Maandag 12 Juni
Na een goede nachtrust worden we vroeg wakker, allebei nog even lekker onder de douche wat achteraf gezien beslist lekker was. We stonden eigenlijks veel te vroeg klaar om te vertrekken maar daar stak S de buurvrouw een stokje voor met een lekker bakje koffie. Om 9 uur reden we aan, op weg naar schiphol. We kwamen ruim op tijd aan en nadat we onze auto op langparkeren hadden gezet gingen we ons inchecken. Dit ging echter niet zo makkelijk als het zou kunnen omdat het vliegticket van Marianne op naam van Dijkstra stond en haar paspoort op naam van Damsteek. We moesten dus bewijzen dat we getrouwd waren en dat kon gelukkig met de adoptie papieren. We hadden 55 minuten vertraging en gingen dus om 3 uur de lucht in. Tijdens de rest van de vlucht deden zich geen problemen voor, er waren weinig mensen in het vliegtuig dus hadden we lekker veel ruimte, 4 plaatsen. Nadat we in Rio de Janeiro de koffers hadden opgehaald, gingen we naar de K.L.M. balie om onze terugvlucht te bevestigen. Op het reisbureau hadden ze ons verteld dat er geen overnachting bij de reis inbegrepen zat dus hadden we ons al voorbereidt op een nachtje vliegveld. Door de stewardess werd er echter een taxi besteld en na een 20 minuten durende rit werden we afgeleverd bij hotel Gloria alwaar ze een mooie kamer voor ons hadden. Na dat Jan nog even een douche had genomen, wel warm maar doodeng omdat de douche kop rechtstreeks op het lichtnet zit, gingen we om 11 uur plaatselijke tijd, 4 uur s'ochtends Nederlandse tijd naar bed.

Dinsdag 13 Juni
Om 3 uur werden we alweer gewekt, aangezien het vroege uur was er geen ontbijt, als we alles hadden geweten hadden we een vlucht later genomen. Om 4 uur stond de taxi klaar om ons naar het vliegveld te brengen, daar aangekomen was alles nog dicht en bleek dat het pas om 5 uur open ging, De vliegtickets naar Belo Horizonte waren al wel besteld maar we moesten nog wel afreken en dat gaf problemen want dat moest in Cruzados Novos en die hadden we niet dus moesten we om 5 uur s'ochtends wisselen en dat lukte in eerste instantie niet. Uiteindelijk konden we het voor elkaar krijgen bij de taxibalie. De reis ging met de Vasp, aanboord kregen we een ontbijtje, we maakten kennis met de Cafezinha, een klein kopje zoete Braziliaanse koffie en Guarana een typische Braziliaanse frisdrank. Aangekomen in Belo Horizonte stond Jo ons op te wachten, we herkenden hem gelijk want we hadden een foto meegekregen van E en A. Foto's Belo horizonte (homepage van belo) Vanaf het vliegveld, Confins, naar Jo zijn huis was ongeveer 40 kilometer rijden, we maakten gelijk kennis met de Braziliaanse Auto`s, meestal oude wrakken, de rijstijl, doodeng en het spitsuur, heel druk. Aangekomen bij Jo zijn huis werden we verwelkomd door de knecht, Marcho en de moeder van Maria. Boven maakte we kennis met Maria, de vriendin van Jo die dus op bed lag met dit keer een spatader operatie. Nadat we onze kamer hadden gezien, ruim maar bedompt, gingen we eten. Slappe koffie, thee als slootwater en droog brood. Onze eerste kennismaking met de slechte kwaliteit voedsel. Toen we tot rust gekomen waren, belde we de advocate Ines op, die is gelijk in een taxi gesprongen en was zeer vlug bij ons. Daar kregen we te horen dat Ricardo er niet meer was, hij zou door zijn grootmoeder zijn teruggenomen. We schrokken hier best van. Op dat moment kregen we te horen dat we een dochter hadden, M.G., 16 dagen oud.

We vonden het heel gek, maanden lang hadden we het over Ricardo (Luiz de Souza) gehad en opeens hoor je dat je een klein meisje hebt. We vonden het allebei gelijk heel fijn ook al dachten we met spijt aan Ricardo. Na eerst s'middags nog te eten, Ines at ook mee, gingen we met Jo en Ines naar het huis van haar moeder waar Oudste bij in huis was. De eerste aanblik van onze dochter was heel vertederend, net als alle Braziliaanse baby's lag ze helemaal ingewikkeld en boven die doeken stak een zwarte krullenbol uit met een heel tevreden gezichtje. Natuurlijk werd ze uitgebreid bewonderd en toen moesten we jammer genoeg alweer vlug gaan. s'Middags gingen we met Jo de stad in, we vonden dit heel eng omdat hij heel slecht rijdt en hij allemaal verhalen had verteld over criminaliteit, dit bleek achteraf best mee te vallen. In de stad hadden we geld gewisseld en we gingen naar het busstation om buskaarten te kopen omdat we de volgende dag naar Almenara zouden reizen. Na het avondeten ging Jo nog even met ons mee naar Mae Mae Catharina om nog even bij Oudste te zijn, voor de eerste keer heb ik haar toen thee gegeven, chá de camomila. Het is een schatje. We gingen al om 21.30 uur naar bed, MOE van de reis en alle indrukken.


Woensdag 14 Juni
We waren om half 9 ons bed uit, goed geslapen en gedouched. Er was vandaag een vriendin van Jo en Maria, Daizy omdat moeders weggaat en Maria nog niks kan doen. Na het ontbijt wat in de zon gezeten en toen de koffer gepakt omdat we s'avonds alweer naar Almenara moesten. Na het middageten brachten we eerst moeders naar de bus en toen werden we afgezet bij Oudste. Ines was niet thuis, alleen mae mae en haar broer die alleen Portugees praten, we konden dus niks vragen. Nogmaals thee aan Oudste gegeven, dat was voor ons een hele belevenis onder het toeziend oog van mae mae die heel bezorgt was.

We hebben een uurtje bij haar gezeten en toen ze sliep zijn we lopend naar de stad gegaan, ongeveer 20 minuten lopen. Het is al wat minder eng. We hebben wat winkels bekeken en wat kleren gekocht en toen in een restaurantje Cola en Hamburgers gehaald. Wat we toen nog niet wisten was dat je eerst moet betalen bij een kassa en dat je dan pas aan de bar kunt bestellen. Dit ging dus moeilijk omdat we hun niet begrepen. Daarna nog wat gewinkeld en toen zijn we lopend weer naar het politie bureau gegaan bij Ines haar huis en van daaruit een taxi genomen. s'Avonds na het brood eten haalde we Ines op en om 19.30 uur vertrok de bus naar Almenara. Het eerste deel van de weg is heel erg bochterig en daardoor brak de hamburger op. Ik wilde naar de W.C. achter in de bus maar die deur kreeg ik in de haast niet open en Ines liet ons ook ijskoud zitten. Bij de eerste stop om 21.00 uur vlogen Jan en ik allebei naar de w.c., daarna voelde we ons een heel stuk beter. Tijdens de reis weinig geslapen. Bij een stop moest ik naar de w.c., ik had alleen groot geld en dat konden ze niet wisselen, was heel moeilijk, iemand uit de bus betaalde toen gelukkig voor me.

Donderdag 15 Juni
Om 7 uur waren we in Almenara, met de taxi gingen we naar een vriendin van Ines, Lourdes en haar vriend Joseph. Daar kregen we cafezinha en verse melk!!!!!!!!!! BAH. Joseph nam ons gelijk mee naar de ranch waar hij werkte. Hij doet o.a. VAQUEJADE.
Dat is als ze met 2 paardrijders een stier opdrijven, voor het spel moet 1 de stier vangen bij de staart, dan overgeven aan de ander en die moet de stier binnen een bepaald stuk op de grond gooien. Normaal wordt dit gedaan om de stier te brandmerken. We werden rond geleidt en toen gingen we weer terug naar het dorp. Joseph liet ons alleen en wij zijn met Ines wat door Almenara gelopen, we hebben de rechtbank gezien en we zijn bij het ziekenhuis geweest waar Oudste geboren is. Een vriendin van Ines werkt daar en die heeft ons rondgeleid.

We mochten de couveuse/baby kamer zien, er lag ook een baby van net 1 uur oud in een couveuse. We hebben ook kennis gemaakt met de vrouw die voor Oudste heeft gezorgd in het ziekenhuis en met de kinderarts. De Kinderzaal was zeer triest, er was bijna geen verpleging, de kinderen lagen allemaal te huilen toen ze ons zagen en staken hun armpjes verwachtingsvol in de lucht om opgepakt te worden. Het ziekenhuis was schoon en ze deden hun best maar je zag de armoe. De vriendin van Ines hielp Lourdes met het zoeken van de kinderen. Later op de dag kwamen we Joseph weer tegen en die reed met ons naar de sloppenwijk, in die buurt woont ook de natuurlijke moeder van Oudste, in een mini lemenhut met nog drie kinderen , zonder man in pure armoe. Toen ze van het ziekenhuis thuis kwam had ze helemaal niks in huis voor te eten en toen heeft Ines rijst en bonen voor het gezin gekocht. Nu begrijpen we waarom ze Oudste afstaat ter adoptie, dat is haar enige kans om te overleven. Terug bij Lourdes kregen we warm eten, Lourdes kan lekker koken doet ook alles smakelijk opdienen alleen is er een probleem dat Jan en ik eerst eten, daarna Ines dan Lourdes en Joseph dan hun 2 kinderen Daniel van 18 maanden en Djezzar van 10 en dan hun dienstmeid Mosina. Na ons kwamen dus nog 6 mensen en we konden dus niet uitgebreid alles eten omdat we met de anderen rekening moesten houden. Het was dus altijd te weinig. Na het eten gingen we toch maar even rusten, moe van de reis, en alles wat we te verwerken krijgen. Ines was s'middags te werken op de rechtbank(?) wij gingen haar in de avond met Joseph halen bij Jirau een barretje. De vriendin uit het ziekenhuis was er ook en Leci de zus van Lourdes, wij gingen erbij zitten en automatisch werd er bier besteld dat is hier een gemeenschappelijke drank, ze hebben flessen van 700 cc en daar word gewoon uitgeschonken en regelmatig aangevuld, kost ook bijna niks ongeveer 1 gulden voor zo'n fles. Ook kregen we churrasco, geroosterd vlees van het spit een specialiteit van Almenara. Om half 11 waren we weer thuis, Lourdes was boos op Joseph omdat wij nu geen avondeten hadden gehad. We gingen met tegenzin naar bed, schoon is hier namelijk anders. De lakens waren vies, er wordt maar eens in de zoveel weken door iemand de grote was gedaan, er liepen beestjes op en het bed was erg slecht. Zelf getimmerd, erg slap met een lattenbodem waar de helft uit mist. Bovendien waren er duizenden muskieten. In de kamers zitten geen plafonds met het oog op de hitte, je zit dus zo tegen het dak aan te kijken en alle kamers staan met elkaar in verbinding.