|
Zonet met respect de uitzending van de Rode kamer gekeken.
Zo verdrietig om iemand zo te zien worstelen, maar goed dat Eefje dit uit kan spreken.
Via hyves volg ik Eefje op een afstand en vind ik het altijd mooi om haar leventje te volgen en toch begrijp ik de pijn.
 De rode kamer had ik opgenomen omdat ik eerst nog naar ‘My name is Michael’ gekeken heb omdat daar de adoptiezoon van een ander internetcontact in mee speelt. Bij de kids, Mika, ik vind hem ‘n super kleine Michael. Ook de mama van Mika heb ik op hyves, jaren geleden leerden we elkaar kennen via een maillijst van ouders van Braziliaanse adoptiekinderen. Naast de lijst deden we ook wel met elkaar mailen en ook zo bijzonder om dan deze vrouw eens te zien leven.
Het blijft een bijzonder, waardevol gebeuren dat internet.
Waarom nu speciaal de aandacht op deze aandacht van de Rode Kamer?
Natuurlijk het verhaal van de adoptie, maar Eefje is ook 1 van de studenten die een scriptie heeft gemaakt over heeft gemaakt over hechtingsstoornis en de hulpverlening voor haar studie Paranormaal Therapeut.
Doordat we een paar jaar terug voor een themadag voor LOGA op zoek waren naar adoptiekinderen, kwam ik via hyves bij Eefje terecht. Persoonlijk ken ik haar niet, maar we volgen elkaar wel en dat is toch bijzonder.
 Weet jij wie ik ben? door E.L. van Winkelhof-Waqué van het Johan Borgman College(HBO), Juni 2004
Aflevering 6: Eefje en Peter in de Rode Kamer …
zaterdag 6 februari – 20.15 uur – Ned. 2
In aflevering 6 reis je mee door de belevingswereld van Peter en Eefjes. De 64-jarige Peter kampt met ziekte, een handicap en heeft een vreselijk jaar achter de rug waarin hij verschillende malen werd geopereerd. Zijn agenda wordt beheerst door medische afspraken. Om hem heen vallen mensen weg. Peter vraagt zich af hoe hij moet omgaan met zijn problemen op dit punt in zijn leven en stapt in de Rode Kamer. De 31-jarige Eefje is gelukkig getrouwd en heeft 2 kinderen. Alles wat haar hartje begeert is om haar heen. Waarom kan ze er niet van genieten?
Adoptie
Eefje werd als 4-jarig meisje op straat in Colombia gevonden en geadopteerd. Dit heeft veel impact gehad op haar leven en ze is zich altijd een buitenstaander blijven voelen. Eefje is altijd bang dat ze het niet goed doet en dat er na een gelukkig moment wel weer iets slechts zal gaan gebeuren. Dat sombere gevoel gaat ze nu aan in de Rode Kamer om zo een eerste stap te zetten om weer te kunnen genieten van het leven.
Levenlust
Peter kreeg als kind polio en heeft ondanks deze handicap een fijn leven opgebouwd en er altijd het beste uitgehaald. Nu hij ouder is komen er meer gebreken en moet hij binnenkort zelfs een zware operatie ondergaan. Peter weet niet of hij dat wel wil en is zijn levenslust behoorlijk verloren. Daar komt bij dat twee broers van hem kort na elkaar overleden. Hij vraagt zich af of hij wel verder wil met zoveel ziekte en dood om hem heen. In de Rode Kamer hoopt hij zichzelf terug te vinden
Eefje (31) heeft alles maar is toch niet gelukkig…
De 31-jarige Eefje kampt met haar onbekende verleden. Zij werd op haar vierde geadopteerd. “ Ik ben eigenlijk heel gelukkig. Ik heb een hele lieve man gevonden en heb twee hele lieve kinderen en een goede baan en toch voel ik me ongelukkig”, licht zij haar keuze om deel te nemen aan het programma toe. “Dat wil ik gewoon niet meer. Ik weet ook hoe de andere kant is geweest omdat ik dat als kind heb meegemaakt en hoe hard ik heb moeten werken om dit allemaal te bereiken. Maar waarom blijf ik dan nog steeds in het verleden hangen?” Tijd voor de Rode Kamer waar zij hoopt te leren om haar verleden los te kunnen laten.
Leren loslaten
Met de uitzending hoopt Eefje andere mensen te helpen. “Het loslaten is wel een probleem dat heel veel geadopteerde mensen hebben. Het in de steek gelaten voelen ook”, zegt zij.” Dat ligt natuurlijk ook aan de opvoeding en leeftijd van adoptie. Ik ben natuurlijk pas vanaf mijn vierde geadopteerd. Dan heb je best al een geschiedenis achter de rug – die ik nog niet eens ken. Dat is soms heel lastig. Mijn eigen dochter is nu ook vier. We hebben toch al vrij veel met elkaar meegemaakt als gezin in die korte tijd. Van mij weten we dat niet”. En dat blijft Eefje storen.
Terug naar Colombia: nergens thuis
Eefje is nog steeds op zoek naar haar adoptie ouders en zelfs al in Colombia geweest. “Dat was heel heftig”, zegt zij over haar ervaringen daar. “Ik ben met mijn (adoptie)vader en mijn man geweest. Ik ben altijd al heel erg een gevoelspersoon geweest. Je zou dus verwachten dat ik dan dingen als geuren en geluiden zou herkennen maar het was allemaal nieuw voor mij. Ik had het dus zo goed weggestopt in de doos dat er helemaal niets meer was. Dat vond ik heel apart. Ik heb toch het uiterlijk van een Colombiaanse dus we werden heel veel aangesproken. In Nederland kan ik gewoon doorgaan voor een Nederlander. Toen heb ik heel erg gemerkt dat ik en hier ben en daar ben maar eigenlijk ook allebei weer niet.
Wie ben ik?
Ik hoef misschien ook niet mijn echte moeder en vader te vinden, je maakt ook bij hen heel veel los. Wat er ook gebeurd is . Of ik ben kwijtgeraakt, of afgestaan. Mijn wens is om te weten waar mijn basis is, wie ik ben. Mijn naam is verzonnen, mijn leeftijd is verzonnen , mijn basis is verzonnen. Ik wil gewoon weten wat er gebeurd is. Want dat weet ik dus niet. Om dit gevoel van niet-weten los te laten moet Eefje eerst leren haar situatie te accepteren. Het is een grote rugzak die zij meedraagt maar die rugzak hoort erbij. Dat is wat zij in de uitzending leert.
In de steek gelaten voelen en opvoeden
Eefje stapt nu in de Rode Kamer omdat zij er ook in relatie tot haar kinderen veel energie kwijt is met de strijd die zij voert met zichzelf. Zij projecteert haar angsten niet op haar gezin maar is er wel druk mee haar angsten af te schermen. Als voorbeeld noemt zij het pubergedrag van haar dochter. “Dat in de steek gelaten voelen was bij mij heel erg. Ik ben bijvoorbeeld heel bang dat mijn dochter niet meer van mij houdt. Houdt ze wel van me? Mijn dochter is nu heerlijk aan het puberen en wil niet knuffelen. Als zij geen knuffel wil, dan snap ik dat niet. Het is toch heerlijk om te knuffelen en bij elkaar te zitten en fijn dat we van elkaar houden? Het ligt niet zo in haar karakter: als je niet wil knuffelen is het dus niet zo dat je niet van elkaar houdt. Volgens mij hebben niet alle moeders dat. Dat probeer ik wel van elkaar te scheiden. Dit is mijn angst. En dit is mijn familie.”
[Lees meer...]
Bron: www.derodekamer.kro.nl
De wandeling komt voor mij altijd op een rare tijd zo vrijdags rond 5 uur, dus vanmiddag al braaf de dvd ingesteld op opnemen, had hij ook netjes gedaan. Ergens in de loop van de middag had Mallisha en haar vriendinnetje die bij ons te spelen was, ook per ongeluk de opname knop ingedrukt. Die opname wou ik wissen ben ik zo dozerig geweest om beide opnames te wissen.
Gelukkig is er dan uitzending gemist en die heb ik net zitten bekijken.
Ontroerend.
Je kleinkind opvoeden is geen keus, iemand die je zo na staat, die laat je niet los, die koester je en laat je alles voor vallen.
In december 2006 hadden we de eerste bijeenkomst van de belangenvereniging voor grootouders in oprichting.
Een bijzondere dag om zo grootouders te ontmoeten, vorig jaar was dan de start van de “Stichting Belangenbehartiging Pleeggrootouders Nederland” en hadden we ook weer een contactdag.
Op de eerste bijeenkomst in 2006 was er ook iemand van het programma ´de Wandeling´ om te kijken of het iets zou zijn om een wandeling met pleeggrootouders te maken. Ik heb toen ook even met die mevrouw zitten kletsen, vast omlijnde plannen waren er nog niet, leuk om dan nu via twitter te lezen dat komende vrijdag er een uitzending komt met grootouders die voor hun kleinkind zorgen.
Het blijft toch iets bijzonders.
Uitzending: vrijdag 5 februari - 17.05 uur – Ned. 2
(hh zondag 7 februari - 09.10 uur – Ned. 2, let op: voortaan half uur eerder!)
 De behoefte aan pleegzorg en het gebruik ervan stijgt al enkele jaren. In 2008 zijn ruim 22.000 kinderen korte of langere tijd opgevangen door pleegouders. In één derde van de gevallen zijn dat bekenden van het kind en regelmatig zelfs de grootouders. Zo zorgen Annie (60) en Wim (54) Walgers sinds drie jaar permanent voor hun zesjarige kleindochter Channa. Hun zoon Marcel en zijn inmiddels ex-vriendin Mariska waren niet in staat voor haar te zorgen. In KRO De Wandeling van 5 februari vertellen de grootouders aan Hella van der Wijst wat het voor hen betekent om permanent voor hun kleindochter te zorgen. Wim Walgers: “Marcel en Mariska hebben willens en wetens een puinhoop van hun leven gemaakt, daar mag Channa niet de dupe van worden.”
Marcel is als jongen al een zorgenkind. Als hij ouder is, krijgt hij schulden en wordt op een gegeven moment met zijn vriendin en jonge dochter het huis uit gezet. Ze wonen daarna bij een kennis, maar dat gaat mis. Ouders Marcel en Mariska vragen Annie en Wim of zij voor hun kleindochter Channa zouden willen zorgen.
Annie Walgers: “Ik wilde dolgraag voor Channa zorgen, maar ik dacht: ik ben inmiddels bijna zestig en dan denken ze bij jeugdzorg dat die ‘oude taart’ dat nooit meer kan. Maar Wim en ik hebben absoluut niet getwijfeld.” De leeftijd van Annie en Wim vormt geen beletsel, maar financieel is het niet altijd makkelijk. Annie: “Ik had alle jaren dat we getrouwd zijn, gespaard voor een feestje als we 25 jaar getrouwd zouden zijn. Maar al dat geld zat inmiddels in Channa, in kleding, in haar kamertje. Ze had echt niks.” Gelukkig blijkt dat er een vergoeding tegenover de zorg voor hun kleinkind staat en zo redden ze het nu toch.
Wim Walgers: “Ik denk ik weleens: waar ben ik aan begonnen? Het zou niet goed zijn als ik dat niet zou hebben. Aan de andere kant maken we Channa blij en dat maakt alles weer goed.”
= EXTRA INFORMATIE =
- Wim en Annie worden begeleid door Parlan, een organisatie voor Jeugd & Opvoedhulp in de regio Noord Holland noord.
- Op 5 februari begint in Noord-Holland een wervingscampagne voor pleegouders. Voor meer informatie kunt u terecht op pleeggezingezocht.nl.
- Wilt u specifieke informatie over netwerkpleegzorg (pleegzorg voor een bekend kind) / grootouders die voor hun kleinkind zorgen, dan kunt u terecht op de website van Pleegzorg Nederland. Op de site van Pleegzorg Nederland staat overigens ook veel algemene informatie over pleegzorg en de adresgegevens voor instellingen voor pleegzorg in Nederland.
- Hella, Wim en Annie hebben gewandeld in recreatiegebied Geestmerambacht.
Al een tijdje terug had ik al ‘n berichtje getwitterd, dat er zoveel vermissingen waren van jongeren uit gesloten setting.
Dat gebeurt nu maar ook al jaren terug, nu komt er dan eindelijk een onderzoek.
Prima, veel meiden die er zitten voor veiligheid komen toch weer in handen van loverboys, je hoeft maar naar Vermist van de Tros te kijken om te zien dat het met de regelmaat van de klok gebeurt dat er meiden verdwijnen. Op jongens heb ik dan minder zicht.
Eind december was er dit bericht:
Bijna 400 vermissingen in gesloten jeugdzorg
In de eerste tien maanden van dit jaar zijn bijna 400 jongeren langer dan 24 uur weggeweest uit een instelling voor gesloten jeugdzorg. Dat blijkt uit cijfers van de Inspectie voor de Jeugdzorg die via RTL Nieuws naar buiten kwamen. Het is niet bekend hoeveel van deze jongeren nooit meer zijn teruggekeerd na hun verlof. De gevolgen voor weggelopen jongeren kunnen ernstig zijn. Zo vallen veel meisjes volgens RTL Nieuws buiten de poort direct weer in handen van loverboys. In gesloten jeugdzorginstellingen zitten behalve slachtoffers van loverboys ook jongeren met ernstige gedragsproblemen die uit huis zijn geplaatst.[ lees meer...]
Vandaag kwam dit bericht via twitter langs:
Rouvoet onderzoekt vermissingen jeugdzorg
01/02/2010 – meldt dat minister André Rouvoet (Jeugd en Gezin) de Inspectie Jeugdzorg heeft gevraagd onderzoek te laten doen naar vermissingen in de gesloten jeugdzorg. Rouvoet heeft woensdag laten weten in reactie op vragen van Tweede Kamerleden van het CDA, PvdA en SP.
De Kamer had om opheldering gevraagd, nadat eind vorig jaar bekend was geworden dat in 2009 bijna vierhonderd jongeren uit een gesloten instelling vermist waren. Volgens Rouvoet zijn uiteindelijk over heel vorig jaar 483 meldingen geweest van vermissing en weglopen uit de gesloten jeugdzorg.
Bron en meer informatie: Zorg+Welzijn ( via www.zwerfnet.nl)
Zaterdagochtend, rustig even opstarten, krantje lezen en dan een verhaal over Bezness……….weer wat nieuws!
[LEES MEER, Nederlands --- Read more English --- Lesen Sie mehr Deutsch]
BEWARE OF BEZNESS “BEZNESS”
is afgeleid van het Engels woord business.
Het betekent voorgespeelde liefde om financieel gewin te verkrijgen en/of een verblijfsvergunning/paspoort te bemachtigen door middel van emotionele chantage en manipulatie.
Oplichting is universeel echter de rechten van buitenlanders in ditsoort landen zijn door een geheel ander rechtssysteem heel ondoorzichtig
In de toeristische gebieden van Bezness-landen als Egypte, Tunesië, Marokko en Turkije is dit een ware industrie geworden
Er zijn genoeg vrouwen die het cultuurverschil onderschatten, en zich door zoete praatjes (want het zijn meester leugenaars) laten inpakken
De illusie van “echte liefde” die vaak te laat “liefde van één kant” blijkt te zijn
Ook toeristen met de beste bedoelingen die zich laten verleiden tot aanschaf van onroerend goed welke achteraf een dure koop blijken te zijn
Bezness is de term die de verleiders onderling gebruiken om toeristen te ver(mis)leiden
[lees meer]
“Combating Youth Homelessness”
 Al zappend kwam ik gisteren bij het programma NOVA en dat ging over zwerfjongeren, een item dat steeds weer mijn aandacht trekt. Zo ongelooflijk hoe en waarom jongeren liever kiezen voor de straat dan ergens anders, vooral nu het zo koud is kan ik me er niks bij voorstellen.
Frappant om te horen dat de meesten zich op straat veiliger voelen dan thuis of de opvang, dat ze op straat minder drugs en drank gebruiken.
Uit het onderzoek blijkt dat 80% van de zwerfjongeren zich in een beschermde omgeving onveilig voelt, terwijl slechts 30% zich onprettig voelt op straat. Ook het gebruik van verdovende middelen ligt thuis aanzienlijk hoger: 43% gebruikt thuis drank en 55% gebruikt drugs, tegenover respectievelijk 12% en 21% straat.
Op straat moeten ze schijnbaar meer overleven, zijn meer op zichzelf aangewezen en dus minder tijd voor andere zooi.
Het onderzoek is gedaan via ex-daklozen, een manier van onderzoek dat werkt. Jaren terug heb ik zelf mee gedaan aan wat men dan zo mooi noemt een ‘peer raadpleging’ ouders/jongeren die met jeugdzorg te maken hadden bedachten het onderzoek en interviewden andere ouders/jongeren. Met ‘gelijk gestemden’ praat het toch makkelijker.
Het is een internationaal onderzoek, benieuwd wat er in andere landen uit ‘t onderzoek komt.
In de uitzending waren ze ook bij Dynamo waar het Eindhovense T-team zit, Anica heeft hier vorig jaar een snuffelstage gelopen. ( T-team is het thuislozen team die jongeren die zwerven proberen weer op weg te helpen met het vinden van huisvesting en inkomsten.)
Lees meer: http://www.novatv.nl en http://www.movisie.nl
Net als  mijn vorige blog, over de probleemjeugd, bekruipt me hier ook weer het gevoel dat er te weinig zorg is, dat de zorg te bureaucraties is geworden en waar dit toch kan eindigen.
Bezuinigingen op het PGB waardoor bijv. psychiatrische patienten minder hulp krijgen bij het leren zelfstandig leven en daardoor misschien weer genoodzaakt zijn op straat te gaan leven.( http://www.meezuidoostbrabant.nl)
De ouderenzorg waar flink in wordt gesnoeid en waar mijn vriendin Annet druk over schrijft op haar blogsite http://www.vanbetuwadvies.nl en van dichtbij de zorgen van vriendin over de bezuiniging op het pgb van haar zoon en wat voor consequenties dat heeft op zijn leven.
TRIEST
Amersfoort: meer aandacht voor zwerfjongeren
Zorg onder Dak 2010-2014
Zodra de jongeren voor de wet meerderjarig zijn, grijpen zij de kans aan om de hulpverlening vaarwel te zeggen. De gemeente en hulpverleningsinstanties willen er samen voor zorgen dat jongeren zo snel mogelijk hun leven weer op de rails krijgen en kunnen bouwen aan hun toekomst. [ LEES MEER]
Over Zwerfnet
Waarom Zwerfnet?
Zwerfnet is bedoeld om:
- hulp aan zwerfjongeren te organiseren en in kaart te brengen
- mensen met elkaar in contact te brengen
- kennis te delen en informatie uit te wisselen
[www.zwerfnet.nl]
Vanavond op het journaal en gelijk dus even kijkend op internet omdat het zo verdraaid bekend voorkomt.
Personeel dat niet in staat is om probleemjeugd op te vangen.
Wij hebben heel wat personeel gezien, sommige waren best goed zoals de kampioene bodybuildster die we op ons pad tegen kwamen en die er wou zijn voor de jongere maar het niet mocht………goed personeel dat hun werk niet kon doen hoe ze het het liefst hadden willen doen maar ook personeel waarbij we bij het eerste contact al onderbuik gevoelens van kregen.
Ik hoop dat dit verhaal van 2 ex-medewerkers uit Amsterdam iets doet, dat de jeugd die hulp nodig heeft of bescherming mag gaan rekenen op goed geschoold en gemotiveerd personeel.
Bron: http://nos.nl
Personeel in de jeugdzorg waarschuwt voor de toestand in instellingen voor probleemjongeren. Twee oud-werknemers van een instelling in Amsterdam zeggen tegen de NOS dat de hulpverlening in het gedrang komt.
Door verslaggever Edwin van den Berg
In de Koppeling in Amsterdam worden jongens en meisjes van twaalf tot achttien jaar behandeld voor ernstige gedragsproblemen. Zij zijn onhandelbaar, verslaafd aan drugs of het slachtoffer van loverboys. Maar het gaat niet alleen maar om onhandelbare jongeren. Ook jongeren die door een slechte opvoeding niet meer thuis kunnen wonen, worden in de Koppeling behandeld. Dit gebeurt altijd na een uitspraak van de rechter, die bepaalt dat de jongere ‘onder toezicht’ wordt geplaatst.
Bij toezicht blijft het niet, want de maatregel heeft veel vrijheidsbeperkende gevolgen. Wanneer mag je met verlof? Wanneer mag je bezoek ontvangen en van wie? Ook dat hoort bij een behandeling in een centrum als de Koppeling, waarvan er 25 in het land zijn.
Terroriseren
Twee oud-werknemers zeggen dat het personeel lang niet altijd is opgewassen tegen de soms agressieve jongeren. De hbo-opleiding is vooral theoretisch en sluit te weinig aan op de harde praktijk in de instelling. “Het gevolg is dat groepsleiders soms het gezag missen en de leiding daadwerkelijk ligt bij de hardste schreeuwer op de afdeling”, vertelt één van de twee oud-personeelsleden.
“Ik heb zien gebeuren dat groepen jongeren binnen de inrichting elkaar bestormden. Water koken om op groepsleiders te gooien, de boel terroriseren en het personeel kijkt toe, want je wilt naar huis zoals je bent gekomen. Er is al genoeg gebeurd. Er zijn groepsleiders met messen bedreigd. Ook zijn groepsleiders zelfs door meerdere jongens in elkaar geslagen. Het personeel voelt zich dus niet veilig. Het bekende recht van de sterkste: wie het hardst slaat, heeft het meeste gelijk.”
Onvoldoende budget
Volgens de vakbond AbvaKabo/FNV staat de situatie in de Koppeling niet op zichzelf en geldt hij ook voor de 25 andere gesloten behandelcentra in ons land. Met in totaal 1600 behandelplaatsen voor jongeren.
“Veel werknemers hebben een verkeerd beeld van de jeugdzorg en beginnen vaak te romantisch aan het vak. De werkdruk is hoog en de jongeren vragen veel aandacht. Het gaat simpelweg om de zwaarste groep jongeren die zorg nodig heeft. En het ontbreekt aan voldoende budget om het personeel zo op te leiden dat zij goed op de praktijk zijn voorbereid.”
MBO-opleiding
De brancheorganisatie in de Jeugdzorg erkent het probleem. Mark Bent, voorzitter van de MO-groep Jeugdzorg: “De gesloten jeugdzorg bestaat nog maar kort. We hebben veel problemen gehad om goed en voldoende mensen te krijgen en te houden. We willen uiteraard hoog opgeleid personeel. Maar bij de start van De Koppeling waren in korte tijd honderdvijftig mensen nodig. En iedereen vist in dezelfde vijver. Dan ontkom je er niet aan om ook mensen met een mbo-opleiding aan te nemen. Die jonger zijn dan de leeftijdsgroep die je het liefst binnen krijgt, mensen van dertig jaar en ouder.
Ook is de huidige opleiding vooral in trek bij vrouwen. Werken in de jeugdzorg is op dit moment nog niet aanlokkelijk voor mannen en dat moet veranderen. Het personeel moet de goede afspiegeling van de groep jongeren zijn die we binnen hebben. Daarvoor is het ook nodig dat juist meer allochtone studenten zich melden bij de opleiding.”
|
|
De rode kamer had ik opgenomen omdat ik eerst nog naar ‘My name is Michael’ gekeken heb omdat daar de adoptiezoon van een ander internetcontact in mee speelt. Bij de kids, Mika, ik vind hem ‘n super kleine Michael. Ook de mama van Mika heb ik op hyves, jaren geleden leerden we elkaar kennen via een maillijst van ouders van Braziliaanse adoptiekinderen. Naast de lijst deden we ook wel met elkaar mailen en ook zo bijzonder om dan deze vrouw eens te zien leven.
Recente reacties