het was daar heel mooi om te zien, nog echt zoals het was zonder het toerisme, heel sereen. Jan en ik zijn even door Porto Seguro gewandeld, we hebben daar een leren buidel tasje en T-shirts gekocht. De terug tocht was erg zwaar, het was goed hard aan het regenen waardoor er bijna geen zicht was op de weg, daarbij was de weg al een heel stuk slechter als op de heen reis door al die regen. We waren allemaal moe en zaten met 4 man op de achterbank van een golfje gepropt. Over een afstand van ongeveer 200 kilometer, deden we ruim 4 uur. Terug in Belo Horizonte gingen hun eerst naar een chique restaurant maar daar hadden wij geen zin in omdat wij dan alles zouden moeten betalen voor 6 man, we zijn toen bij een straat tentje wat hamburgers gaan eten. We slapen hier trouwens slecht, dit komt onder andere door de hygiëne, het slechte bed en de duizenden muskieten. Het bed is min of meer rijp voor de schroothoop zo gammel is het en elke avond moeten we ons helemaal insmeren tegen die muskieten, we bedekken ons hele lichaam en hebben een ventilator aan staan, nu nog worden we geprikt, ik ben zelfs een en al bult.

Maandag 19 Juni We waren pas om half 9 uit bed, moe, koude douche. Eerst hebben we wat gezeten en toen zijn we begonnen aan een wandeling naar boven, het huis staat tegen een berg aan. Vanaf boven hebben we mooie foto's gemaakt en we hebben "gepicknid", dat wil zeggen een blikje cola dat we nog van Belo Horizonte hebben en wat koekjes. We krijgen bij Lourdes lekker eten, ze kan goed koken maar het is altijd te weinig. In Almenara gaan we vaak wel wat drinken (meestal verse sinasappelsap bij 'ons' tentje) maar we durven dan niks te eten te pakken om dat alles wat wij doen al verteld is aan Ines of Lourdes voor wij thuis zijn en we willen hun niet beledigen. Achteraf zijn we gewoon veel te netjes geweest, toen ik er de derde keer was en bij Ines logeerde, had ik er genoeg van en ben toen wel vaak zelf dingen gaan kopen. Het scheelde misschien ook dat ik me toen beter verstaanbaar kon maken en me niet meer gebonden aan Ines voelde. Bij de lunch hadden ze kip maar die hebben we geweigerd. Ze hebben hier van die kippen op hoge poten en die beesten worden in hun geheel klaar gemaakt, de poten, inclusief de nagels, staken zo uit de pan. We zijn s'middags voor de verandering maar weer eens door Almenara gelopen. Allebei nog steeds diarree.

Dinsdag 20 Juni Even Almenara in geweest voor onze dagelijkse vitamientjes. Vanmiddag zouden we een gesprek (interview) met de rechter hebben maar dit ging niet door want hij was volgens Ines in een andere stad. Het gesprek zal nu donderdag zijn en het proces op vrijdag. Adailze, een nichtje van Lourdes die heeft mijn nagels vandaag gedaan, zij is manicure. Met Ines zijn we s'avonds naar Jirau geweest.

Woensdag 21 Juni Vandaag weer rust. Natuurlijk Almenara in geweest, we zitten daar vaak op een pleintje, er komt daar veel jeugd langs omdat het dicht bij een school zit, er kwamen ook een stel langs en na lang giebelen vroegen ze ons wat dingen. Ines is bij de rechter geweest en nu zal het gesprek en het proces te samen op vrijdag zijn. We zijn s'avonds met Joseph en Lourdes naar een cafeetje geweest, daar kregen hun nog ruzie omdat Joseph zei dat er een mooi meisje zat.

Donderdag 22 Juni Slecht geslapen, Jan is ziek, er is nergens meer toilet papier te verkrijgen, er is weer een prijs stijging opkomst en dan houden de winkeliers de producten gewoon vast. De libelle's zijn nu onze nood voorziening. Ines wil nu een huis kopen omdat ze zich gedeeltelijk hier wil vestigen, ze verwacht nog vele adopties. We zijn nu mee geweest een huis te bekijken, het kost 2800 dollar en voor hier is het een mooi huis alleen ver van het centrum. Van de eigenaar kregen we een leuk asbakje. s'Middags even de stad in voor nieuwe muggenzalf. s'Avonds ging iedereen uit en wij kropen ziek in bed.

Vrijdag 23 Juni
Het uur van de waarheid komt vandaag. Om ongeveer 13.00 uur zullen we naar de rechtbank, eerst lekker uit geslapen. MISLUKT. Het is vandaag een feestdag en iedereen heeft vrij, dit wist Ines zogenaamd niet. s'Avonds zijn we bij een aantal feesten geweest bij mensen thuis, familie, daar kregen we een thuis gebrouwen drankje, cachaca en pinha (bijna puur alcohol), hier doen ze eerst zout op de handen wat ze dan op likken en dan nemen ze een slokje. Op de straat vierden de mensen ook feest en er branden bij veel huizen een vuurtje voor de deur. Overal werd er gedanst, gegeten en gedronken. Om 24.00 uur gingen we naar het grote feest in een gebouw, dit was voor de ranchers, we zaten in een leuk groepje en hebben zelfs geprobeerd de lambada te dansen. Om half 4 lagen we in bed.

Zaterdag 24 Juni
We kwamen om half 11 het bed uit, het middagmaal was zeer karig omdat de winkels dicht zijn en ze hier nauwelijks voorraad in huis hebben. De hele dag wat rond gehangen. We kregen geen avondeten omdat we met Ines naar het straat feest gingen, op het grote plein was een hele tribune gebouwd en wij mochten daar zitten tussen de kinderen en de hoge heren van de stad. Er was een hele opvoering met dansen erbij voor het feest van Sao Joa (sint Jan). Na afloop hebben we bij het enige cafeetje dat open was, wat jus d'orange en cake gehaald, toen de cake al half op was, ontdekten we dat er miertjes inkropen, gelijk gestopt dan maar honger.

Zondag 25 Juni We werden om half 8 uit bed getrommeld, na vlug een paar biscuits gingen we om kwart over 8 op weg naar de vaqua jade. Joseph moet vandaag wedstrijd rijden in Sao Francisco, een dorpje dat ongeveer 120 kilometer van Almenara af ligt. Onderweg was het echt heel erg mooi, wel de hele weg een zandweg. We kwamen ook in een heel mooi dorpje, Pedra Azul. Bij het terrein aangekomen, hebben we eerst wat gezeten, nog steeds geen eten, later toen we echt op het wedstrijd terrein Waren, zijn Jan en ik zelf maar bij een verkoper wat popcorn en fruit gaan kopen. Het was erg leuk om dit eens mee te maken. Het is een heel apart/leuk soort mensen, met de wedstrijden is heel veel eer en geld te verdienen. Met Joseph ging het vandaag niet erg goed, normaal is hij een van de beste, hij raakte dan ook prompt geblesseerd. Om 20.00 uur waren we eindelijk weer in Almenara, eerst gingen we bij de ouders van Joseph langs die Daniel in huis hadden en die ook eten voor ons hadden gemaakt, eindelijk weer een fatsoenlijke hap eten.

Maandag 26 Juni
We hebben s'morgens de koffers in gepakt, dit zou onze laatste dag zijn, de was van ons is af gelopen week gedaan door een was vrouw, tegelijk met de was van het hele gezin en wij moesten netjes(?) de helft betalen. Bij het gerechts gebouw (forum) hoorden we dat de rechter er niet was en dat we morgen maar eens terug moeten komen, we snappen echt niks meer er van. We hebben kennis gemaakt met de oma van Oudste, een op het eerste gezicht een aardige vrouw die een hard/moeilijk leven heeft, ze is hulp in huis bij een advocaat. Maar weer wat rond gesjouwd en wat vitamientjes gehaald.

Dinsdag 27 Juni
Weer koffers ingepakt, verder genikst want het regende vrij hard. Weer naar de rechtbank, het gaat weer niet door, Ines zegt dat de rechter is dood geschoten en wij hebben dat heel netjes geloofd, later blijkt dat rechters elke 2 maanden van stand plaats wisselen om zo fraude te voorkomen. Ines heeft met de rechtbak in Teofilo otoni gebeld daar gaan we nu morgen heen. Met Ines en Lourdes zijn we s'middags, naar wat ze ons vertelde, op zoek geweest naar een meisje dat zwanger is en haar baby af wil staan, niet gevonden.

Woensdag 28 Juni
Wij waren om 7 uur uit bed en met veel moeite hebben we Ines wakker kunnen maken (eigenlijks een absurde situatie om met je advocate in een huis te wonen en dat voor zo'n lange tijd). We gingen om 8 uur weg in de auto van Remigio, die ook onze chauffeur was. We moesten ongeveer 275 kilometer rijden, we waren er om 11 uur, eerst wat rond gelopen en toen lekker gegeten, natuurlijk op onze rekening. Toen we de auto parkeerden kwam er gelijk een jochie op ons af die op de auto wou passen, als dit niet mag dan beschadigen ze je auto. Om 13.00 uur zijn we naar de rechtbank gegaan en toen moesten we wachten op de rechter, we waren allebei kapot van de zenuwen, Ines was om half 3 aan de beurt, wij mochten er niet bij en ze zei dat de rechter het er mee eens was maar..........de moeder moest eerst nog naar de kinderrechter. Achteraf weten we waarom wij niet bij de rechter hoefden te komen en waarom Ines zo schrok toen ik naar de w.c. ging die dicht bij het kantoor was, Ines heeft daar namelijk nooit een rechter gezien en was daar alleen heen gegaan voor de show, om de indruk te wekken dat zij had aan het werk was en dat het allemaal de schuld van de rest was. Maar ja, hier kwamen we pas veel en veel later achter. We hebben ook nog een cadeau gekocht voor de bruiloft waar we s'avonds heen moesten, koffie kopjes en glazen. We waren om 18.30 uur weer thuis en moesten toen gelijk door naar het feest, Ines liet ons mooi aan het lot over, ze liep er zelf bij als het eerste het beste hoertje in plaats van als een advocate en zo gedroeg ze zich ook. We zaten natuurlijk bij Joseph en Lourdes en veel van de andere gasten kenden we ook wel. Wij vonden het heel apart dat het bruidspaar de hele avond met de bediening bezig was en zelf nauwelijks tijd hadden om te feesten, dit schijnt hier normaal te zijn. Wij hebben weer een poging gedaan de lambada te dansen, we halen het natuurlijk nooit bij hun danskunst, dat ritme, de vlugheid en de lenigheid hebben we gewoon niet. Het was een leuk feest en we vonden het ook leuk om deze dingen mee te maken in Brazilië, het is toch een stukje van hun cultuur. We lagen om half 1 in bed.

Donderdag 29 Juni
Ines weer uit bed getrommeld omdat ze vandaag met de moeder naar de rechtbank moest, hier hangt alles vanaf. De kinder rechter is het er mee eens. Ines heeft ook voor ons foto's genomen van die rechtbank en van de moeder, alleen weten we nu dat de foto niet van die rechtbank is en of het de moeder is weten we niet, ik heb deze vrouw ook bij de rechtbank ontmoet en daar vertelde Ines hetzelfde verhaal, jammer genoeg zullen we dit nooit zeker weten en daarom zullen we de foto's toch maar koesteren, er is tenslotte 50 procent kans dat ze het wel is. Ines vertelde dat deze rechter het proces uit Almenara moet hebben en dus zouden we er vrijdag weer heen moeten. Allemaal hele leuke verhalen en we hebben ook lange tijd geloofd dat dit waar was maar helaas ook dit was weer show. Het heeft ons natuurlijk wel weer een hele boel geld gekost, Ines is nauwelijks Almenara uit geweest maar we hebben natuurlijk wel betaald voor een hele rit naar Teofilo otoni. Onze vitamientjes weer gehaald, de man uit het cafeetje kent ons al en zet het al gelijk, vers geperst voor onze neus. Uit verveling zijn we vroeg in bed gekropen.

Vrijdag 30 Juni
Jan is weer ziek, waterige diarree, hij is hier ongeveer 5 kilo afgevallen. Om half 7 werden we ruw gewekt omdat Ines de radio keihard aan had. Ines is volgens haar op zoek naar de secretaris van de rechtbank omdat die de papieren van ons proces af moet geven zodat wij dit kunnen afronden, Ines heeft ons weer een mooi verhaal op de mouw gespeld met als slot van het liedje dat er dus nog nooit wat aan ons proces is gedaan. We waren Ines kwijt terwijl we om 15.00 uur bij de rechtbank moesten zijn, we hebben heel Almenara afgezocht, weer bij Lourdes geweest en uit eindelijk met Remigio naar de rechtbank gereden waar Ines ondertussen al was. Hier kregen we te horen dat het pas na het weekend zou gebeuren en zij ging vanavond naar Belo Horizonte en wij moesten maar daar op haar wachten. dus mooi niet. Het zijn hier hele lieve mensen maar we willen nu heel graag Oudste weer zien, contact met Nederland hebben en alles even verwerken. We snappen nu natuurlijk wel dat we volgende week niet naar huis kunnen. De reis was weer lang.